Cuma, Mayıs 19, 2006

benim adım kutikula, ya senin?

“duydun mu, yan sınıflardan birinde bir kız varmış, adı da Fizyon’ muş!” diye başlayan muhabbetin “ne-hadi be-gerçekten mi-aaa-ilginç!” diye devam ettiği lise yıllarından bir gündü, benim de çocuğum olsa ismini ne koyardım acaba diye düşünmeye başlamıştım. ne enteresan bir isimdi bu böyle, anlamı da ya atomun parçalanmasıydı, ya da atomların birleşmesi, zaten hep karıştırırdım. kızın babası elektronikçiymiş meğer, ismini fizyon koymuş. hemen araştırmaya başladım, acaba ne olabilirdi benim çocuğumun ismi? sonunda bulmuştum, kutikula olabilirdi mesela, hem çok garip bir isimdi bu. “kutikula gel evladım!”, “kutikula, yapma böyle çocuğum!” gibisinden cümlelerle çocuk büyütmek ne kadar güzel olurdu işte bunu da bilmiyordum ama iyice yatmıştı kafama, kutikula olacaktı çocuğumun adı.
Ne demekti kutikula? bitkinin en dış tabakalarından birinin adıydı bu, koruyucu dokuya dahildi. meristem de güzel isimdi bak, o da bitkideki dokulardan birinin adıydı. ikinci çocuğumun adı meristem olacaktı. nitekim o Fizyon adlı kız sonraları benim sınıfıma düşmüştü ve işin aslını anlamıştık ki kardeşlerinden birinin adı eküle diğerinin adı da nebula idi. aman Allah’ım, ne garip bir aile! bu kızın sayesinde eküle ve nebula diye iki fizik terimini kelime dağarcığımıza katmıştık ki ne büyük bir şanstı(!) bizim için.
sonra ne oldu, ben vazgeçtim artık bu isimlerden. ne güzel isimlerimiz vardı bizim, ne işimiz vardı kutikulayla, meristemle falan. hem el alem(!) ne derdi sonra!

Salı, Mayıs 16, 2006

şampiyon cimbom diyen fenerli

bitiş düdüğüyle ben yıkılırken birileri coşkudan ne yapacağını bilemeyerek bağırıyor, ”bizi kutlamayacak mısın?” diyerek üstüme atlıyor, bense “sonra,sonra!” diyerek hepsini başımdan savıyordum. “şampiyonluğu siz hak etmiştiniz ama biz de zor koşullarda buraya geldik, üzüldüm size!” deyince birisi, “kalk!” dedim, “gidiyoruz, şampiyonluğu kutlamaya!”… ve kendimizi dışarı attık.
bir Fenerbahçeli olarak Galatasaray’ın şampiyonluğunu kutlayacaktım, evet. kalabalığa karıştık, her şey yeni başlamıştı, kadınlı erkekli herkes coşkuyla bağırıyor, şehir turu atıyordu. ben de başladım bağırmaya, “re re re, ra ra ra gassaray gassaray cimbombom!” diye. kendimi tamamıyla kalabalığın coşkusuna kaptırmıştım ve arkadaşlarımdan daha da coşkuyla kutluyordum şampiyonluğu. hayır, gizli Galatasaraylı değildim elbette, ama tam bir Galatasaraylı gibi davranıyordum.
bir buçuk saat geçti, kalabalığın coşkusu yavaş yavaş azalıyorken bizler arabaya doluşuyorduk. müziğin son sesini veriyorduk ve başlıyorduk şehir turuna. müzik de Arap müziği olunca gel de dur yerinde, kolay mı! bırak bizi, etrafımızdaki arabalarda, motosikletlerde, hatta kaldırımlarda insanlar müziği duyup oynamaya başlıyordu.
bütün bunları dostluk adına yaptım ben. nasıl ki o gecede Beşiktaşlılar da vardı cimbomu kutlayan, ben de vardım işte bir fenerli olarak. iyi ki de yaptım, hem üzüntümü dağıttım, hem de iki buçuk saatliğine Galatasaraylı olup bunun nasıl bir duygu olduğunu anladım. en önemlisi, Galatasaraylı arkadaşımdan fenerin şampiyonluğunu kutlama sözü aldım.
üzüldüğüm tek şeyse şu slogandı: cimbom kartal el ele, hep beraber fenere…

not: bu kutlamayı bugün tam bir yaşında olan blogumun da kutlaması olarak kabul ediyorum ve okuyan okumayan herkese teşekkür ediyor, başınızı ağrıttığım için de özür(!) diliyorum.

