Cumartesi, Haziran 10, 2006

definitely maybe

Oasis’in ilk albümü “Definitely Maybe” dünya çapında tüm zamanların en iyi albümü seçildi. Oasis’i tanımayanlar bilmezler ama gerçekten bunu hak eden bir albüm. bu albümden bir şarkıyı yayınlamak isterdim ama Oasis’in müziğine ilk dinlemede aşina olmak özellikle bu tarz müzikleri tanımayanlar için bir anlam ifade etmeyebiliyor. ben de bir başka albümünden yine hit olmuş ve daha çabuk aşina olacağınız bir parçayı, “go let it out” u yayınlıyorum.
gerçekten harika ve hayat dolu bir şarkı, insana yaşama sevinci veren bir eser. zaten Oasis’in müziği ve şarkıları hep hayat dolu. alıştığınız zaman tutkunu olacaksınız.
bu arada, Oasis'in, efsane grup "The Beatles" ın albümünü ikinci sırada bıraktığına da dikkat etmek lazım.

Perşembe, Haziran 08, 2006

ilk konser hezeyanı

ilk klasik müzik konserim olacaktı bu, varsın kimse gelmesin dedim ve serin bir akşamda yola koyuldum. pür heves ıslak kaldırımlarda yürüdüm, üst geçitlere aldırmadan karşıdan karşıya geçtim ve konserin verileceği binaya emin adımlarla girdim. gayet ciddi bir şekil şemail içerisindeydim, etrafımda çok kibar hanımlar ve beyler, sanki bir resepsiyondaymışçasına ustalıkla tavırlar sergiliyorlardı, lay lay lom bir şekilde davranamazdım herhalde. sıkıntıdan ter basmışçasına şekiller verirken benim gibi birkaç genç kız-erkek topluluğu görünce de epey rahatladım doğrusu. konser neredeyse başlayacakken içeriye girdik ve yerlerimizi aldık.
sahnede sadece bir piyano gözüküyordu ki, elinde kemanıyla şık bir beyefendi göründü, ardında da piyanist bey tabii. salonda bir alkış koptu, sanatçılar bizi selamladı ve tellerden kemanın sesi yayılmaya başladı; o sırada ben bu beylerin Avrupa' nın hangi ülkesinden olabileceğini kestirmeye çalışıyordum.
bir süre sonra müzik sustu ve biz alkışlamaya başladık. sonra devam etti, sustu, etti, sustu. piyanist bir çalıyor, bir selam verip sahneden çekiliyordu. sonra yine geliyor, devam ediyordu. e hep yerinde kalıp da bekleseydi ya boşuna yorulmazdı diye düşünüp duruyordum ben de, arkada boş boş dururken onu hayal edince, görüntünün bozulacağını kestirdim sonunda.
ara verildi, dışarı çıkıp soluklandık. sonra bizi içeri davet ettiler tekrardan. konserin ikinci yarısında başlıyordu asıl hikaye. hikaye değil de fiyasko demek daha uygun olurdu belki. keman güzel güzel çalıyorken birden sustu, şu olağan susuşlarından birisi değildi bu, hareketlerinden devam edeceği anlaşılıyorken sol yandan bir alkış koptu, herkes dönüp o tarafa baktı. hayır, bu yanlış bir alkıştı, kibar kemancımız gülümsedi ve devam etmeye başladı. alkışı koparan ise genç ve acemiliği her halinden belli olan bir kızdı, beyni yanlış alarm vermişti kendisine. olur böyle derken kemancı yine susunca aynı kişi yine alkışlamaz mı! yine yanlış alarm…
artık beni de bir korku sarmaya başlamıştı, kendimden değil, bu acemilerin yine hata yapmasından korkuyordum. korktuğum başıma bir kez daha geldi, bu sefer aynı kişi değil, bir başkası ve yine yanlış alarm! güler misin ağlar mısın?
konserin sonlarına doğru önlerdeki yaşlıca bir bey kendinden geçmişçesine müziğe kapılmıştı, el kol hareketleriyle melodiye eşlik etmeye başladı, ben kemancıyı bırakıp onu ilgiyle izlemeye ve gülmeye başlamıştım. birden müziğin kesildiği beynime derk etti ve bu yaşlıca bey yüksek sesle “bittiii!” dedi ve onun sayesinde(!) konserin bittiğini öğrenmiş olduk.
sokağa çıktım, kaldırımlarda pek kimse yoktu, hızlı adımlarla ilerlerken hata yapmamış olmanın rahatlığıyla ve şu acemilerin yaptığı hatalardan dolayı biraz utançla geri döndüm. doğrusu ilginç bir ilk deneyim olmuştu, en çok da şu melodiyi beğendim.

