hayat sadece bizim tarafımızdan bakıldığı gibi midir? biz nasıl istiyorsak öyle mi olmalıdır?
hayata nasıl bakarsam o kadar güzel olur ya da o kadar çirkin olur, öyle mi? peki ya benim baktığım şekilde değilse hayat?
kalabalık bir yerde dur ve bak etrafına, insanlara. hangisi hangi dertte bilebilir misin? benim baktığım pencerede ben sadece bunları görüyorum, ya dahası?
ben kendi derdimle yanıyorum, kendi derdimi düşünüyorum. peki ya sen hangi derttesin, hangi sıkıntıyla kavruluyorsun acaba? benimki mi daha yürek yakıcı, yoksa seninki mi?
kim ve ne olursa olsun, ben sadece kendim için varım, işte dünya malesef böyle bir yer. herkes hayata kendi penceresinden bakıyor ve kimse bir başkasının ne ve nasıl olduğunu bilmiyor.
birisi aşkıyla kavruluyor, ötekisi borçlarıyla. berikisi doğan çocuğuyla seviniyor. bir başkası da çocuğunun sıkıntısıyla düşünüyor.
zaman dursa ve ben bunların hepsini öğrenebilsem, aslında ne kadar sıkıntısız olduğumu anlayabileceğim ötekilerin yanında. meğer benimki devenin yanında pireymiş.
öyleyse dursun artık zaman ve ben bütün olanları anlayayım diyorsan durdur zamanı. durdurabilir misin? hayır.
öyleyse yapman gereken kendi yağında kavrulmak. bu benim dünyam, ben istemesem de böyle olmuşsa yapacak bir şey var mı? yok ya da var, ne olursa olsun sen sensin. dünyan da senin dünyan.
şimdi bırak başkasını, sen en iyisi için çalışmaya başla. zamanın durmasını beklersen bırak yerinde saymayı, geriye dönersin, dipsiz bir kuyuya benzeyen geriye.
bırak, aldırma insanların bencilliğine. sen eğer gerçekten güzel düşünüyorsan, bir gün mutlaka senin gibi düşünen biriyle karşılaşırsın.hayatın yağında kavrulmaya bak ve hiçbir şeye aldırma. yapabileceğin kadar varsın, daha fazlası için uğraşma. sen sana düşeni yap ve çekil sahneden. yoksa kaybeden sen olursun.
Perşembe, Şubat 23, 2006
Pazar, Şubat 19, 2006
ah biz erkekler!
sabahın yedisinde yola düşüp üniversiteye giden bir arkadaşımı adamın biri motosikletiyle rahatsız etmiş. dönüp dolaşıp üstüne sürüyor ve laf atıyormuş malum. epey bir peşini bırakmamış üstelik. akşam eve dönerken bana uğradı, olanları anlattı, ne de olsa eski bir dostuydum. moralinin çok bozulduğunu, korktuğunu; içini bana döktüğünü ve rahatladığını söyledi. bir erkeğin yaptığını gelip yine bir erkekle paylaşıyor ve rahatlıyordu. arkadaşımın bana güvenmesi beni mutlu etti ama o anlatırken benim içim sıkılıyordu. sonuçta ben de bir erkeğim, hemcinsimin yaptığı bir şey beni bir kızın önünde çok utandırdı.
"ah biz erkekler!" dedim içimden...
"ah biz erkekler!" dedim içimden...
polemik
saçlarını uzatıp ve kulağını deldirip küpe takan bir erkek arkadaşa " ileride kırışıklıkların için krem kullanır mısın ya da botox yaptırır mısın? " diye sordum. bana yaptırmayacağını söyledi. sebebi doğal olmak istemesi değilmiş, sadece buna vicdanı izin vermiyormuş. bekli ileriki yaşlarda bulunduğu ruh hali buna izin verebilirmiş ama şimdi değil.
ben de bunun saçını uzatıp küpe takmaktan daha kolay bir şey olduğunu düşündüğümü söyledim. sonuçta makyaj yapmıyorsun, kırışıklığın bir cilt sorunu olduğunu düşünüp krem kullanıyorsun, sivilce kremi kullanmak gibi aynen. ama nedense hem benim, hem de onun vicdanı buna izin vermiyor. hala bunu aşamamışız, bu anlaşılıyor. aslında ben uzun saç bırakmayı bile aşamamışım ya...
sonuçta yıllar önce erkekler uzun saç bırakamıyordu rahatça, ama şimdi bunu aşan insanlar var. kimbilir, belki kırklı yaşlarımıza geldiğimizde biz de şu kırışıklık kremi kullanma meselesini aşarız.
ben de bunun saçını uzatıp küpe takmaktan daha kolay bir şey olduğunu düşündüğümü söyledim. sonuçta makyaj yapmıyorsun, kırışıklığın bir cilt sorunu olduğunu düşünüp krem kullanıyorsun, sivilce kremi kullanmak gibi aynen. ama nedense hem benim, hem de onun vicdanı buna izin vermiyor. hala bunu aşamamışız, bu anlaşılıyor. aslında ben uzun saç bırakmayı bile aşamamışım ya...
sonuçta yıllar önce erkekler uzun saç bırakamıyordu rahatça, ama şimdi bunu aşan insanlar var. kimbilir, belki kırklı yaşlarımıza geldiğimizde biz de şu kırışıklık kremi kullanma meselesini aşarız.
