Jurnal

yeniden

2008-05-10T11:34:00.000+03:00

özlemişim...

doya doya gülüp sohbet etmeyi, şaka yapmayı, sokaklarda yürümeyi, acıkmayı, akşam yemeklerinden sonra iki bardak Seylan çayını...

bir haftadır bağırsaklarımda illet olan mikrop beni yatağa mahkum edip hayattan kopardı, şimdi kendimi yeniden doğmuş gibi hissediyorum. hala kaç günlük sakalımı kesmedim, arkadaşım beni ilk defa tıraşsız gördüğünü bile söyledi. öylesine sancılar çektim ki ve o kadar çok uyudum ki yatağa girmeye tahammülüm kalmamıştı.

yolları bile özlemişim, giderken fark ettim.

sanki uzun bir ayrılık olmuş gibi özlemle baktım topraklara, yeşilliklere. minibüse iki takım elbiseli bindi, gayet şık ve bakımlı. hastalıktan yeni çıkmış halimle kendimi en sıradan insan gibi hissettim, hoşuma gitti birden. Hassa' da indim, hava gülümsüyordu bana, her yerde kuş cıvıltıları. Hatay' ın en şirin, en sevdiğim ilçelerinden birisinde, sakin ve şirin merkez caddesi Hürriyet' ten çıktım yukarıya. solunda bir sokakta pazar kurulmuştu, girip şöyle bir göz attım. yenidünya, çilek, erik... salatalık kırk kuruş. üzüm bağlarıya meşhur bu ilçeden ailemle geçerken durup üzüm aldığımız gün geldi aklıma, tam da mevsimiydi. şimdi olsa götürürdüm anneme dedim.

Maraş' tan gelen otobüse atladım, güzelim üzüm bağlarını seyrettim; bir ara sağnak dokundu dallarına. iki tane turist bindi Kırıkhan' da. onların yanında hepimiz tam bir Anadolulu' yduk.

dün gece bol sağanaklar yıkadı Antakya' yı, şimşekler, gök gürültüleri. öylesine özlemiştim ki bu havayı.

yeniden doğmuş gibiyim şimdi, özemişim yaşamayı. en çok da yağmurları, sağnakları. sırf onun için bile, bu dünyada yaşamaya değer herhalde.

anı iskeletleri

2008-04-27T11:46:00.001+03:00

hayat bir ayrılıktı, bir kaybediş.

biz yaşadığımız, gördüğümüz halde farkına varamadık hiçbir şeyin, bakarkördük hepimiz.
bir ayrılıktır hep yaşadık, yaşıyoruz ve yaşayacağız da.
şarkılar bize ayrılığı anlattı hep; kitaplar ayrılığı, sonbahar ayrılığı... toprak, yeryüzü, gökyüzü...
bakarkördük hepimiz.
öyle tokatlar yedim ki, kendime geldim; kurtuldum bu körlükten, uyuşmuşluktan. baktım dünyaya, hayatıma, yaşadıklarıma.

anneannem. canım anneannemin mahallesine gittim uzun aradan sonra. belki orada doğmadım ama çocukluğumun bir kısmı geçti orada. her şey o kadar değişmişti ki, kurtulduğum bakarkörlüğüm bana çok şeyi göstermemiş. yeşil kalmamış, her yer apartmanlarla dolmuş. halbuki o apartmanların yerlerinde kocaman bahçeli kerpiç evler vardı. anneannemin güzel komşuları yaşardı oralarda.
bahçesindeki kızılcıkları yediğimiz, kapısını çalıp şeker istediğimiz, dut mevsiminde sevinçle gidip ağaçlarına dadandığımız, büyüklerimiz erişte kesip salça yaparken onlara yardım ettiğimiz, saçta ekmek yaparlarken imrenip bizim de küçük ekmekler açıp pişirip yiyerek mutlu olduğumuz, bulgur yapmak için kazanlarda buğday kaynattığımız, balık tutmaya giderken solucan topladığımız... o güzel insanlar, güzel komşular, o güzel bahçeler.
kimisi hala var o insanların, kimisi de yok. ama yaşadığımız güzel şeylerin hiçbirisi yok artık. güzel anneannem hala aynı mahallede, geriye kalan bir iki eski komşusuyla beraber.
geriye kalan sadece anı iskeletleri.

bense mutluyum; yemyeşil mahallem, sıcak insanlar, sımsıkı komşuluklar. yaşadığım o güzellikleri kaybetmek bana hüzün verse de, şimdi sahip olduklarım onları hiç aklıma getirmiyor. hiçbirini kaybetmek istemezdim elbet ama zaten...

hayat hep bir ayrılıktı, bir kaybediş.

Adana'nın yolları taştan

2008-04-15T15:36:00.000+03:00

pazar günü Adana kaçamağı yaptık, haftasonları bir yerlere gitmek artık adet oldu bende. sabah sekiz buçuk gibi yola çıktık ve on bir gibi oradaydık.

kuzey yolundan Adana'ya girdik ve bizi ilk olarak Seyhan Nehri karşıladı. bunca yıldır bu civarlarda yaşadığım halde daha önceden hiç gitmediğim için dikkatle izlemeye başladım etrafı. sola dönüp nehir boyu giden bir yola girdik. inanılmaz güzellikte bir yerdi burası, solunda nehir sağında evler ve her yer bol palmiye olmak üzere yemyeşildi. ah çektim içimden, işte Akdeniz bu. ne zaman palmiye görsem kendimden geçerim. ne kadar da yakışıyor her yere, bu güzellikleri görünce aklıma Antep geldi, ben Akdeniz' siz yapamam dedim.