Cumartesi, Haziran 03, 2006

dahiyane hırsızlık hikayesi

sıcak bir günün öğleden sonrası ne yapacağımızı bilemez bir halde pişkin pişkin oturup tepemizdeki sinekleri kovalarken, günün hiç de böyle geçmeyeceğini anladığımızda ne yapalım ne edelim diye kara kara düşünüp biraz havamız değişsin diyerekten düş sokağı dinlemeye karar verdik. CD ler elimizde ama çalacak makine yok ne yazık ki, almaya karar verip de bir türlü alamadığımız diskmeni alana kadar idareten şöyle ucuzundan bir tane tedarik edememekten de yakınırken aklımızda parlak bir fikir zıpladı aniden. bir koşu komşu evden arkadaşlardan alacak ve öğleden sonramızı bağır çağır şarkılarla şenlendirecektik. aklımızdan zıplayan bu parlak fikrin heyecanıyla hemen komşumuza koştuk. “ah iyi ki vardı şu komşu, sonra ne yapardık biz!” deyip sahte minnettarlıklarla kapılarını çaldık. evleri bahçeliydi ve tek katlıydı; biz kapıyı çalmakta diretirken kimseden ses çıkmıyor, bir bütün olarak ev terk edilmiş hissi veriyordu. çok parlak zekalı arkadaşımın aklına dahiyane(?) bir fikir geldi, bu evin o minnettar olduğumuz değerli sahipleri aslında evlerinin kapısını kilitlemeden gidermiş meğer. “bizim evimizi hırsız ne yapsın, etrafta bunca ev varken.” düşüncesiyle hareket ediyorlardı belki ya da tembellik ve umursamazlıktı bunun adı. dahiyane fikirli arkadaşım bahçe duvarından atladı, beni de adeta bekçi bırakırcasına kapıya dikti. gitti, kapıyı açtı ve içeriyi yoklamaya başladı. ben de etrafı kolaçan etmeye başladım, sanki hırsızlık yapıyorduk! o esnada bir iki ufak çocuk yanıma geldi, haliyle bizi izliyorlarmış keratalar. ben de yanlış anlamasınlar diye durumu izah ettim kendilerine. insanın içinde suçluluk psikolojisi olmayınca ne kadar da rahat oluyormuş meğer, gerçekten de hırsızlık etseydik böyle rahat davranamayacaktık. hoş, hırsızlık yapılsa bile böyle gündüz ortasında milletin içinde yapılmaz ya, neyse.
içeriden eli boş çıkan arkadaşım diskmeni bulamadığını söyleyince hayal kırıklığı içerisinde evimize dönüp sinekleri kovalamaya ve radyoyla idare etmeye devam ettik o gün.
hikayenin sonu birkaç gün içerisinde belli oldu sonra. meğer o komşumuz çoktan o evi terk etmiş de bizim haberimiz yokmuş! birimizin girip de didik didik ettiği, birimizin de kapıda nöbet beklercesine dikildiği evi de bir başkası kiralamış! yani kısacası biz bir başkasının evine girmişiz, başkasının eşyalarını kurcalamışız, haliyle diskmeni de bulamamışız da ayıkken uyumuş, uyutulmuşuz. sonra da dahiyane(!) fikirli arkadaşımız niye evdeki eşyaların kendisine değişik geldiğini yeni anlamış. bu kadar ihmal edilen bir komşuluğun kısa ve öz ifadesi.
meğer biz gerçekten de bilmeyerek soygunculuğa kalkışmışız. neyse ki ev sahibi bizi suçüstü yakalamadı, şimdi bir de anlat dur…