Salı, Şubat 14, 2006
ezan, çan, hazzan
bundan yaklaşık iki yıl kadar önce bir davetiye geldi, dinler arası barışı desteklemek amacıyla üç büyük dinin ibadethanelerine bir ziyaret yapılacakmış. bu davetiye ben ve benim gibi meraklı bir kız arkadaşım için güzel bir haberdi. hoş, aslında biz bu işi çoktan halletmiştik ama gidemediğimiz bir yer kalmıştı: havra. bu sayede onu da görecektik.
güzel ve sıcak bir sabahta yola koyulduk, toplanılacak yer Antakya Ortodoks Kilisesi' nin geniş ve harika avlusuydu. vardığımızda burayı çoktan gezmeye başlamışlardı bile, hemen topluluğa katıldık, yaklaşık otuz kişiydik. grubu incecik ve uzun boylu bir rahibe yönetiyordu, ismi Barbara'ydı. bize Fransız bir turisti tanıttı, aslında turist demek biraz abes kaçar. bu yaşlı ama taş gibi delikanlı Fransız, meğer barış için bir yıldır Kudüs' e doğru yürüyormuş. ben ve arkadaşım hemen yanında bitip gezi boyunca sohbet ettik, çok tatlı bir "amca" ydı.
ortodoks kilisesinden çıkıp Antakya' nın eski ve dar sokaklarından geçerek Türk Katolik Kilisesi' ne geldik. yine burada gezimizin onur konuğu Fransız, kilise efradına takdim edildi. ben ve arkadaşım burayı da önceden gezdiğimiz için bütün ilgimizi Fransız amcamıza yönelttik.
sırada havra vardı, ben ve arkadaşım heyecanla içeri girdik, bizi biraz soğuk şekilde karşıladılar. o günlerde İstanbul' daki bir iki havraya saldırı gerçekleştirildiği günlerden sonraydı, ben bu duruma bağladım mevcut soğukluğu. havrayı incelerken içerideki bir odada kapı girişini gösteren güvenlik kamerasının görüntülerini fark ettim. havra çok ilginçti, manasını bilmediğim bir sürü eşya vardı içinde. bize biraz anlattı cemaatın imamı olan yaşlı bir adam. duvarın ortasında bir kilim vardı, onun arkasında tevrat varmış, her zaman çıkmazmış oradan, ayin zamanı çıkarılırmış. içimdeki merak duygusu iyice kabardı, aniden fırlayıp kilimi çekmek ve arkasındakini görmek geldi içimden. sonucu ağır bir tepki ve kovulmak olurdu tabii.
bizim Fransız bacak bacak üstüne atmıştı, hem de cemaat imamının karşısında. aniden yandan bir adam fırlayıp bacağına vurdu, ayağını indirmesi için işaret etti. tatlı Fransız amcamız neye uğradığını şaşırdı! bu olayın üstüne bir sessizlik ve yüzlerde hayret oluştu. uzun saçlı Rahibe Barbara hemen gülücükler atarak bir şeyler söylemeye başladı da rahatladık.
gergin havra gezisinden sonra, ben ve arkadaşım burayı görmenin sevinciyle orada olanların dedikodusunu yapmaya başladık. sırada Antakya' nın en önemli camisi vardı: Habib Neccar Camii. burası bir Osmanlı camisi, çok geniş bir taş avlusu var, avlunun etrafı da eski medrese binalarıyla çevrili. ayrıca iki de türbe var. birisi Hz. İsa'nın havarilerinden Yahya ve Yunus'un ( Yuhanna ve Pavlos) , diğeri de bu havarilere inanmış tek Antakyalı olan Habib Neccar' ın türbesi. burası son durağımızdı, gitmeden bizim Fransız'a sordum, o günlerde Fransız Cumhurbaşkanı Chirac Türkiye' deydi, haberi var mıydı acaba? bana verdiği cevap hoştu: " yaa, elbette biliyorum, hem de Bush' la birlikte!"
ben ve arkadaşım için güzel ve bol dedikodulu bir gezi olmuştu. tatlı Fransız amcamıza veda ettik ve bir de gezi sırasında tanıştığımız genç arkadaşlara. nedense protestan kilisesine gitmedik.
dinler arası çatışmaların yaşandığı şu günlerde umarım bu güzel gezimiz ve UNESCO dünya barış kenti seçilen Antakya' mız tüm dünyaya örnek teşkil eder.
güzel ve sıcak bir sabahta yola koyulduk, toplanılacak yer Antakya Ortodoks Kilisesi' nin geniş ve harika avlusuydu. vardığımızda burayı çoktan gezmeye başlamışlardı bile, hemen topluluğa katıldık, yaklaşık otuz kişiydik. grubu incecik ve uzun boylu bir rahibe yönetiyordu, ismi Barbara'ydı. bize Fransız bir turisti tanıttı, aslında turist demek biraz abes kaçar. bu yaşlı ama taş gibi delikanlı Fransız, meğer barış için bir yıldır Kudüs' e doğru yürüyormuş. ben ve arkadaşım hemen yanında bitip gezi boyunca sohbet ettik, çok tatlı bir "amca" ydı.
ortodoks kilisesinden çıkıp Antakya' nın eski ve dar sokaklarından geçerek Türk Katolik Kilisesi' ne geldik. yine burada gezimizin onur konuğu Fransız, kilise efradına takdim edildi. ben ve arkadaşım burayı da önceden gezdiğimiz için bütün ilgimizi Fransız amcamıza yönelttik.
sırada havra vardı, ben ve arkadaşım heyecanla içeri girdik, bizi biraz soğuk şekilde karşıladılar. o günlerde İstanbul' daki bir iki havraya saldırı gerçekleştirildiği günlerden sonraydı, ben bu duruma bağladım mevcut soğukluğu. havrayı incelerken içerideki bir odada kapı girişini gösteren güvenlik kamerasının görüntülerini fark ettim. havra çok ilginçti, manasını bilmediğim bir sürü eşya vardı içinde. bize biraz anlattı cemaatın imamı olan yaşlı bir adam. duvarın ortasında bir kilim vardı, onun arkasında tevrat varmış, her zaman çıkmazmış oradan, ayin zamanı çıkarılırmış. içimdeki merak duygusu iyice kabardı, aniden fırlayıp kilimi çekmek ve arkasındakini görmek geldi içimden. sonucu ağır bir tepki ve kovulmak olurdu tabii.
bizim Fransız bacak bacak üstüne atmıştı, hem de cemaat imamının karşısında. aniden yandan bir adam fırlayıp bacağına vurdu, ayağını indirmesi için işaret etti. tatlı Fransız amcamız neye uğradığını şaşırdı! bu olayın üstüne bir sessizlik ve yüzlerde hayret oluştu. uzun saçlı Rahibe Barbara hemen gülücükler atarak bir şeyler söylemeye başladı da rahatladık.