Adana'nın meşhur Sabancı Camiisi ve etrafındaki parklar o kadar güzel bir görüntüydü ki gitmek istemezdiniz oradan. pazar olması ve havanın da sıcak olması münasebetiyle cıvıl cıvıldı her bir köşe. fıskiyelerden fışkıran sular o kadar çoktu ki anlatılmaz.

Adana'nın eski çarşısına gittik, o civarları pek sevmedim çünkü eski yapılar olması itibariyle çirkinlerdi ve o civarda her yer Adana kebabı kokuyordu:) şalgam da içmedim çünkü sevmiyorum. ama içli köfte çok güzeldi, hoş o pek Adana'ya has değil ama neyse.

çok park gördüm, her yer yemyeşil ama dikkatimi çeken bir çarpıklık bazı yerlerde modern yapılarla çarpık kentleşmenin içiçe olması.

her şeye rağmen çok güzel bir şehir ama çok da sıcak; bunaltıcı bir hava vardı o gün.hasılıkelam ben Adana' yı sevdim, yine gideceğim.

halim vaktim

2008-04-06T10:17:00.001+03:00

bende Mecnun'dan füzun aşıklık istidadı var

aşık-ı sadık benim, Mecnun'un ancak adı var

bugünlerde deli gibi kitap okumaya daldım. divan edebiyatına merak saldım, Fuzuli'den beyitler ezberlemeye başladım. o kadar merak ki eski alfabeyi öğrenip elyazmalarını okuyabilmeyi ve sağa sola kendi elyazımla beyitleri karalayabilmeyi hayal ediyorum.

baharı arzu ettiğim gibi yaşayamamaktan dertlendim.doğru düzgün yağmur görememekten,şimşeklerle yıkanan pencerelerimi seyredememekten muzdaribim.kara bulutlar çöksün, yağmur yağsın günlerce,olmaz mı...kendimi melankolik şarkılara attım böylece.mesela şu şarkı iyi gider:

değişen Ankara

2008-04-01T15:36:00.000+03:00

bu Ankara gezisini anlatmak için nereden başlamam gerekiyor emin değilim; en iyisi ilk gözüme çarpanlardan başlamak ve devam ettirmek.

pahalılık.ben Ankara'dayken de bu şehir pahalıydı ama bu kadar da değildi. ben pahalı bile demiyordum bu şehre, gerektiği gibi diyordum. ama en son yazın gittiğimden bu yana ne kadar değişiklik olmuş şok oldum. sonra dedim ki kendi kendime, iyi ki burada kalmadım.

modernizm. Ankara mahallelerinin sevdiğim bir tarafı çok katlı yapıların azlığı, nitekim en fazla üç kat olan evler benim çok hoşuma gider. öte yandan iş merekezlerinin olduğu bölgelerde ciddi bir modern yapılaşma gözledim, gökdelen tarzı, "uçuk" diye tabir ettiğim yapıların temelleri hızla atılıyor Ankara'da. yakında kendimi Japonya'da falan hissedebilirim.

insanlar.Kızılay da mağazanın birinin önünde durup geleni geçeni şöyle bir gözlemledim, karşıma çıkan tiplerin çeşitliliği beni düşündürdü. insanların robot gibi dolaşması, çıkarcılığın artması, mutsuzluğun çoğalması... kendime burası Türkiye mi, bu insanlar Anadolu insanı mı diye sormadan edemedim.

dostlarım. onları yeniden görmek çok ama çok güzeldi. sadece üç güne sığdırabildiğim gezim herkesi görmeme yetmedi. onların sıcaklığı olmasa bu soğuk ve kasvetli Ankara çekilmezdi.

Ankara olması gerektiği gibi değil maalesef. bize bırakılan yarınların içinde Ankara böyle olmamalıydı.benim yaşamak istediğim Ankara böyle olmamalıydı.

Ankara yolcusu

2008-03-25T13:09:00.000+02:00

günler durmaksızın geçiyor gidiyor,bahar da iyiden iyiye geldi.yoğun günlerin arasında ben küçük bir kaçamak yapmak arzusu ile perşembe günü (o günü sabırsızlıkla beklemekteyim.) Ankara'ya kaçıyorum. arkadaşlarımı, dostlarımı çok özledim.bol fotoğraf ve havadis getirmek arzusundayım.

su zeyti

2008-03-16T08:58:00.000+02:00

zeytini anlatmaya tarifler yetmez benim hayatımda. o benim için çok özel bir nimettir bu dünyada. kendisi ayrı bir lezzet, yağı ayrı bir dünya, çekirdeği dahi ziyan olmayacak derecede önemli.

nasıl Karadenizliler için hamsi varsa biz Akdenizliler için de zeytinyağı hayatımızın vazgeçilmezi. vazgeçilmez olanın en iyisini elde etmek de bizim işimiz doğal olarak. başka Akdeniz memleketlerini bilmem ama bizim zeytinyağını en halis haliyle elde etmek için kullandığımız bir yol var, işte bu yolla elde ettiğimiz zeytinyağına biz "su zeyti" ya da "su zeytinyağı" diyoruz. niye mi?