Pazar, Mayıs 14, 2006

ironi

adı: Prozac
etken maddesi: fluoksetin
işlerliği: antidepresan
suçu: hayattan bezmiş insanları zorla iyileştirmek ve onları "depresyondayım, unutuldum..." diye giden şarkının verdiği hazdan mahrum etmek
davacı: depresyondaki kişi

gereği düşünüldü:

suçlunun vazife-i asliyesinin nevi şahsına münhasır olması ve bunu yerine getirmesi sebebiyle aklanmasına,
davalının ilacı yazan doktoru da şikayet etmesi halinde reddine ve en yakın akıl hasanesine sevkine,
karar verilmiştir.

yaz kızım..!


Cuma, Mayıs 12, 2006

uyanık öğrenci

gözü açık olmayı ve gözü açık insanları hep sevmişimdir ben. hele de öğrenciyseniz başka bir şehirde…
tatlıcıya gidip tanesi elli kuruş olan taş kadayıftan dört tane yiyip bir buçuk lira ödemenin verdiği keyfi anlatmak ne mümkün!
bir şey satın aldığında “öğrenciyim” diyerek daha az para ödemek ya da bazen çok hayırsever insanlara rastladığında hiç para ödememek, akşam yemeklerine davet edilmek, markette salebin ucuz ama iyi olanını seçmek…

bazı uyanık arkadaşlar salep tozunu az koyup “öğrenci salebi” diye biraz acındırarak sunsalar da ya da sabah demledikleri çayı tekrar tekrar ısıtıp akşama kadar içseler de biz yutmayız, “salebin öğrencisi mi olurmuş, getir bakayım şu tozu!” diyerekten salebimizi öğrencilikten sivilliğe yükseltir, adına da "sivil salebi" dedirtmesini biliriz.
böyle yapmaya mecbur muyuz, değiliz; ama böyle yapmaktan da keyif alıyoruz. hocalarımız “başka bir şehirde okuyup, ara sıra parasız kalmadan öğrenci olamazsınız.” derdi.
parasız kalmadık ama banka hesabındaki paranın tümünü çekmek bizi yeterince tatmin eder.

darısı parasız kalanlara… bütün temennimiz onlara.

Salı, Mayıs 09, 2006

yük

mahalle maçları yapmayı özledim.
yakan top oynuyorlardı çocuklar. birisi topu attı, top üstüme doğru geliyordu, tuttum. sonra arkadaki çocuğa bıraktım. önümdeki oğlan "abi ben hiç yanmıyorum." dedi, bir kız "ben de yanmıyorum!" dedi. bana mı söylediler, yoksa arkamdaki çocuğa mı, bilmiyorum. arkamdaki çocuğu hiç hatırlamıyorum.

hayatın yükünü taşımak ağır geliyor artık. geride kalan her gün, biriktirdikleriyle sırtıma biniyor.
çocuk olmak istiyorum, ama mutlu bir çocuk.
bu yalana da hiç mi hiç inanmıyorum.

Cumartesi, Mayıs 06, 2006

cumartesi

hani vardır ya bir gün, insanların caddelere, sokaklara boşaldığı; parkların, sinemaların, alışveriş merkezlerinin dolup taştığı, kalıp bir deyişle "iğne atsan yere düşmediği"...
işte o günü, yani cumartesiyi çok ama çok severim ben.
kaldırımlardaki kalabalığı gördükçe aklıma hep eski bir dostum gelir. üniversiteye hazırlandığımız yıllarda onların evine ders çalışmaya giderken beni hep kalabalık yerlerden götürür, "insan görelim biraz" derdi. yol üstünde makineye yüz bin lira atıp fallı sakızlardan almayı ihmal etmezdik, başarıyı simgeleyen renk çıktığında da çok sevinirdik.

şimdilerde birlikte değiliz, o İzmir' de.
ben hala kalabalık yerlerden gidiyorum...
insan görmek için.