gergin havra gezisinden sonra, ben ve arkadaşım burayı görmenin sevinciyle orada olanların dedikodusunu yapmaya başladık. sırada Antakya' nın en önemli camisi vardı: Habib Neccar Camii. burası bir Osmanlı camisi, çok geniş bir taş avlusu var, avlunun etrafı da eski medrese binalarıyla çevrili. ayrıca iki de türbe var. birisi Hz. İsa'nın havarilerinden Yahya ve Yunus'un ( Yuhanna ve Pavlos) , diğeri de bu havarilere inanmış tek Antakyalı olan Habib Neccar' ın türbesi. burası son durağımızdı, gitmeden bizim Fransız'a sordum, o günlerde Fransız Cumhurbaşkanı Chirac Türkiye' deydi, haberi var mıydı acaba? bana verdiği cevap hoştu: " yaa, elbette biliyorum, hem de Bush' la birlikte!"
ben ve arkadaşım için güzel ve bol dedikodulu bir gezi olmuştu. tatlı Fransız amcamıza veda ettik ve bir de gezi sırasında tanıştığımız genç arkadaşlara. nedense protestan kilisesine gitmedik.
dinler arası çatışmaların yaşandığı şu günlerde umarım bu güzel gezimiz ve UNESCO dünya barış kenti seçilen Antakya' mız tüm dünyaya örnek teşkil eder.
Çarşamba, Şubat 08, 2006
belediyecilik üzerine
olmak istemesem de, kendimi bir belediye başkanı gibi hayal etmişimdir hep. öyle bir başkan ki, şehri baştan başa yenileyebilecek mali güce sahip.
önce şehir merkezinden başlardım icraata. evvela estetiği bozan çirkinlikleri bir bir ortadan kaldırırdım. bütün binaları boyatır, kaldırımları düzeltirdim, öyle ki bastığımızda içinden su fışkıran ve üstümüzü batıran oynak taşlardan eser kalmazdı. bütün bunlar bittikten sonra esas kısma gelirdi sıra. merkezden dışa doğru bütün çarpık yapıları ortadan kaldırtır, yerine yeni binalar diktirtirdim, gerekmiyorsa da çirkinlik yaratmayacak şekilde bıraktırırdım. yeşilliğe çok önem verirdim ve halkın isteklerini asla gözardı etmezdim.
bir keresinde Gaziantep'e gitmiştim. Adana yolu istikametine doğru gidiyorken sağımdaki ve solumdaki yapılaşmaları inceledim. sağda yeni yapılaşmalar gözleniyordu, solda ise yapılaşması belli ki çoktan bitmiş, itici bir manzara uzanıyordu. uzaktan neredeyse birbirinin içine girecek, çirkin apartmanlar ve bozuk evler görülüyordu.
düşündüm; şöyle yapardım, böyle yapardım diye hayal ederken böyle bir mahalle aklıma hiç gelmemişti, peki bu mahalleyi nasıl düzeltecektim? tasarladığım gibi olması için bütün hepsini yıktırmam gerekiyordu. koskoca mahalle; bütün o apartmanlar, evler...
en iyisi boşver dedim içimden. şimdi daha iyi anlamıştım, belediyecilik zor işti. nitekim, Gaziantep Belediyesi de benim gibi düşünmüş olacak ki, çirkinliği biraz olsun kapatacak parklar yapmış yolun sol tarafına.
her şeye rağmen Gaziantep çok güzel bir şehir. kusursuz insan olmadığı gibi kusursuz şehir de olmuyor sanırım.
acaba Dubai'de de böyle şeyler var mı?
önce şehir merkezinden başlardım icraata. evvela estetiği bozan çirkinlikleri bir bir ortadan kaldırırdım. bütün binaları boyatır, kaldırımları düzeltirdim, öyle ki bastığımızda içinden su fışkıran ve üstümüzü batıran oynak taşlardan eser kalmazdı. bütün bunlar bittikten sonra esas kısma gelirdi sıra. merkezden dışa doğru bütün çarpık yapıları ortadan kaldırtır, yerine yeni binalar diktirtirdim, gerekmiyorsa da çirkinlik yaratmayacak şekilde bıraktırırdım. yeşilliğe çok önem verirdim ve halkın isteklerini asla gözardı etmezdim.
bir keresinde Gaziantep'e gitmiştim. Adana yolu istikametine doğru gidiyorken sağımdaki ve solumdaki yapılaşmaları inceledim. sağda yeni yapılaşmalar gözleniyordu, solda ise yapılaşması belli ki çoktan bitmiş, itici bir manzara uzanıyordu. uzaktan neredeyse birbirinin içine girecek, çirkin apartmanlar ve bozuk evler görülüyordu.
düşündüm; şöyle yapardım, böyle yapardım diye hayal ederken böyle bir mahalle aklıma hiç gelmemişti, peki bu mahalleyi nasıl düzeltecektim? tasarladığım gibi olması için bütün hepsini yıktırmam gerekiyordu. koskoca mahalle; bütün o apartmanlar, evler...
en iyisi boşver dedim içimden. şimdi daha iyi anlamıştım, belediyecilik zor işti. nitekim, Gaziantep Belediyesi de benim gibi düşünmüş olacak ki, çirkinliği biraz olsun kapatacak parklar yapmış yolun sol tarafına.
her şeye rağmen Gaziantep çok güzel bir şehir. kusursuz insan olmadığı gibi kusursuz şehir de olmuyor sanırım.
acaba Dubai'de de böyle şeyler var mı?