önce zeytinleri toplarız, sonra özel bir ezme aleti olan "dibek" e zeytinleri dökeriz. dibek her şeyi taştan olan bir ezme aleti, basit bir alettir ama iyi çalışır, bir nevi değirmen gibidir ama genişliği bir kuyu ağzının genişliği kadardır ve içi çukurluk değildir, üstüne zeytinleri döküp ortasındaki ezmeye yarayacak taş kısmı bir at, eşek vb. hayvanla döndürürüz. sonra ezilen zeytinleri bir küçük havuza dökeriz, içine de kaynar suyu ekleriz. sıcak su ve püre zeytin birlikte karışır ve bulamaç haline gelecek şekilde yoğrulur. sonra hanımlar elleriyle avuç avuç alıp sıkmaya başlarlar bulamacı, neticede havuzda sadece zeytinyağı ve su kalır ve malumdur ki zeytinyağı üste çıkar.üstteki zeytinyağı alınır ve mis gibi leziz bir yağ elde edilir.

iki yolla saf zeytinyağı elde ederiz Hatay'da: biri fabrikada preslenmiş yol biri de bu yol. fabrikasyon zeytinyağlarından çok farklı şekilde özel bir tadı vardır su zeytinin, bütün doğallığıyla soframızdadır, en halis altın sarısı haliyle. içine emek de girmiştir,onun kattığı lezzet de ihmal edilemeyecek derecededir. zaten marketlerdeki rafine yağlara hiç yanaşmayız biz; zeytinyağının hasından, lezzetinden eser yoktur onlarda.

bir gün mutlaka su zeytini tatmanız gerek, ama önce bu büyük nimeti sevmeniz gerek.

aşkım bahar

2008-03-02T09:49:00.000+02:00

bu ağacın ilginç bir özelliği var;yapraklarını güzün dökmez,baharda hem yenilerini verir hem de eski olanları döker.

defne ağacı ve çiçeğinin tomurcukları.
yenidünya ağacı ve taze yaprakları
baharın habercisi mis kokulu nergis çiçeği

sarı,eflatun ve beyaz renkte kır çiçekleri

günler

2008-02-23T14:09:00.001+02:00

günler bugünlerde hem çok çabuk geçiyor,hem de çok yavaş.yapacak bir sürü işim var ama yorulmuyorum,sıkılmıyorum.memnunum hayatımın bu kadar dolu,bu kadar anlamlı geçip gitmesinden.
geçen hafta Antakya'daydım;bizim topraklara çoktan bahar gelmiş bile.o haftasonu her yere kar yağarken biz yağmurlarla boğuştuk,filizler kuru dallarından patlamıştı,şimdi o yağmurun üstüne iyice açılırlar.yıllar geçtikçe daha erken açıyor ağaçlar bizim diyarlarda.geçen sene yirmi şubattan sonra sürgünleri görmüştük,bu sene onu da bekleyemediler.
Antep'e dönüş yolculuğum ise bir harikaydı.İskenderun'a giderken Amanoslara tırmandığımızda bulutun içine girdik ve bulutun içinde bile yağmur yağıyordu,ne hoş.Osmaniye'den sonra beyaz örtüleri uzaktan görmeye başladık.sonra uzun bir tünele girdik ve çıktığımızda her yer bembeyazdı.bir yanı yağmurlu bir yanı karlıydı tünelin.sonra hep bir kar bir yağmur manzaralarıyla gidedurduk.çok harika bir yolculuktu.

havalar ısındı,ben pek memnunum.ama günlere sığamıyorum bir türlü.yaz gelse deyip duruyorum,beklediğim o kadar çok şey var ki.işte o yüzden günler hem yavaş hem de hızlı geçiyor benim için.

Antakya ve ılık bir kış sabahı 2

2008-02-01T22:51:00.000+02:00

Vali Ürgen Alanı'ndaki heykelin altına işlenmiş Hatay mozaiklerinin bir kopyası.milattan öncelere dayanan asırlık tarihiyle bu topraklarda güzide mozaik yapılar bulunmuş ve müzede sergiye açılmış.şu anda dünyanın ikinci büyük mozaik müzesi konumunda.

tarihi Antakya yapılarından eşsiz güzellikte bir yapı daha ve şu anda valilik binası olarak kullanılmakta.zeminin meyilli olmasından dolayı fotoğrafta eğik durmakta.binaya girişte tam ortada sizi geniş bir merdiven karşılamakta,dolayısıyla saray tarzı bir yapısı var bu binanın,dış ihtişamı da buna bir delil olarak görülebilir.

valilikten çıkışta tam karşınızdaki cadde burası.çevreleyen binaların büyük çoğunluğu tadilattan geçerek tarihi yapısı korunmuş olmakla birlikte ileride sağda görülen yapının haraplığı göze çarpmakta,umulur ki en kısa zamanda o da elden geçer.tam ilerideki kubbeli yapı ise yine tarihi olan ortodoks kilisesi,avlusuyla birlikte hepsi taş yapı.cemaati oldukça fazla olan bu kilisenin her akşam ve pazar sabahları çanı çalar.özellikle akşam çaldığında civardaysanız bir müddet sonra okunan ezanla birlikte kendinizi bambaşka bir şehirde hissedersiniz.

kimi şehirlerin Ulu Camisi yenidir,kimilerinki tarihi,Antakya'ya da yakışanı tarihi olmasıdır herhalde.dikdörtgen şeklinde tamamı taş bir yapı ,avlusu iki taraflı,ön tarafı görmekteyiz;arka tarafta ise bahçelik ve türbe ve mezarlar mevcut.çok eski zamanlardan bugüne kadar gelen mezarlar hala dimdik ayakta.sabah olduğu için üç kapısı da kapalı ama avlusu hiç boş kalmaz,çarşının tam ortasında çünkü.