Perşembe, Haziran 01, 2006

ışık bizimle olsun

eskiden, önemli bir olay olduğunda farklı bakış açılarının bu olayı nasıl yorumladığını merak eder ve biri solcu, biri sağcı, biri de tarafsız görünen gazetelerden alırdım. olayı yorumlayış biçimlerini derinlemesine okur, ufkumu genişletirdim. sonra düşünmeye başladım, keşke siyasal bilimler okusaydım diye. benden iyi bir SBF öğrencisi olurdu, öyle olsaydım eğer, her gün bu üç gazeteyi alır, didik didik eder, önemli olayları ve köşe yazılarını keser saklardım. bazen bunu amatörce yapasım gelirdi ama yapmak istesem de bir amacı olmayacağı için yapmazdım.
şimdilerde bir gün gazete okusam ertesi günü okuyasım gelmiyor; çünkü içim daralıyor, sıkılıyorum. sonra da okumayınca gazeteyi özlüyorum, ne çelişki!
hatırlıyorum da, birkaç ay önce Hürriyet’ in bir sayısında -üçüncü sayfa haberlerini saymazsak- hep iyi şeyler okumuştum ve içim açılmıştı, çok mutlu olmuştum o zaman.
itiraf etmeliyim ki, en sevdiğim şey magazin ve ekonomi sayfalarını okumak.
bir de Cumhuriyet var tabii, es geçmemek lazım, ki bu gazeteyi okuyunca içim sıkılıyor, resmen felaket tellalı. o yüzden haftada iki üç gün okumak kafidir diyorum, fazlası ruh sağlığı için tehlikeli.
neyse ki artık alıştım kötü haber okuyup da sakin kalabilmeye.

Çarşamba, Mayıs 31, 2006

yorgun

birisi yapsa da kahve içsem diyorum, kendi kahvemi hep kendim yapıyorum. şöyle otursam en güzel köşeye, uzatsam ayaklarımı, beklesem kahvemi. sonra getirse birisi de doya doya, hissede hissede içsem kahvemi. yorulmasam bir de kahve pişirmekle, konsa önüme hep aynı lezzette. hep ben pişirmek zorunda kalmasam, kıvamını sadece ben ayarlayabiliyor olmasam.

biraz hizmet istiyorum ben de her insan gibi; ama hep ben hizmet ediyorum kendime.

Perşembe, Mayıs 25, 2006

ne istiyorum ben?

hep şikayet ederdim yazlar daha kısa, kışlar daha uzun sürüyor diye ama şimdi böyle olmaması gerektiğini çok iyi anladım.
geçenlerde bir gün gündüzün sıcağında akşama kadar çarşı pazar dolandıktan sonra akşam olduğunda havanın serinlemesiyle kollarımız üşüyünce “ne zaman tam olarak sıcak olacak da hiç üşümeyeceğiz?” diye şikayet ettik ve paşa paşa evlerimizin yolunun tuttuk. ondan sonra düşünmeye başladım, kış olmasaydı bizim halimiz ne olurdu kim bilir? hava soğuk, yağmurlu veya karlı olunca bizler mecburen evlerimize tıkılıyor, sıkılıp da uğraşacak pek bir iş bulamayınca öğrenciysek dersimize, çalışıyorsak işlerimize dönüyoruz. halbuki havalar güzel olsa, kendimizi dışarı atmak, hareketli parçalar dinleyip coşmak, konserden konsere koşmak, parkları kafeleri doldurmak isteyecek ama sorumluluk sahibi insanlar olduğumuzdan ya istemeye istemeye işimize dönecek ve aklımız başka şeylerde olduğu için onları yarım yamalak yapacaktık ya da boş ver deyip çekici davete uyacak, çoğu şeyi aksatacaktık. sonrasını düşünmek bile istemiyorum.
işte bu aralar tam da böyleyim ben. sabahları hamakta sallanarak kitap okumak, öğlen sıcağında film izleyip şekerleme yapmak, bol bol dondurma yeyip soğuk kolaları mideme indirmek, ikindiden sonra da sıfır kol t-shirt’ümü, şortumu ve sandaletlerimi giyip saatin kaç olduğuna dikkat etmeksizin sokaklarla arkadaş olmak istiyorum.
neyse ki yaz daha yeni geldi ve her şeyin bitmesine az kaldı. iyi ki yazlar daha kısa, baharlar daha uzun sürüyor.
İyi ki.