Perşembe, Ocak 26, 2006
bir erkeğin kafa anatomisi
insan kafasının doğası nasıldır bilir misiniz?
bir kafanın en tepesinde saçlar yer alır. bu kısımda bol ve gür ormanlar kafanın yaklaşık yarısını kaplar. ormanda tek tip ağaçlar yetişir, zaman içerisinde beyaz renkli ağaçlar oluşmaya başlar ve bunlar gün gelir orman örtüsünün tamamını oluşturur. bazı kafalarda bu ormanların çoğu tahribat nedeniyle yok olur ve yerini çöllere bırakır, kimi kafalar ise bilinçli olarak bu tahribatı gerçekleştirirler.
saçların bittiği yerde alın başlar, burası da hiçbir şeyin yetişmediği yüksek bir platoyu oluşturur. bu platonun daha da aşağısında yani göz çukurlarında iki tane vaha vardır. bu vahalarda birer tane göl ve gölün kuzey-güney tarafında sırayla dizilmiş ağaçlar bulunur. gerçekten bir kafa harikasıdır buralar.
bu iki vahanın hemen güneyinde verimsiz bozkırlar uzanır, bu bozkırlar güneye indikçe yerini verimli, ekili alanlara bırakır.
bozkır toprakları ayıran yüksek bir dağ sırası vardır, o dağ sırasının adı "burun dağları" dır. yine verimsiz olmakla beraber bu dağ sıraları kafanın en yüksek kısmını oluşturur. bu dağların içinde uzun mağaralar bulunur, mağaraların içi uzun sarkıt dikitlerden oluşmuştur. içeride hava oldukça nemli ve sıcaktır, basınç farkından dolayı da rüzgarlıdır.
mağaraların girişinin önünde ekili alanlar mevcuttur ve bu alanlar boynun aşağılarına kadar uzanır. bu topraklar o kadar verimlidir ki biçildikçe daha da gürleşir.
bu ekili alanların arasında ağız denen büyük bir çukur vardır ki içerisi doğal bir kaplıcadır. hava oldukça sıcak, nemli ve rüzgarlıdır. çukurun zemininden kaynayan sular şifalıdır, mikrop öldürücü özelliği vardır. daha derinlere gitmek elverişli değildir, hem karanlık, hem de havasızdır.
kafanın daha içlerine gidebilen iki delik daha vardır, bunlara kulak denir. oldukça değişik bir doğal yapısı vardır kulakların ama bu kısımlar pek de verimli değildir; bitki örtüsünü bozkırlar oluşturur.
kafanın içlerine uzanan ve bu iç kısımların keşfini sağlayan deliklerin bugün, içeride birbiriyle bağlantılı olduğu ve buraların görülmesi gereken doğal harikalar olduğu kaşifler tarafından bildirilmektedir.
bir kafanın en tepesinde saçlar yer alır. bu kısımda bol ve gür ormanlar kafanın yaklaşık yarısını kaplar. ormanda tek tip ağaçlar yetişir, zaman içerisinde beyaz renkli ağaçlar oluşmaya başlar ve bunlar gün gelir orman örtüsünün tamamını oluşturur. bazı kafalarda bu ormanların çoğu tahribat nedeniyle yok olur ve yerini çöllere bırakır, kimi kafalar ise bilinçli olarak bu tahribatı gerçekleştirirler.
saçların bittiği yerde alın başlar, burası da hiçbir şeyin yetişmediği yüksek bir platoyu oluşturur. bu platonun daha da aşağısında yani göz çukurlarında iki tane vaha vardır. bu vahalarda birer tane göl ve gölün kuzey-güney tarafında sırayla dizilmiş ağaçlar bulunur. gerçekten bir kafa harikasıdır buralar.
bu iki vahanın hemen güneyinde verimsiz bozkırlar uzanır, bu bozkırlar güneye indikçe yerini verimli, ekili alanlara bırakır.
bozkır toprakları ayıran yüksek bir dağ sırası vardır, o dağ sırasının adı "burun dağları" dır. yine verimsiz olmakla beraber bu dağ sıraları kafanın en yüksek kısmını oluşturur. bu dağların içinde uzun mağaralar bulunur, mağaraların içi uzun sarkıt dikitlerden oluşmuştur. içeride hava oldukça nemli ve sıcaktır, basınç farkından dolayı da rüzgarlıdır.
mağaraların girişinin önünde ekili alanlar mevcuttur ve bu alanlar boynun aşağılarına kadar uzanır. bu topraklar o kadar verimlidir ki biçildikçe daha da gürleşir.
bu ekili alanların arasında ağız denen büyük bir çukur vardır ki içerisi doğal bir kaplıcadır. hava oldukça sıcak, nemli ve rüzgarlıdır. çukurun zemininden kaynayan sular şifalıdır, mikrop öldürücü özelliği vardır. daha derinlere gitmek elverişli değildir, hem karanlık, hem de havasızdır.
kafanın daha içlerine gidebilen iki delik daha vardır, bunlara kulak denir. oldukça değişik bir doğal yapısı vardır kulakların ama bu kısımlar pek de verimli değildir; bitki örtüsünü bozkırlar oluşturur.
kafanın içlerine uzanan ve bu iç kısımların keşfini sağlayan deliklerin bugün, içeride birbiriyle bağlantılı olduğu ve buraların görülmesi gereken doğal harikalar olduğu kaşifler tarafından bildirilmektedir.
Pazar, Ocak 22, 2006
Amik Gölü: yokoluşun ve dirilişin hikayesi
Akdeniz'in doğu şeridinde kıyıya paralel uzanan dağlar vardır, Amanos Dağları denir onlara, eski adıyla da Gavur Dağları. bu dağlar Akdeniz' in güzelliğini saklar doğusundaki uçsuz bucaksız düzlüklerden. daha da doğuya gittikçe nem azalıp biter, yerini yakıcı bir sıcaklığa ve verimsiz topraklara bırakır. Amanoslar nispet yaparcasına yemyeşil ve gür ormanlarla kaplıdır, çorak topraklarsa kızgındır ve hiddet doludur, Akdeniz' in nemini ve güzelliğini onlardan mahrum ettiği için.
hemen Amanoslar' a bakan düzlüklerde bir ova hakimdir o diyarlarda, verimi ve olanca genişliğiyle gelen bol ikramıyla insanlara. ortasında da bir göl bulunur, adı Amik' tir. amik, "derin" anlamındadır ama aslında derin bir göl değildir Amik Gölü.
Bakırtaş ve Tunç Çağı' ndan beri insanlar bu düzlüklerde şehirler kurmuş ve uçsuz bucaksız toprakların ikramından nasibini almışlardır. ne onlar toprağa ihanet etmiştir, ne de toprak onlara. doğa ikramını cömertçe sunmuştur bugüne kadar insanlara.
ama gün gelmiş, doymak bilmeyen insanoğlu, doğaya ihanet etmiş, artık ovanın ikramını yeterli bulmamış, "daha...daha..." diye diretmişler. o yıllarda yayılan sıtma hastalığını da bahane ederek kurutmuşlar ovanın ortasındaki gölü. böylece daha çok istifade edebileceklermiş topraktan. ama yanlış hesap Bağdat'tan dönmemiş, ihanet affedilmemiş. bitmek bilmeyen yağmuruyla geri almış alacağını doğa ana, hem de fazlasıyla.