Antakya ve ılık bir kış sabahı

2008-01-28T20:28:00.000+02:00

burası Vali Ürgen alanı,biz vali göbeği deriz.ortada eski Antakya zamanlarına çağrışım yapan bir heykel bulunur,heykelin etrafı havuzdur ve aslan başlarından sular çıkar.karşıdaki yeşillik parktır,bizim yazlık mekanlarımızdandır,evimizin çok yakınlarında olduğu için.bir keresinde arkadaşımla oturacak bank ararken "şöyle boğaza karşı oturalım." diyerek meydanı farkında olmayarak boğaza karşı oturmaya benzetmiştim.

burası vali göbeğinden köprübaşına gider.caddede genellikle markaların mağazaları vardır,güzel bir gezmelik yoludur,yolun sonu aşağıdaki fotoğrafın olduğu meydana çıkar.

burası şehrin en işlek merkezi,hayatın aktığı yerdir,adı köprübaşıdır halk arasında,nitekim köprüyü arka tarafta seçmeniz kabildir.minaresi görülen cami her şehirde illaki bir tane olan Ulu Camii.karşı dağın adı Habib Neccar.bu zatın hikayesi ise şöyle:zamanında kente gelen İsa'nın havarilerine inanan tek Antakyalı olduğu rivayet edilen bu zatı halktan bir topluluk dağın başına çıkarır ve orada kafasını keser,aşağı yuvarlanan kafası bir yere gelip durar ve sonra kafası toprağı deler,aşağılara kadar toprak oyulur ve bir yerde kalır.sonra gövdesini de getirerek gömerler.şimdi bu zatın türbesinin olduğu yerde Anadolu'nun ilk camisi kuruludur.zatın mezarı yerin altındadır,merdivenle inilir,onun üstünde de iki havarinin mezarı bulunur.dağın eteği çoğunlukla tarihi Antakya'dır.Asi nehri eski ve yeniyi çoğunlukla ayırır.

tarihi Antakya'dan bir eski yapı.şimdi özel lise olarak kullanılmakta.estetik yapısıyla çok özel binalardan bir tanesi.

akşam güneşi

2008-01-22T14:07:00.000+02:00

maziye,parlaklık ve yakıcılığı kalmamış bir akşam güneşine bakar gibi gözlerimi kırpmadan bakabiliyordum.

Reşat Nuri Güntekin

bahardan kalma bir günde benim evde tıkılıp kaldığım nerede görülmüş.hele bir de Antakya'daysam ve güneş çok davetkarsa olacak iş değil.bahçemizin güzel bir köşelerinden bir köşe buldum yine kendime,bu köşe tam da çiçek harığının arkasında batıya bakan tarafta sevdiğim uzun çam ağacının altı.tam karşımda akşam güneşi,sıcacık.aldım kahvemi ve kitabımı,oturdum otların üstüne keyfe başladım.sonra her zaman olduğu gibi kediciklerim geldi yanıma meraklı gözlerle.önce epey bir incelediler ne yaptığımı,sonra onlar da çöküp oturdular benimle.güneş gidince birden serinledi toprak,ben de hamakta devam ettim keyfime,tabi kedilerim de benimle.biri bir yandan öteki diğer yandan ağaca çıktılar,sallanan hamağın çekiciliğiyle oyuna başladılar,öyleki sağımdaki ağaçtan düşüyordu,çok komikti.ikisi de aşağı inip küçük yavrular gibi oyuna başladılar,kocaman kediler oldular ama hala oyunda akılları.onları izlemek ve tepemdeki ağaçta ötüşen kuşarı dinlemek çok keyifliydi.akşam güneşi iyice kaybolmaya yüz tutunca kitabımı bıraktım ve içeri geçtim.

baharı çok özledim.

yağmurlu deniz

2008-01-18T16:49:00.000+02:00

bırakın beni
dışarıda yağan yağmurlar alsın
yanısıra yağan yağmurların
kaldırımların dibinden dibinden
mutludur denize doğru giden

o her gün oyuklarından yere iner
yaprak yaprak merdiven bir ağacın
biraz dudak boyar biraz taranır
önünde içi yağmur dolu bir aynanın
çıkar adımlarını yağmurlara bırakır

açıklarda denizin üstünde yüzen
yağmurlarlayım ben
aşk yorgunu dinlenen

bana şiiri sevdiren;öyküleriyle,romanlarıyla,oyunlarıyla taşra hayatını,toprağı,yağmuru,Ege'yi en güzel şekilde anlatan;üslubuyla beni etkileyen,eserlerindeki her cümlesini bana büyük bir şevkle okutturan Necati Cumalı'ya ölümünün sekizinci yılında sonsuz saygılarımla.