Salı, Mayıs 23, 2006

Hari Mata Hari ve Layla

şu garip kıyafetleri ve maskeleriyle adeta Yüzüklerin Efendisi’nden fırlamış orklar gibi olan Lordi grubu nasıl birinci olabildi hayretlerim şaştı ama hakkını vermek lazım şarkıları gerçekten de güzeldi. benim gibi bir rockseverin sevinmesi ve desteklemesi gerekir ama hiç de öyle davranmadım geçen cumartesi akşamı; çünkü benim favorim Bosna Hersek’ti. gelin o güzel şarkılarını buradan dinleyin ve bana hak verin diye adeta haykırıyorum.

böyle güzel, duygulu ve anlamlı bir şarkı dururken niye iğrenç maskeli dillerini çıkara çıkara bir hal olan adamlar birinci oldu şaşırıyorum ama madem çoğunluk böyle istemiş, ne yapalım. aslında o maskeleri ve garip dil hareketleri olmasaydı belki de “oleey!” diye naralar atıp sevinecektim; çünkü şarkı bir rock şarkısı ve çok da güzel.
ama hala aklım o şarkıya, Bosna’nın şarkısına gidiyor. nitekim ben de oyumu onlara verdim, alın on kontorum size helal olsun diyerekten. zaten bu dost ülkeyi her zaman sevmişimdir ben, şarkı kötü bile olsa Bosna’ya verecektim oyumu. ekranda Hara Mati Hara grubunu gördükçe kalbimden bir sevgi seli boşaldı onlara. ama siz hiç merak etmeyin ben sizi birinci seçtim, gerisi boş, gerisi koca bir mavra.
süperstarımıza gelince… ona da çok klişe bir lafım var: önemli olan yarışmaktı.:)

not: eğer link çalışmazsa bosna'nın Eurovision sitesinden açarak dinleyebilirsiniz.

Cuma, Mayıs 19, 2006

benim adım kutikula, ya senin?

“duydun mu, yan sınıflardan birinde bir kız varmış, adı da Fizyon’ muş!” diye başlayan muhabbetin “ne-hadi be-gerçekten mi-aaa-ilginç!” diye devam ettiği lise yıllarından bir gündü, benim de çocuğum olsa ismini ne koyardım acaba diye düşünmeye başlamıştım. ne enteresan bir isimdi bu böyle, anlamı da ya atomun parçalanmasıydı, ya da atomların birleşmesi, zaten hep karıştırırdım. kızın babası elektronikçiymiş meğer, ismini fizyon koymuş. hemen araştırmaya başladım, acaba ne olabilirdi benim çocuğumun ismi? sonunda bulmuştum, kutikula olabilirdi mesela, hem çok garip bir isimdi bu. “kutikula gel evladım!”, “kutikula, yapma böyle çocuğum!” gibisinden cümlelerle çocuk büyütmek ne kadar güzel olurdu işte bunu da bilmiyordum ama iyice yatmıştı kafama, kutikula olacaktı çocuğumun adı.
Ne demekti kutikula? bitkinin en dış tabakalarından birinin adıydı bu, koruyucu dokuya dahildi. meristem de güzel isimdi bak, o da bitkideki dokulardan birinin adıydı. ikinci çocuğumun adı meristem olacaktı. nitekim o Fizyon adlı kız sonraları benim sınıfıma düşmüştü ve işin aslını anlamıştık ki kardeşlerinden birinin adı eküle diğerinin adı da nebula idi. aman Allah’ım, ne garip bir aile! bu kızın sayesinde eküle ve nebula diye iki fizik terimini kelime dağarcığımıza katmıştık ki ne büyük bir şanstı(!) bizim için.
sonra ne oldu, ben vazgeçtim artık bu isimlerden. ne güzel isimlerimiz vardı bizim, ne işimiz vardı kutikulayla, meristemle falan. hem el alem(!) ne derdi sonra!