Perşembe, Mayıs 04, 2006

telefon defteri

telefon defterimi temizliyorum bugünlerde.
bir daha görüşülmesi pek mümkün olmayanları sildim ilk önce.
bazı isimleri de bıraktım bir süre daha kalsınlar diye.
belki lazım olur, belki arar düşüncesiyle.
ama anladıkça böyle bir şeyin biraz zor olacağını, onları da sildim istemeye istemeye.
çok şey paylaştığımız insanlar da vardı içlerinde, çok az şey paylaştığımız insanlar da.
bazılarını silerken pek düşünmüyor da insan, bazı isimlere gelince durup düşünüyor. ne çok şey paylaştık, kah güldük kah üzüldük.
ama yoktu bir sebep bizi ölene kadar bağlayacak.
bazılarında olsa da bir sebep, biz ihmal ettik hep.
keşke etmeseydik...

ama hiç olmazsa bundan sonra etmesek.
bundan sonra, olmasa bile oluştursak bir sebep...

Pazartesi, Mayıs 01, 2006

birlikte yaşamak

dünyanın herhangi bir parçası olmadan diğer parçası yaşayamaz

bu fotoğraf birlikte yaşamanın fotoğrafı. önde kilise çanı, arkada cami minaresi.
bu fotoğraf Hatay' ın simgesi olarak kullanılıyor.
şimdi de forum istanbul'un bu yılki konferansının simgesi olacak.

yarınlara umutla bakabilmek için...



fotoğraf buradan alıntıdır.

Cuma, Nisan 28, 2006

dargın değilim

bir şarkı var, daha doğrusu şarkı değil bir enstrumental müzik. dinleyince aklıma hep eski günlerdeki hatıralarım gelir, üzülürüm bazen, bazen de içlenirim.
işte o şarkının, pardon müziğin ismi "dargın değilim".

şarkı burada.
dinlerken ne hissettiğinizi benimle paylaşırsanız sevinirim.
iyi haftasonları.
iyi geceler.

Perşembe, Nisan 27, 2006

sınır

serin ve ıslak bir bahar sabahı saat on bir. yağmur yağmıyor ama şemsiyemi kaptığım gibi sokağa atıyorum kendimi. arkadaşımla buluşuyoruz ve sonra yürüyerek minibüs duraklarına yakın bir yere gelip bekliyoruz. günlerden pazar, hava bozuk, malum yolcu olmayınca bekle dur. sonunda geliyor minibüs, atlıyoruz, istikamet bir sınır kentine.

kente varıncaya kadar her zamanki gibi yolcu inip biniyor, inip biniyor. bir adam oturuyor yakınıma, nahoş kokular geliyor, ekşitmiyorum suratımı, kapamıyorum burnumu. aklıma “Ah Kalbim” filmi geliyor, şemsiye filmi diyorum ben ona. içinde koyun ve tavuğun olduğu otobüs geliyor aklıma, sağa sola bakıyorum üstelik, var mı acaba bu tür bir şey diye.
sonra bir kadın biniyor, incecik dal gibi. bir oğlu var, bir kızı, bir de kucağında bebeği. düşünüyorum, kim bilir daha kaç tane doğuracaktır bu kadın, şu yaşında üç taneyse… oğlan kusuyor sonra minibüse, kadın telaşlanıyor, millet şikayete başlıyor, ister istemez yüzümü ekşitiyorum ama yadırgamıyorum hiçbir şeyi.
etraf dümdüz, buğdaylar başak verecek kadar büyümüş, her taraf yemyeşil.
bir yerde toplu lojmanlar gibi duran aynı tip bir sürü ev yolun solunda sıralanıyor. arkadaşım, zamanında buraya Türklerin getirilip yerleştirildiğini anlatıyor. o zamanlar Araplar çoğunluktaymış o kesimlerde.
önce yakınlarda bir tel örgü görüyorum, sonra o tel örgüye gittikçe yaklaşıyoruz, yaklaşıyoruz ve sonunda hemen dibinde bitiyoruz, yol o tellere paralel ilerliyor.birinin ya da bir devlet kurumunun arazisi diye düşünüyorum önce. arkadaşım “işte sınır” deyince inanmıyorum, böyle sınır mı olur diyorum, hem sınır telinin dibinde yol mu olur, sınır teli böyle ince küçük bir şey mi olur, hani mayınlı arazi?
düşündüğüm, öyle tahmin ettiğim hiçbir şeye benzemiyor. sadece boyu benim kadar spiral şekilde bir tel örgü. telin hemen solunda yol. sınırın öteki tarafı Suriye. mayınlı arazi Suriye tarafındaymış. biraz sonra sınır karakolunun nöbetçi kulesini görüyorum, sonra da karşı taraftaki sınır köylerini.
şaşırıyorum gördüklerime, sınır sadece düz ve spiral tellerden ibaret, koskoca ülke sınırı. “bütün her şey bu incecik tel için mi? “ diye soruyorum kendime, garipsiyorum, yadırgıyorum ve üzülüyorum.
şimdi Türkiye’deyim, bir adım atsam Suriye’de olacağım, işte her şey bu kadar basit.