yeşil vadi

2008-01-12T21:56:00.000+02:00

geçen günlerden bir gündü.
soğuktu ayaklarım,üşüyordu;ıslaktı.
güneş düşmüştü çimenlerin üstüne,çıkardım ayağımı,bastım üstüne,sıcağı ararken başka bir şey buldum onda...birdenbire çocukluğuma gittim o an.aklıma o narin hassas çocuk ruhumla yaşadıklarım geldi.evimiz ilçenin dışına doğruydu,kocaman bir bahçemiz vardı,yarısından azına ekip biçmiştik envai çeşit sebzeyi.sebzelerin yataklarının kenarları ise mısır ve ayçiçeği ile doluydu.içine girdiğim zaman çıkmak istemezdim o güzelim bahçeden.
bahçemizden çıkınca yine bahçeler vardı,evler birbirinden uzaktı biraz.bizim meskenimiz kentten bayağı bir kopuktu aslında.kentten çıkmaya yakın sağa bir yol ayrılır ve yokuş aşağı inerdi,sağı solu yine bahçelikti ve tek tük evler olurdu.o bahçeli evlerden birinden hep gül koparır öğretmenimize götürürdük.iniş bitince ev kalmazdı,tam o noktada bir köprü vardı,etraf da çoğunlukla kavaklıktı.köprüyü geçince yokuş yukarı çıkar ve nihayetinde bizim meskene varırdık.severdim oraları,bir çok da arkadaşım vardı.
bizim bahçenin solundan çıkıp tarla ve bahçelerin olduğu tarafa gittim bir gün.gittikçe gittim,içimde biraz korkuyla biraz da hevesle ilerledim. etrafı kavaklarla diğerlerinden ayrılmış bir yere geldiğimde gözlerimle gördüğüm manzara beni öylesine mutlu etmişti ki.bu bir yonca tarlasıydı,yemyeşil yoncalar.başladım yoncaların üstünde debelenip dönmeye.kendimi ne kadar da mutlu hissediyordum,çok sevmiştim burayı.sonra bir isim buldum ona,adı "yeşil vadi" ydi artık.
fırsat buldukça kaçıp yeşil vadime geliyor,yoncaların üstünde yuvarlanıyor,dört yapraklı olanlarını bulmaya çalışıyordum.çok seviyordum burayı ve arkadaşlarımı da getirmeliydim mutlaka...ve getirdim de.onlar da benim gibi çok sevdi yeşil vadimizi.
bir gün o taraflarda annem,kardeşlerim ve doğru anımsıyorsam teyzemle birlikte vişne toplamaya gitmiştik,dere boyunun kenarlarındaydı vişneler,biz ağaca çıkıp büyük bir zevkle hem yiyor hem de topluyorduk.vadimi onlara da göstermeliydim mutlaka,ya o gün ya da piknik yapmaya gittiğimiz günlerden bir gün anneme vadimi göstermeye karar verdim ve onları ardım sıra götürdüm oraya.ne mutluluktu benim için...
şimdi o bahçemiz yok,oraları özlemedim,özlesem gitmek çok kolay çünkü.ama beni mutlu eden bir şey var,o da hepimizin hala bir arada oluşu ve mutlu günler geçirmiş olmamız.o günleri hatirlarken daha bir çok anlıyorum sahip olduklarımın kıymetini,bu da bana yetiyor.

günler...geceler...

2008-01-06T13:45:00.000+02:00

bugünlerde hep aynı moddayım.

sabahları erkenden kalkıyorum, akşam beşe doğru tekrar evde oluyorum. günüm sıkıcı geçmiyor,eğleniyorum.hele de eve dönüşlerimden büyük bir keyif duyuyorum.en yakın arkadaşlarımdan biriyle kimi zaman sakin kimi zaman koştura koştura otobüse biniyoruz.kimi zaman yağmur yağıyor dışarıda,kimi zaman güneş oluyor.bazen sakin güzel sohbet ediyoruz,bazen de şamata içinde boğuluyoruz.hayatta bana bu kadar çok benzeyen birini bulacağımı hiç zannetmezdim ama buldum işte. burçlarımız, huylarımız, düşüncelerimiz, zevklerimiz o kadar çok benzerlikler içeriyor ki.

akşamları evde durmak adına büyük bir çaba gösteriyorum desem yalan olur.bol bol vakit geçiriyorum dışarıda,yeterki fırsat çıksın.öyleki,kaç gündür alışverice gideceğim ama sürekli erteliyorum.

havalar da soğuk, günler akıp gidiyor durmaksızın.

baharlar, sıcaklar geliyor aklıma; özlüyorum. kışı yaşayamıyorum buralarda, tadına pek varamıyorum; onu da özlüyorum. sabah çıktığımda ıslak bir gün varsa karşımda, aklıma Antakya geliyor. dinmek bilmeyen yağmurları,ıslak günleri, geceleri düşünüyorum. hissiyatlı rüyalar görüyorum;bazen kalbimde tatlı bir hoşluk, bazen sıkıntı, bazen de özlemle uyanıyorum.

günler geçip gidiyor,ben iyiyim.

son gece

2008-01-01T12:00:00.000+02:00

yeni bir yıla daha girdik.

bu yılbaşı ailemleydim,kalabalık içinde çok güzel geçti.bizim küçük kuzenimiz, çıtı pıtı hanımefendimizin doğum gününü kutladık.doğa doğa tam da bir ocakta doğdu ufaklık ve bu yıl dört yaşına bastı.sevincini görmeliydiniz,çığlıklar ata ata dolandı durdu.mumları üflerken onu kıskanan ağabeyi de üfleme merasimine parazit karıştırdı.zaten ikisi arasında hep bir çekişme didişmedir sürer durur.nitekim hediyeler bile pasta üflemeden hatta merasim başlamadan verildi.kızımıza ne alındıysa aynı ölçüde oğlumuza da alındı,yoksa kıyamet yakındı.

merasimden sonra dans kısmına geçildi.müzik ise oyun havalarıydı tabii,tam bir şenlik havası.bir yandan hala çıkarken meydana,diğer yandan amca katıldı oyuna.babaları da eksik değildi tabii.bense izlemek ve sürekli laf atmakla meşguldüm fettan kızımıza.