Amik Gölü'nü insanoğlu yok edemedi, edemeyecek de. her yıl yörenin yoğun yağmurundan nasibini alıyor ve Amik Gölü yeniden doğuyor bu düzlüklerde. yağmura doyan toprak gerisin geri gönderiyor suyu; baktığınızda Amanoslar' dan, görebiliyorsunuz manzarayı, ovanın suya batmış halini. yaza doğru geri çekilmeye başlıyor sular, böylece ekim başlıyor topraklarda. ama doğa, ihanetini unutmuyor insanın. zaman zaman meydana gelen sellerle ve afetlerle ekinleri su basıyor, dolu vuruyor ve ziyan oluyor emek.
suçlu...biz.
nankörlük eden insanoğlu.
hemen Amanoslar' a bakan düzlüklerde bir ova hakimdir o diyarlarda, verimi ve olanca genişliğiyle gelen bol ikramıyla insanlara. ortasında da bir göl bulunur, adı Amik' tir. amik, "derin" anlamındadır ama aslında derin bir göl değildir Amik Gölü.
Bakırtaş ve Tunç Çağı' ndan beri insanlar bu düzlüklerde şehirler kurmuş ve uçsuz bucaksız toprakların ikramından nasibini almışlardır. ne onlar toprağa ihanet etmiştir, ne de toprak onlara. doğa ikramını cömertçe sunmuştur bugüne kadar insanlara.
ama gün gelmiş, doymak bilmeyen insanoğlu, doğaya ihanet etmiş, artık ovanın ikramını yeterli bulmamış, "daha...daha..." diye diretmişler. o yıllarda yayılan sıtma hastalığını da bahane ederek kurutmuşlar ovanın ortasındaki gölü. böylece daha çok istifade edebileceklermiş topraktan. ama yanlış hesap Bağdat'tan dönmemiş, ihanet affedilmemiş. bitmek bilmeyen yağmuruyla geri almış alacağını doğa ana, hem de fazlasıyla.
Amik Gölü'nü insanoğlu yok edemedi, edemeyecek de. her yıl yörenin yoğun yağmurundan nasibini alıyor ve Amik Gölü yeniden doğuyor bu düzlüklerde. yağmura doyan toprak gerisin geri gönderiyor suyu; baktığınızda Amanoslar' dan, görebiliyorsunuz manzarayı, ovanın suya batmış halini. yaza doğru geri çekilmeye başlıyor sular, böylece ekim başlıyor topraklarda. ama doğa, ihanetini unutmuyor insanın. zaman zaman meydana gelen sellerle ve afetlerle ekinleri su basıyor, dolu vuruyor ve ziyan oluyor emek.
suçlu...biz.
nankörlük eden insanoğlu.
Çarşamba, Ocak 18, 2006
şehir ışıkları
yürüyorum kaldırımlarda.
insanlar görüyorum yüzleri gülen, insanlar görüyorum yüzleri asık.
koşuşturuyorlar oradan oraya. kimisi de ağır ağır yürüyor, aklından geçenleri süzercesine.
erkekler kol kola girmiş kahkahalar atarak dolaşıyorlar. kızların çoğu bu sıcaklıktan yoksun; kimisi tek başına, kimisi de yanında bir iki arkadaşıyla.
kimbilir ne duygular saklıyorlar kalplerinde. belki cesaretle haykırıyorlar, belki bastırmaya çalışıyor, hatta utanıyorlar.
belki her ikisini de anlatıyor yüzlerindeki ifade.
karanlık bastırıyor kaldırımlara, şehir ışıkları yanıyor.
sanki daha bir güzelleşiyor etraf. çirkinlikleri kapatıyor karanlık, ondan bu çümbüş.
ışıklar bir bir sergiliyor güzellikleri.
Estergon kalesi harika görünüyor Subayevler'den.
Rumeli Hisarı meydan okuyor sanki dünyaya. benden izinsiz geçemezsiniz diyor Boğaziçi'ni.
bizlerse onlar kadar heybetli duramıyoruz şehir ışıkları yüzümöüzü okşadığında. her çarpan ışıkta sakladığımız duygularımızı açığa vuruyoruz.
gündüz sahte yüzlerimizi sergiliyoruz dünyaya. ama şehir ışıkları yandığında çıkartıyoruz maskelerimizi, kendimizi sergiliyoruz insanlara.
gece başkayız gündüz başka.
bizler aslında gece bizleriz hayatta. bizim en iyi dostumuz aslında gece. her türlü duygumuzu paylaştığımız tek sırdaşımız. etraf sükunet bulduğunda kendimizle başbaşa kaldığımız. düşüncelerimizi tartıp, eğri doğru hesabı yaptığımız. duygularımızı canlandırıp yüzümüze yansıttığımız.
günahlarımızı, sevaplarımızı, aşklarımızı, ayrılıklarımızı, mutluluklarımızı, üzüntülerimizi, utanç duyduklarımızı, gurur duyduklarımızı, doğrularımızı, yanlışlarımızı...
gece hepsini ortaya çıkarıyor bir bir, çekinmeden salıveriyoruz, karşı koymuyoruz ona.
çünkü o bizim en iyi dostumuz, soru sormadan dinleyip hepsini saklayabilecek tek sırdaşımız.
şehir ışıkları ise... tek düşmanımız.
insanlar görüyorum yüzleri gülen, insanlar görüyorum yüzleri asık.
koşuşturuyorlar oradan oraya. kimisi de ağır ağır yürüyor, aklından geçenleri süzercesine.
erkekler kol kola girmiş kahkahalar atarak dolaşıyorlar. kızların çoğu bu sıcaklıktan yoksun; kimisi tek başına, kimisi de yanında bir iki arkadaşıyla.
kimbilir ne duygular saklıyorlar kalplerinde. belki cesaretle haykırıyorlar, belki bastırmaya çalışıyor, hatta utanıyorlar.
belki her ikisini de anlatıyor yüzlerindeki ifade.
karanlık bastırıyor kaldırımlara, şehir ışıkları yanıyor.
sanki daha bir güzelleşiyor etraf. çirkinlikleri kapatıyor karanlık, ondan bu çümbüş.