eğer sınır görmediyseniz, bir gün mutlaka gidip görün. öyle gümrük kapısı falan da değil, işte böyle tellerin dibine kadar gidin ve görün hayatın işte bu bir adım kadar basit ve boş olduğunu.
sonra oturun bir daha izleyin Propaganda filmini. işte o zaman her şeyi çok daha iyi anlayacaksınız.

Salı, Nisan 25, 2006

ya siz?

soğuk bir kış gecesi...dışarıda derin bir sessizlik...
kuru bir ayaz ya da lapa lapa yağan bir kar... odada yalnız ben, pencerenin hemen yanında...
sadece sokak lambalarının yansıyan ışığında bir fincan sıcak çay ve Radiohead melodileri.

ya da ılık bir bahar gecesi...
dışarıda bazen şiddetli, bazen usulca yağan yağmur...
ya da açık bulutsuz bir gökyüzü ve yeni canlanan haşeratın, belki uğursuz kuşun gece serenatı...
çakan şimşekle aydınlanan ya da yıldızların ve ayın ışığıyla yıkanan odada Radiohead melodileri.

en çok da sıcak bir yaz gecesi... tıngır mıngır eski bir mercedes araba... ve bomboş sokaklar...
ya da bir bozkırın ortasında bozuk tali bir yol... ve cırcır böceği cıvıltılarıyla Radiohead melodileri.

ya siz?
siz, müziğiyle kimin size eşlik etmesini isterdiniz?

Cuma, Nisan 21, 2006

künefe

geçen gün kocaman bir dilim künefeyi mideye indirirken aklıma diyet yapan kadınlar geldi. tatlı sevmeyen çok az insan vardır herhalde, düşünün ki önünüze koydular bir tabak peynirli künefe, hadi abartmayalım kaymak da olmasın üstünde... kimin iştahı kabarmaz ki...
kendimi o diyet yapan kadınların yerine koydum:
akşam yemeği yemem, yarın daha çok spor yapar farkı kapatırım, hatta yarın akşamki yemeği de unutabilirim gibisinden düşünüp içleri gitse de tatlıyı mideye indirmeler. sonra bu leziz tatlıyı yiyebilmenin verdiği hoşnutluk ve diyeti bozmak adına da bir pişmanlık... aman olan oldu diyerekten de olayı kapatıp unutmalar...
ertesi günü daha fazla yapılan spor, sonra spordan kaynaklanan bir yorgunluk ve onun getirdiği açlık, çok yoruldum sonra hasta olurum diyerekten yine yemek yemeler... bu böyle gider.

bunca sıkıntı varken kadınların bir de üstüne hayattaki en güzel şey olan yemek yemekten mahrum kalmaları fena bir şey, hem de çok fena.
meğer kadın olmak ne zormuş...

Perşembe, Nisan 20, 2006

süper star

Sibel Tüzün'ün Eurovision şarkısını kimse beğenmiyor ama ben beğendim. güzel, eğlenceli, hareketli bir şarkı bence. Eurovision' da yarışacak kadar kaliteli değil kabul ediyorum ama iğrenç, berbat, felaket vb. türü ithamları da hak etmeyen bir şarkı.
buradan şarkıyı ücretsiz olarak indirdim ve tekrar tekrar da dinliyorum. şarkının ingilizce remix versiyonu çok güzel olmuş, en çok da onu sevdim.
belki iyi bir derece almayacak ama bu iş Sibel Tüzün için iyi bir reklam aracı oldu. nitekim yakında yeni albümü de çıkıyormuş. eskiden şarkılarını dinlerdim ama kendisini pek tanımazdım. şimdi gerçekten çok sevdim ben onu, bence süper star olabilecek bir bayan kendileri.

umarım başarılı olur, hiç yoktan ilk beşe girer diyorum. belki sürpriz yapar ikinci falan olur, hepimiz şaşar kalırız, ne dersiniz? malum, zamanında çok bilmiş eleştirmenler "every way that i can" i de yerden yere vurmuşlardı ama birinci olmuştu şarkımız.