çerezdi, meyveydi, şuydu, buydu derken sonunda Tarkan çıktı TRT'de ve seyre koyulduk.onu izlemek büyük bir keyifti doğrusu.nihayetinde yatağı boyladık ve yeni yılın ilk gecesini huzur içinde uyuyarak geçirdik.

nice buluşmalar

2007-12-24T10:19:00.000+02:00

harika bir tatil sona erdi.o kadar güzel bir dokuz gün geçirdim ki anlatamam.beni çok ama çok güzel sürprizler bekliyormuş meğer.aslında aylar öncesinden çekiyordum bu tatili;bir keramet varmış bu işte.
nice buluşmalar gerçekleştirdik bu bayramda.daha tamamlanamayan buluşmalar da oldu maalesef ama artık bir dahaki sefere.şimdi önümüzde bir yılbaşı tatili var,o tatile kadar Antep'te iş bırakmak istemiyorum ki o tatili rahatça geçirebileyim.babamın bize her zaman söylediği bir öğüdü vardır:eğer vaktin varsa bir an önce işini hallet ki rahat edesin.ama biz de hep sona bırakırız.ama geçen yaz başıma gelen harika bir dersten sonra artık daha bir kulak veriyorum babamın öğüdüne.
ne demişler:bugünün işini yarına bırakma.

bahara çağrı

2007-12-09T21:00:00.000+02:00

sonbaharın hüznü çöktü her yere
hadi gel yaşamaya başlayalım.
gri göğe bakalım önce,yağmur yüklü bulutlara
sesini dinleyelim düşen damlaların
ıslanmaktan korkmayalım
sarı sarı yaprakların hışırtısını kaybedip
yağmurlarla birlikte çürüyüşünü seyredelim
rüzgarın sesini dinleyelim
hangi uzak diyarlardan geldiğini...
kaçalım evlerimize, sığınalım sıcağa
dumanı tüten bardağı seyredelim
içine çekip kokusunu, yudumlayalım keyifle

üşüyelim sonra, üşüdükçe anlayalım baharın kıymetini
getirmek için onu geri
başlayalım çağırmaya hadi
dört gözle bekleyelim yolunu, gün sayalım
karlar yağsın saydığımız günlerde
çıkıp oynayalım neşeyle
üşüse bile ellerimiz, aldırmayalım
bahar gelecek nasıl olsa
sarılalım sıcacık paltomuza
saralım boynumuza atkımızı
aldırmayalım
düşünmeyelim hiç bunları, onun hatırına
gelecek nasıl olsa

sevincini yaşayalım şimdiden
bir kutlama olsun bütün bunlar
hani dumanı tüten şu bardaklar
onun için hepsi
bahar için, sadece.

kalmak

2007-11-24T14:37:00.000+02:00

bu haftasonu bir yerlere gidemedim.Gaziantep'te kalmak ne kadar çekici bir şey bilmiyorum.önümüzdeki hafta yoğun geçeceği için kalmak mecburiyetindeyim.
Gaziantep hakkında konuşmak gerekirse söylenecek çok sey bulmak şu aralar benim için zor.sevmiyorum bu şehri,bunu açıkça söyleyebiliyorum.evet güzel bir şehir,evet modern bir şehir ama ben içinde bir şey bulamıyorum.bir anlam yükleyemiyorum bu şehre,bir mana yükleyemiyorum.
belki ileride sevecek bir yanını bulurum bu şehrin,tabii o güne kadar hala buralarda kalmışsam.havası bile çok yabancı bana,deniz havasını çok özlüyorum mesela.alışsam bile bu şehre,sevsem bile bu şehri;bir gün kesinlikle gitmeliyim diyorum kendi kendime.yabancı şehirlerde fazla kalmak bana ters geliyor.kendi şehrimde yaşayamayacaksam başka şehirlerde fazla kalmamalı,oradan oraya göç etmeliyim diye düşünüyorum.ama bu düşünce sadece kendi şehrime dönünceye kadar geçerli ki bunun için gereken her türlü şeyi yapmaya hazırım.
her gittiğim yerde bir iki kapı bırakmak benim için muhteşem bir şey;bu çok önemli.gidene kadar her şeyin tadını çıkarmak,şartlar ne olursa olsun bir eğlence çıkarmak benim felsefelerimden birisi bu hayatta.madem buradayım,o halde tadını çıkarmasını bilmeliyim.