ışıklar bir bir sergiliyor güzellikleri.
Estergon kalesi harika görünüyor Subayevler'den.
Rumeli Hisarı meydan okuyor sanki dünyaya. benden izinsiz geçemezsiniz diyor Boğaziçi'ni.
bizlerse onlar kadar heybetli duramıyoruz şehir ışıkları yüzümöüzü okşadığında. her çarpan ışıkta sakladığımız duygularımızı açığa vuruyoruz.
gündüz sahte yüzlerimizi sergiliyoruz dünyaya. ama şehir ışıkları yandığında çıkartıyoruz maskelerimizi, kendimizi sergiliyoruz insanlara.
gece başkayız gündüz başka.
bizler aslında gece bizleriz hayatta. bizim en iyi dostumuz aslında gece. her türlü duygumuzu paylaştığımız tek sırdaşımız. etraf sükunet bulduğunda kendimizle başbaşa kaldığımız. düşüncelerimizi tartıp, eğri doğru hesabı yaptığımız. duygularımızı canlandırıp yüzümüze yansıttığımız.
günahlarımızı, sevaplarımızı, aşklarımızı, ayrılıklarımızı, mutluluklarımızı, üzüntülerimizi, utanç duyduklarımızı, gurur duyduklarımızı, doğrularımızı, yanlışlarımızı...
gece hepsini ortaya çıkarıyor bir bir, çekinmeden salıveriyoruz, karşı koymuyoruz ona.
çünkü o bizim en iyi dostumuz, soru sormadan dinleyip hepsini saklayabilecek tek sırdaşımız.
şehir ışıkları ise... tek düşmanımız.
Çarşamba, Ocak 11, 2006
mâzi
soğuk odadan getirdiğim kalem yazmıyor, mürekkebi donmuş. ısıtmak için içini açıyorum, tekrar yazmaya başlıyor. ancak bir sorun var, bu sefer de kalem çalışmıyor. bu yay nereye konmuştu diye tak çıkar, tak çıkar. sonunda eskisi gibi olmasa da çalışıyor kalem. geride takmayı unuttuğum aksesuarı kalıyor ama açmaya korkuyorum tekrar; zaten zorla halloldu, ya tekrar yapamazsam?
halbuki anlatacağım şey sadece eski bir bayram günü.
bak, gördün mü, işte yine tutukluk yapıyor kalem, kesik kesik yazıyor.
ah bu soğuklar, hep sizin suçunuz.
kapanmışız bir odaya, soba yanıyor. yanındaki sandalyeye oturmak için fırsat kolluyoruz. en büyük keyfimiz bizim, sobanın yanında oturup televizyon seyretmek.
birileri sürekli oflayıp pufluyor. evde oturmaya hiç alışmamış, aklı fikri dışarıda. ama bugün bayram günü, her yer kapalı ve dışarıda kar yağıyor.
oradan kalkıyor, buraya oturuyor. elinde kumanda, uydudan seyahat kanallarını izliyor, tabi ki de içi gidiyor. zaten niçin çalışıp para kazanıyor ki, gezmek için... ama eli mahkum, yazı bekliyor.
birileri oturmuş kapıyı gözlüyor, birileri yağan karı izliyor.
kimisi kalkmaktan aciz, kimisi de oturmaktan...
bense kalkmaktan aciz olanlardan.
oturmuşum köşeye, elimde kitabım, okuyorum. dışarıdaki sessizliğin ve bedenimdeki tembelliğin keyfini çıkarıyorum. birileri sofrayı kuruyor, kalkıp yiyiyorum; çay pişiriyor, elime veriyor, içiyorum.
anı yaşıyorum, keyfini çıkarıyorum.
nasıl olsa ya misafir gelecek ya da biz gideceğiz. her şey otomatik işliyor. birileri karar veriyor, bana da uygulamak kalıyor.
galiba halinden memnun tek kişi benim.
bak işte, yine tutukluk yapıyor kalem, kesik kesik yazıyor.
halbuki anlattığım şey sadece eski bir bayram günüydü.
halbuki anlatacağım şey sadece eski bir bayram günü.
bak, gördün mü, işte yine tutukluk yapıyor kalem, kesik kesik yazıyor.
ah bu soğuklar, hep sizin suçunuz.
kapanmışız bir odaya, soba yanıyor. yanındaki sandalyeye oturmak için fırsat kolluyoruz. en büyük keyfimiz bizim, sobanın yanında oturup televizyon seyretmek.
birileri sürekli oflayıp pufluyor. evde oturmaya hiç alışmamış, aklı fikri dışarıda. ama bugün bayram günü, her yer kapalı ve dışarıda kar yağıyor.
oradan kalkıyor, buraya oturuyor. elinde kumanda, uydudan seyahat kanallarını izliyor, tabi ki de içi gidiyor. zaten niçin çalışıp para kazanıyor ki, gezmek için... ama eli mahkum, yazı bekliyor.
birileri oturmuş kapıyı gözlüyor, birileri yağan karı izliyor.
kimisi kalkmaktan aciz, kimisi de oturmaktan...
bense kalkmaktan aciz olanlardan.
oturmuşum köşeye, elimde kitabım, okuyorum. dışarıdaki sessizliğin ve bedenimdeki tembelliğin keyfini çıkarıyorum. birileri sofrayı kuruyor, kalkıp yiyiyorum; çay pişiriyor, elime veriyor, içiyorum.
anı yaşıyorum, keyfini çıkarıyorum.
nasıl olsa ya misafir gelecek ya da biz gideceğiz. her şey otomatik işliyor. birileri karar veriyor, bana da uygulamak kalıyor.
galiba halinden memnun tek kişi benim.
bak işte, yine tutukluk yapıyor kalem, kesik kesik yazıyor.
halbuki anlattığım şey sadece eski bir bayram günüydü.