Çarşamba, Nisan 19, 2006

rekabet

ben ilkokuldayken biz öğrencilere fındık, bisküvi, meyve suyu falan dağıtırlardı. bunların dağıtıldığı gün biz öğrencilerin keyfine diyecek olmazdı, hepimiz o kadar sevinirdik ki, afiyetle yerdik onları. sonra da keşke bir tane daha alabilsem diye iç geçirirdik. ben en çok da fındığa sevinirdim, bayıla bayıla yerdim hepsini. annem “yeme, bana getir ki sana pasta yapayım” derdi, kimi zaman yerdim, kimi zaman büyük bir iradeyle yemez, eve götürürdüm. herhalde fındıklı pasta fikri daha cazip gelirdi bana. annemin niye böyle yaptığını da anlamazdım, halbuki marketten de alıp yapabilirdi. yine de yemeyip götürdüğüm günler olmuştu, sırf annem istediği için yapmıştım bunu belki de ama benim olan fındıkla yapılan pasta daha bir başka görünürdü gözümde.
ilkokul öğretmenimiz sınıf başkanını yazılı notuna göre belirlerdi. ilk beş kişi her biri bir gün olmak üzere sınıf başkanlığı yapardı. ilk başkanlığı yapan ben olurdum; çünkü en yüksek notu genellikle ben alırdım. bir günlük başkanlık beni hiçbir zaman tatmin etmezdi, halbuki hep ben olmalıydım başkan, çünkü en yüksek notu ben almıştım. kızardım içten içe öğretmenime; ama böyle yapmasaydı da hep ben başkan olacağım için öteki arkadaşlarım bu gurur verici işi ( o zamanlar böyle düşünürdük) yapamayacaklardı. bunu sonradan anladım.

ortaokulda sık sık başkan oldum ama hiçbirinden keyif alamadım ilkokuldaki gibi. artık benim için bir anlamı kalmamıştı bu işin, çünkü rekabet yoktu, çaba yoktu; kimse başkan olacağım diye derslere asılmıyordu. başkanlığı bırakmak istediğimi defalarca söylemiştim sorumlu öğretmenime ama bu işi en iyi benim ve partnerimin yapabileceğini söyleyerek izin vermemişti buna.
İstediğim mevkii kolayca elde etmiştim ama artık bir özelliği, bir anlamı kalmamıştı benim için. çok aradım ilkokuldaki rekabeti. kızdığım öğretmenim aslında ne kadar iyi bir iş yapmıştı da bunun yeni farkına varmıştım.
mutlu olmak için gerekli anahtarlardan birisi de buydu: rekabet.

Salı, Nisan 18, 2006

amaç-çaba-zafer

bir insan istediği bir şeyi emek harcamadan elde ederse elde ettiği şeyden ne kadar zevk alabilir?
emek, bir şeyi değerli kılar, ona ulaşmak için çaba harcamışsınızdır, elinize geçince de asla kaybetmek istemezsiniz, verdiği mutluluk ise tartışılmazdır.
ve kutsaldır o şey artık.

düşünün ki bir petrol zengini sultanın oğlu ya da kızısınız ve tartışılmayacak kadar güzel ya da yakışıklısınız. İstediğiniz her şeye sahipsiniz ve hoşlandığınız bir insan tereddütsüz sizin eşiniz olmaya hazır.
bir zaman sonra hayat sıkıcı olmaya başlamaz mı?
belki elde ettiğiniz şeyler bir süre size mutluluk verecektir ama ya sonra?
sonra o da yetmeyecektir, siz daha isteyeceksinizdir ve sonra dahası da yetmeyecektir. bir zaman gelecek, hayat artık çekilmez olacaktır.
mutluluk vermiş olsa bile, kolay kazanılmış olan bir şey olduğu için, sizin için hiçbir kutsallığı olmadığı için, verdiği haz bile emeğin karşılığı sonucu elde ettiğiniz hazza yetişemeyecektir ve siz bu hazzın büyüklüğünü hiçbir zaman anlayamayacaksınızdır.

çalışmak, çaba sarf etmek de kutsaldır. ve emeğiniz hiçbir zaman boşa gitmeyecektir. belki ulaşmak istediğiniz yolda harcadığınız emek, sonuç getirmeyecektir ama bir gün, bir yerde, başka bir şekilde karşılığı size peşin peşin ödenecektir.