bir şehri anlamak

2007-11-18T09:46:00.000+02:00

bu haftasonu yine Antakya'ya kaçtım.İskenderun sahilinde giderken pencereden dışarı baktığımda hilalden biraz daha büyük haldeki ayın, denizin biraz üstünde ışıldadığını gördüm;harika bir manzaraydı.
dün öğlen dışarı çıktığımda sokaklarda yürürken kendimi ne kadar mutlu hissediyordum.etrafa doyasıya bakıyor,insanların yüzünü daha samimi buluyordum.biliyordum bu şehri,tanıyordum her köşesini.eski Saray caddesine girdiğimde daha bir farkına vardım yaşadığım şehrin büyüleyiciliğini.buraları özlüyordum ama özlediğim için mutlu olduğumun farkına vardım.çünkü böyle olunca farkına varıyorsun sahip olduğun güzelliklerin.her gün robot gibi gidip gelmek yerine bu sokaklardan,her şeyin bilinciyle atıyorsun adımlarını.ama yine de kalası geliyor insanın.
büyük şehirleri bu yüzden sevmiyorum.tanımadığın onca yüz her gün etrafında dolaşıyor ve kim olduklarını bilmiyorsun.ama küçük bir şehirdeysen neyin nerde olduğunu biliyorsun,sokağa çıktığında birisiyle illaki karşılaşabiliyor ve belki bir saate varan sohbetler edebiliyorsun ayaküstü.
tıpkı Bedri Rahmi Eyüpoğlu'nun dediği gibi:
Sana büyük şehirlerden bahsedeceğim,/En büyük camiler orda kurulur/En küçük mezarlar orda kazılır/En kara yazılar orda dizilir/Yüksek minarelerde selâ verilir/Civar hanelerde zina edilir./Büyük şehirlerde yalan söylenir tosunum./Halbuki küçük köylerin/Mezarlığı bile yoktur./
Büyük şehirlere bağlanma Mehmedim./Öyle bir şehre yerleş ki/Küçük fakat bizim olsun/Sokaklarında tanımadığın yüz/Ensesine şamar atamayacağın kimse dolaşmasın/Her ağacına elin/Her karış toprağına terin değsin/Ve kuytu evlerin birinde/Senden habersiz ölenler olmasın.

Türker Alkan'ın yazısı
Hakkı Devrim'in yazısı

anneannem ve divanı

2007-11-10T20:17:00.000+02:00

her haftasonu olduğu gibi bu haftasonu da bir yerlere kaçtım.sırtıma attığım gibi çantamı, ver elini otogar.kendimi oldukça özgür hissediyorum,muhteşem bir duygu bu,muhteşem!

bu sefer anneanneme kaçtım,hem de sürpriz bir şekilde.ne kadar mutlu oldu beni karşısında görünce,benim güzel anneannem.o kadar özlemiştim ki onu,hele de onunla yaptığım kahvaltıları.
anneannemin bir divanı vardır,ben kendimi bildim bileli o divanda yatar,kalkar.evinin odasında ben küçükken üç divan vardı,sonra kanepeler yayıldı, diğer iki divan kalktı ama o divanından vazgeçmedi.divanı tam pencerenin yanında ve caddeye bakıyor.evi de sobalı,mahalesinden gitmek istemiyor.biz küçükken o divanın altında oyun oynamayı çok severdik.şimdi ise küçük kuzenlerim o divanın altında oyun oynuyor.nedense çocuklar çok seviyor o divanın altını.

anneannemle yapmayı sevdiğim en güzel şey o divanında kahvaltı yapmak.hava kıştır ve içeride soba yanar.biz divana kuruluruz karşılıklı,ortamızda kahvaltı sofrası.çay sobanın üstünde fokurdar,karşımda televizyon,solumda da cadde;sıcacık odada çayımı yudumlar,kahvaltı keyfi yaparım.

umarım daha uzun yıllar yaşar ve ben güzel anneannemle bu kahvaltıları doyasıya yaparım.

a bu hayat

2007-10-28T09:30:00.000+02:00

güneş düşmüş toprağa,sabahın en güzel vakitleri şimdi.
ben yine evimdeyim,Antakya'da.içim rahat,huzurlu.arkamdaki pencereden bahçemiz ve sokağımız görünüyor.bir de bu hayatta en sevdiğim radyonun sesi geliyor yanıbaşımda.dün gittim künefe yedim arkadaşımla,buraya gelir gelmez mutlaka yaptığım bir iş.mahalleyi gezdik tozduk;yaşlılarla,muhtarlarla konuştum,sohbet ettim.muhtarlardan kastım mahallenin hanımları oluyor bu arada.onlar ikindi vakti atarlar sandalyelerini,kilimlerini sokağa ve oturur başlarlar muhabbete.mahallede ne var ne yok çoğundan haberdardırlar.o yüzden muhtar derim ben onlara.öyleki evlerinin avlusu olsa bile çıkar sokakta otururlar;çoluk çocuk,bakkal,manav hep içiçedir burada.ölü bir mahalle değildir asla bizimki,sokaklar cıvıl cıvıldır,akşam bile.bu hareketliliği sağlayan hep mahalle sakinidir,oraya yolu düşen yabancı değildir.mahalle kültürü sonuna kadar yaşar burada.insanlar akşam televizyonun karşısına geçip dizilere dadanmaz,evle sokak birdir burada.
o yüzden çok seviyorum mahallemi.insanlar sıcak çünkü,samimi.komşuluk gibi büyük bir kültür ölmemiştir çünkü.umarım ki hiç bir zaman bozulmaz bu güzellik.

bayramin ardindan

2007-10-16T16:18:00.000+03:00

bir guzel bayram daha bitti gitti.zaten guzel olan bir sey cabuk biter,hasili bu da oyleydi.

babamizin bize alistirdigi haliyle bayram gunu erken kalktik,alti bucuk gibi.o gun herkes neseli ve dinamik olmali bizim ailede mutlaka.bayram kulturu bizde sonuna kadar yasanmali ve devam ettirilmeli babama gore.elbette ki ben de babamin izinden gitmeye kesinlikle kararliyim.ilk gun duydugum hazzi,hoslugu anlatmam imkansiz zaten.sevincle bayramlasmalar insani o kadar mutlu hissettiriyor ki keske herkes bu duyguyu tadabilse,bu harika degerlerimizin farkina varabilse.