Cuma, Ocak 06, 2006
evim güzel evim
acaba kaç kişi organik bir madde olan PVC (polivinilklorür) 'nin radyasyon yaydığını biliyor?
ya da laminant parkenin de aynı suçu işlediğini, hatta bazı avrupa ülkelerinde kullanımının yasak olduğunu...
eve giriyoruz, yerler laminant parke, pencereler PVC doğrama. bir yanda buzdolabı, bir yanda televizyon, şu, bu... her yandan radyasyon yayılıyor. eve huzur, sağlık bulmaya girelim derken farkında olmadan sağlığımızdan oluyoruz. sonra da kaybettiğimiz sağlığımız için binler para döküyoruz.
son söze gerek var mı?
ya da laminant parkenin de aynı suçu işlediğini, hatta bazı avrupa ülkelerinde kullanımının yasak olduğunu...
eve giriyoruz, yerler laminant parke, pencereler PVC doğrama. bir yanda buzdolabı, bir yanda televizyon, şu, bu... her yandan radyasyon yayılıyor. eve huzur, sağlık bulmaya girelim derken farkında olmadan sağlığımızdan oluyoruz. sonra da kaybettiğimiz sağlığımız için binler para döküyoruz.
son söze gerek var mı?
Pazartesi, Ocak 02, 2006
sağlık, mutluluk, huzur...
bu, yeni yılın ilk yazısı. konusu malum. ama başlamayacağım şimdi ben de " yeni yılın sağlık, mutluluk, huzur... getirmesi dileğiyle" diye. biraz farklı şeyler söyleyelim artık. gerçi sağlıklı bir yıl dilemeden de edemeyeceğim; çünkü yeni yıla hasta yatağında giren ben, bunu es geçemem doğal olarak. çok kötü bir durum, millet eğlenirken sen seyret. yılbaşı mönüsündeyse çok kıymetli(?) ilaçlar. aman Allah'ım! şimdi çok iyi anlıyorum yatalak hastaların halini, dört gün boyunca evden çıkmayıp yatan ben beşinci günü her ihtimali göze alıp sokağa attım kendimi, peki ya onlar?
yeni yıla nasıl girersen öyle devam eder diye bir teori vardır ya herkesin bildiği, e şimdi ben bu yılı hastalıklarla mı geçireceğim diye hiç tasalanmadım. bir sürü insan yeni yıla sevinçle giriyor ama kaçı bütün yılı sevinçle geçiriyor mantığıyla hareket ederek bu sonuca ulaştım. zaten bu sorunun cevabı da "hiçbiri" olacağı için epey bir rahatlamış durumdayım.
eski yıla baktığımda epey bir felaket yaşandığını hatırlıyorum, dolayısıyla bu yıl felaketsiz bir yıl diliyorum insanlığa.
mutlu seneler.
yeni yıla nasıl girersen öyle devam eder diye bir teori vardır ya herkesin bildiği, e şimdi ben bu yılı hastalıklarla mı geçireceğim diye hiç tasalanmadım. bir sürü insan yeni yıla sevinçle giriyor ama kaçı bütün yılı sevinçle geçiriyor mantığıyla hareket ederek bu sonuca ulaştım. zaten bu sorunun cevabı da "hiçbiri" olacağı için epey bir rahatlamış durumdayım.
eski yıla baktığımda epey bir felaket yaşandığını hatırlıyorum, dolayısıyla bu yıl felaketsiz bir yıl diliyorum insanlığa.
mutlu seneler.
Pazar, Aralık 25, 2005
mutluluk...
mutluluk...
sabah uyandığında ışığı görmektir. ışık umuttur. umut etmek de mutluluktur.
mutluluk...
temiz havayı içine çekmektir. güneşin batışını izlemektir, ya da doğuşunu. hayat seni hayal kırıklığına uğratsa da karanlığın ardından aydınlığın da olduğunu bilmek ve ona göre yaşamaktır.
mutluluk...
sonbaharda düşen bir yaprağın ayaklarının altında ezilirkenki çıtırtısını duymaktır; ya da savurmaktır dört bir yana hepsini. baharda yeniden açacaktır hepsi en güzel, en taze haliyle. her yıl daha bir güzel doğacaktır, onun hayattaki tek amacıdır bu. tıpkı bizim düşlerimiz gibi. yaprağın hikayesi bizim hikayemizdir aslında, yıkılan hayallerimizin yerine daha güzelini kurmak gibi.
mutluluk...
yeni doğan bir çocuğun ağlayışını duymaktır. ağlayışı mutluluğun ifadesidir aslında. gülmeyi beceremediği için ağlar, karanlıktan kurtuluşunun, ışığı görüşünün kutlamasıdır o feryat. bizim hayatımız da karanlıklarla geçer; ama karanlıktan sonra aydınlık vardır, bunu bildiğimiz halde sabredemeyiz. anne karnındaki bir embriyodan daha güçsüz, daha zayıfızdır o zaman biz; çünkü o dokuz ay sabreder, bizse...
mutluluk...
çok uzaklarda bıraktığın birinin sesini duymaktır. belki çok özlersin; ama elbet bitecektir. biteceğini bilmektir mutluluk.
mutluluk...
anlatmakla bitmeyecek kadar çoktur bu dünyada. eğer mutlu değilsek, mutlu olmak istemiyoruz demektir bu; çünkü bilmek istemiyoruzdur mutluluğun nerede olduğunu. mutluluk her yerdedir: güzel bir çiçekte,bir kar tanesinde ya da yağmur damlasında, bir fincan kahvede, lezzetli bir yemekte, bir resimde,bir çocukta,bir müzikte... mutlaka bulursun, yeter ki mutlu olmak iste.
mutluluk...
hayattır.
hayat mutluluktur.
sabret.
sabah uyandığında ışığı görmektir. ışık umuttur. umut etmek de mutluluktur.
mutluluk...
temiz havayı içine çekmektir. güneşin batışını izlemektir, ya da doğuşunu. hayat seni hayal kırıklığına uğratsa da karanlığın ardından aydınlığın da olduğunu bilmek ve ona göre yaşamaktır.
mutluluk...