Salı, Mayıs 16, 2006

şampiyon cimbom diyen fenerli

bitiş düdüğüyle ben yıkılırken birileri coşkudan ne yapacağını bilemeyerek bağırıyor, ”bizi kutlamayacak mısın?” diyerek üstüme atlıyor, bense “sonra,sonra!” diyerek hepsini başımdan savıyordum. “şampiyonluğu siz hak etmiştiniz ama biz de zor koşullarda buraya geldik, üzüldüm size!” deyince birisi, “kalk!” dedim, “gidiyoruz, şampiyonluğu kutlamaya!”… ve kendimizi dışarı attık.
bir Fenerbahçeli olarak Galatasaray’ın şampiyonluğunu kutlayacaktım, evet. kalabalığa karıştık, her şey yeni başlamıştı, kadınlı erkekli herkes coşkuyla bağırıyor, şehir turu atıyordu. ben de başladım bağırmaya, “re re re, ra ra ra gassaray gassaray cimbombom!” diye. kendimi tamamıyla kalabalığın coşkusuna kaptırmıştım ve arkadaşlarımdan daha da coşkuyla kutluyordum şampiyonluğu. hayır, gizli Galatasaraylı değildim elbette, ama tam bir Galatasaraylı gibi davranıyordum.
bir buçuk saat geçti, kalabalığın coşkusu yavaş yavaş azalıyorken bizler arabaya doluşuyorduk. müziğin son sesini veriyorduk ve başlıyorduk şehir turuna. müzik de Arap müziği olunca gel de dur yerinde, kolay mı! bırak bizi, etrafımızdaki arabalarda, motosikletlerde, hatta kaldırımlarda insanlar müziği duyup oynamaya başlıyordu.
bütün bunları dostluk adına yaptım ben. nasıl ki o gecede Beşiktaşlılar da vardı cimbomu kutlayan, ben de vardım işte bir fenerli olarak. iyi ki de yaptım, hem üzüntümü dağıttım, hem de iki buçuk saatliğine Galatasaraylı olup bunun nasıl bir duygu olduğunu anladım. en önemlisi, Galatasaraylı arkadaşımdan fenerin şampiyonluğunu kutlama sözü aldım.
üzüldüğüm tek şeyse şu slogandı: cimbom kartal el ele, hep beraber fenere…

not: bu kutlamayı bugün tam bir yaşında olan blogumun da kutlaması olarak kabul ediyorum ve okuyan okumayan herkese teşekkür ediyor, başınızı ağrıttığım için de özür(!) diliyorum.

Pazar, Mayıs 14, 2006

ironi

adı: Prozac
etken maddesi: fluoksetin
işlerliği: antidepresan
suçu: hayattan bezmiş insanları zorla iyileştirmek ve onları "depresyondayım, unutuldum..." diye giden şarkının verdiği hazdan mahrum etmek
davacı: depresyondaki kişi

gereği düşünüldü:

suçlunun vazife-i asliyesinin nevi şahsına münhasır olması ve bunu yerine getirmesi sebebiyle aklanmasına,
davalının ilacı yazan doktoru da şikayet etmesi halinde reddine ve en yakın akıl hasanesine sevkine,
karar verilmiştir.

yaz kızım..!


Cuma, Mayıs 12, 2006

uyanık öğrenci

gözü açık olmayı ve gözü açık insanları hep sevmişimdir ben. hele de öğrenciyseniz başka bir şehirde…
tatlıcıya gidip tanesi elli kuruş olan taş kadayıftan dört tane yiyip bir buçuk lira ödemenin verdiği keyfi anlatmak ne mümkün!
bir şey satın aldığında “öğrenciyim” diyerek daha az para ödemek ya da bazen çok hayırsever insanlara rastladığında hiç para ödememek, akşam yemeklerine davet edilmek, markette salebin ucuz ama iyi olanını seçmek…