zaten her zaman soylerim,kendi kulturumuzu yasattikca mutlulugumuz artacaktir,cunku bu bizim ozumuzdur.ozumuze yabanci bir kulture adapte olmaya calisirsak an itibariyle bundan keyif alsak da bu aslinda bizi tatmin etmeye asla yetmeyecektir.ama butun mesele kalben hissedebilmekte,anlayabilmekte.o kadar yozlasiyor ki toplumumuz,icinde bulundugumuz guzellikleri fark edemeyecek kadar kor olmusuz.

umulur ki degerlerimizi sonuna kadar koruruz.

bir gece vakti

2007-10-11T16:41:00.000+03:00

geceyarısını geçmişti zaman,odamdaydım.elimde en sevdiğim yazarlardan birinin en sevdiğim kitaplarından birinin her bir cümlesini ayrı bir keyifle okurken, radyo ve sıcak bir çay bana eşlik ediyordu.odamın batıya bakan penceresi açıktı her zamanki gibi,kendi şehrimdeydim,kendi evimde.huzurluydum,mutlu hissediyordum kendimi.pencereye baktım sonra,içimden, şu anda tek bir şey eksik diye geçirdim aniden:yağmur ve şimşek.sonra daldım gittim yeniden.
birdenbire dışarıdan sesler gelmeye başladı,şimşeğe benzer sesler.kulak verdim hemen.sokaktan geçen bir taşıtın sesi ve henüz uyumamış olan mahalle sakinlerinden birilerinin sesi geliyordu.yanlış duydum derken bu sefer daha kuvvetlice duydum sesleri,evet doğruydu,şimşek çakıyordu dışarıda.arkama aldığım,odamın doğu ve güneye bakan penceresinden ışıkları fark ettim.işte dedim,eksik tamamlanıyor.bu manzarayı kaçıramazdım,kalkıp ışığı söndürdüm ve güneye bakan pencerenin perdelerini ardına kadar dayaladım.elime çayımı aldım,radyoda sevdiğim bir melodi:gesi bağlarında dolanıyorum,yitirdim yarimi...
muazzam şimşekler çakıyordu doğuya bakan ufukta,bir sanat eseri gibiydi bir çoğu.hayranlıkla seyre daldım,kulağımı müziğe ve gök gürültüsüne verdim. sıcak çayın verdiği hararetle nemlenmiş yüzüme pencereden hafif bir meltem vuruyor beni rahatlatıyordu.yağmur yağmıyordu,içime çektim havayı; belki uzaklarda bir yerlere düşmüştür diye toprağın kokusunu getirmiştir dedim,ama yoktu.yağdıysa bile dağın öte yanına,rüzgar getiremedi herhalde dedim.
içimi harika bir huzurla doluydu,bu hayatta yağmuru ve onun getirdiklerini benden daha çok seven yoktur herhalde diye düşündüm.bu anın tadını çıkardım ve uzun düşünmelere daldım seyirle birlikte.
ışıklar dağın arkasında kaybolmaya yakın kalktım yerimden.epey geç olmuştu saat.

ilk günler

2007-10-09T17:20:00.000+03:00

dokuz gundur Gaziantep'teydim.
ilk gun zaten apar topar gecip gitti.aksam evimizin oldugu Karatas'tan iki super arkadasimla otogara gittik ve yolculuk bir saat surdu sehirici otobusuyle.iste bu sehrin en sevmedigim tarafi bu oldu.buyuk bir sehir ve bir turlu bitmek bilmeyen bir yol ve bir de ustune yarim otobus cilesi...otogarda isimiz bitti,ev arkadasimin annesini Ankara' ya yolladik ve sonra alisveris merkezine gectik.daha sonra da bir saatlik eve donus yolu.ama otobuste oyle bir muhabbet kurduk ki Antepli biriyle, yolculuk sıkıcı gecmedi.otobus cilesinin en guzel tarafi da bu mesela.Antepte insan yabanci biriyle rahatlikla diyaloga girebiliyor.daha onceki gelisimde de bu sicak diyaloglar dikkatimi cekmisti,buranin insanlari sicak kanli ve bu beni mutlu ediyor.
haftanin ilk gunu pek buruktu.aslinda benim ilk gunum o gundu burada.icim aciyordu cok,geride biraktiklarimla buradakileri kiyaslayisim beni aglamakli hallere sokuyordu.sali gunu ogleden sonra seminerimiz vardi,aksama da tanisma yemegindeydik guzel bir mekanda;yaklaşık yirmi kişiydik.
her geçen gün kendime geliyordum,her kalktığım sabah kendimi biraz daha iyi hissediyordum.zaten günüm de çarçabuk geçip gidiyordu,akşamları arkadaşlarımla çok güzel vakitler geçirdik.
haftasonu da hızlı bir şekilde bitti gitti,Gaziantep'i doğru dürüst gezemedim bile.şimdi Antakya'dayım.biraz erken bir kaçamak oldu ama şartlar hiç tahmin etmeyeceğim şekilde gelişti ve evimdeyim.burada olmak beni mutlu etti.bayram sonrası geri dönüp kaldığım yerden daha iyi konsantre olmuş bir şekilde hayatıma devam edeceğim.her şey güzele ve iyiye gidiyor.ilk zamanları atlattıktan sonra gerisi pamuk söküğü gibi gelecektir eminim.