bazı uyanık arkadaşlar salep tozunu az koyup “öğrenci salebi” diye biraz acındırarak sunsalar da ya da sabah demledikleri çayı tekrar tekrar ısıtıp akşama kadar içseler de biz yutmayız, “salebin öğrencisi mi olurmuş, getir bakayım şu tozu!” diyerekten salebimizi öğrencilikten sivilliğe yükseltir, adına da "sivil salebi" dedirtmesini biliriz.
böyle yapmaya mecbur muyuz, değiliz; ama böyle yapmaktan da keyif alıyoruz. hocalarımız “başka bir şehirde okuyup, ara sıra parasız kalmadan öğrenci olamazsınız.” derdi.
parasız kalmadık ama banka hesabındaki paranın tümünü çekmek bizi yeterince tatmin eder.

darısı parasız kalanlara… bütün temennimiz onlara.

Salı, Mayıs 09, 2006

yük

mahalle maçları yapmayı özledim.
yakan top oynuyorlardı çocuklar. birisi topu attı, top üstüme doğru geliyordu, tuttum. sonra arkadaki çocuğa bıraktım. önümdeki oğlan "abi ben hiç yanmıyorum." dedi, bir kız "ben de yanmıyorum!" dedi. bana mı söylediler, yoksa arkamdaki çocuğa mı, bilmiyorum. arkamdaki çocuğu hiç hatırlamıyorum.

hayatın yükünü taşımak ağır geliyor artık. geride kalan her gün, biriktirdikleriyle sırtıma biniyor.
çocuk olmak istiyorum, ama mutlu bir çocuk.
bu yalana da hiç mi hiç inanmıyorum.

Cumartesi, Mayıs 06, 2006

cumartesi

hani vardır ya bir gün, insanların caddelere, sokaklara boşaldığı; parkların, sinemaların, alışveriş merkezlerinin dolup taştığı, kalıp bir deyişle "iğne atsan yere düşmediği"...
işte o günü, yani cumartesiyi çok ama çok severim ben.
kaldırımlardaki kalabalığı gördükçe aklıma hep eski bir dostum gelir. üniversiteye hazırlandığımız yıllarda onların evine ders çalışmaya giderken beni hep kalabalık yerlerden götürür, "insan görelim biraz" derdi. yol üstünde makineye yüz bin lira atıp fallı sakızlardan almayı ihmal etmezdik, başarıyı simgeleyen renk çıktığında da çok sevinirdik.

şimdilerde birlikte değiliz, o İzmir' de.
ben hala kalabalık yerlerden gidiyorum...
insan görmek için.

Perşembe, Mayıs 04, 2006

telefon defteri

telefon defterimi temizliyorum bugünlerde.
bir daha görüşülmesi pek mümkün olmayanları sildim ilk önce.
bazı isimleri de bıraktım bir süre daha kalsınlar diye.
belki lazım olur, belki arar düşüncesiyle.
ama anladıkça böyle bir şeyin biraz zor olacağını, onları da sildim istemeye istemeye.
çok şey paylaştığımız insanlar da vardı içlerinde, çok az şey paylaştığımız insanlar da.
bazılarını silerken pek düşünmüyor da insan, bazı isimlere gelince durup düşünüyor. ne çok şey paylaştık, kah güldük kah üzüldük.
ama yoktu bir sebep bizi ölene kadar bağlayacak.
bazılarında olsa da bir sebep, biz ihmal ettik hep.
keşke etmeseydik...

ama hiç olmazsa bundan sonra etmesek.
bundan sonra, olmasa bile oluştursak bir sebep...

Pazartesi, Mayıs 01, 2006

birlikte yaşamak

dünyanın herhangi bir parçası olmadan diğer parçası yaşayamaz

bu fotoğraf birlikte yaşamanın fotoğrafı. önde kilise çanı, arkada cami minaresi.
bu fotoğraf Hatay' ın simgesi olarak kullanılıyor.
şimdi de forum istanbul'un bu yılki konferansının simgesi olacak.

yarınlara umutla bakabilmek için...



fotoğraf buradan alıntıdır.