sonbaharda düşen bir yaprağın ayaklarının altında ezilirkenki çıtırtısını duymaktır; ya da savurmaktır dört bir yana hepsini. baharda yeniden açacaktır hepsi en güzel, en taze haliyle. her yıl daha bir güzel doğacaktır, onun hayattaki tek amacıdır bu. tıpkı bizim düşlerimiz gibi. yaprağın hikayesi bizim hikayemizdir aslında, yıkılan hayallerimizin yerine daha güzelini kurmak gibi.
mutluluk...
yeni doğan bir çocuğun ağlayışını duymaktır. ağlayışı mutluluğun ifadesidir aslında. gülmeyi beceremediği için ağlar, karanlıktan kurtuluşunun, ışığı görüşünün kutlamasıdır o feryat. bizim hayatımız da karanlıklarla geçer; ama karanlıktan sonra aydınlık vardır, bunu bildiğimiz halde sabredemeyiz. anne karnındaki bir embriyodan daha güçsüz, daha zayıfızdır o zaman biz; çünkü o dokuz ay sabreder, bizse...
mutluluk...
çok uzaklarda bıraktığın birinin sesini duymaktır. belki çok özlersin; ama elbet bitecektir. biteceğini bilmektir mutluluk.
mutluluk...
anlatmakla bitmeyecek kadar çoktur bu dünyada. eğer mutlu değilsek, mutlu olmak istemiyoruz demektir bu; çünkü bilmek istemiyoruzdur mutluluğun nerede olduğunu. mutluluk her yerdedir: güzel bir çiçekte,bir kar tanesinde ya da yağmur damlasında, bir fincan kahvede, lezzetli bir yemekte, bir resimde,bir çocukta,bir müzikte... mutlaka bulursun, yeter ki mutlu olmak iste.
mutluluk...
hayattır.
hayat mutluluktur.
sabret.
Salı, Aralık 06, 2005
sitem
gökyüzü bu sisten ne zaman arınacak, ne zaman göreceğim berrak maviyi bu şehirde? ufka baktığımda hep bir bulanıklık buluyorum ve ne zaman net göreceğimi de bilmiyorum ama sabırla bekliyorum.
doğa mıdır bu pusu yaratan, yoksa insan mı? nüfusu kaçtır bu şehrin bilmiyorum. eğer doğanın bir eseri olsaydı ondan müzdarip olmayacağım kesindi. çünkü doğaydı bana bunu sunan, özümdü. anladım artık bu pus hiç bitmeyecek bu şehirde ve hep böyle göreceğim ufku ben.
sonbahar yapraklarını hep aralıkta saça saça giderdim yollarda. ama şimdi yaprak da kalmadı, sonbahar da. mutlu olurdum şimdi, sonbahar yaprakları olsaydı. ama artık olmadığına göre, kendime yeni mutluluklar arayacağım. öyle küçük de değil, büyük mutluluklar. hatta aramama gerek yok zaten; çünkü buldum bile. karı bekliyorum şimdi. bembeyaz yağan ve her tarafı beyaza boyayan, her taneciği bir sanat eseri olan karı bekliyorum. yeniden büyük mutluluğa kavuşmak için.
sonbahar yapraklarından sonra...
doğa mıdır bu pusu yaratan, yoksa insan mı? nüfusu kaçtır bu şehrin bilmiyorum. eğer doğanın bir eseri olsaydı ondan müzdarip olmayacağım kesindi. çünkü doğaydı bana bunu sunan, özümdü. anladım artık bu pus hiç bitmeyecek bu şehirde ve hep böyle göreceğim ufku ben.
sonbahar yapraklarını hep aralıkta saça saça giderdim yollarda. ama şimdi yaprak da kalmadı, sonbahar da. mutlu olurdum şimdi, sonbahar yaprakları olsaydı. ama artık olmadığına göre, kendime yeni mutluluklar arayacağım. öyle küçük de değil, büyük mutluluklar. hatta aramama gerek yok zaten; çünkü buldum bile. karı bekliyorum şimdi. bembeyaz yağan ve her tarafı beyaza boyayan, her taneciği bir sanat eseri olan karı bekliyorum. yeniden büyük mutluluğa kavuşmak için.
sonbahar yapraklarından sonra...
Çarşamba, Kasım 30, 2005
kış
güzel bir tatil sabahı.
kalktınız yataktan, pencereye yöneldiniz. dışarının manzarası hiç de iç açıcı değil. kapalı bir hava, ıslak sokaklar, montlarını giymiş insanlar, kendi halinde akıp giden tek tük arabalar. insanlardan birinin yüzüne baktığınızda anlarsınız havanın ne kadar soğuk olduğunu. öyle ki mumya gibiler: ayakta koca bir bot, üstte kalın bir mont, atkı, bere ve eldivenler. öyle sarınmışlar ki kafalarını çeviremiyorlar, vücutları kafalarıyla birlikte dönüyor.
belki onlar kadar olmasa da siz de alıyorsunuz giyeceklerinizi, doğru bakkala. sıcak bir ekmek ve günün gazetesiyle birlikte eve döndüğünüzde ocağa koyduğunuz çay suyu kaynamış bile. hemen güzel bir kahvaltı sofrası kuruyorsunuz, hem de pencerenin kenarına. karşınızda televizyon, sıcacık odanızda kahvaltı yapıyorsunuz dışarıdakilere nispet yaparcasına. kahvaltıdan sonra elinizda gazete, yanınızda sıcak çay,kuruluyorsunuz her zamanki köşenize. başlasın gazete keyfi.
o da mı bitti; olsun yapacak o kadar çok şey var ki. sarıp sarmalanıyorsunuz siz de mumya gibi, kendinizi sokağa atıyorsunuz. soğuk mu var;" a, öyle mi? farkında bile değilim!" dercesine yürüyorsunuz kaldırımlarda. belki sıcak bir kafede buluyorsunuz kendinizi hoş bir sohbet eşliğinde. artık bilmem, Kızılay'a mı bakıyor oturduğunuz yer, boğaza mı...manzara da güzel, sohbet de güzel; mekanda sıcak, kahveleriniz de. daha ne olsun?
ya da sinemada güzel bir film izlenmeyi bekliyordur. belki güzel bir tiyatro oyunu içinizi ısıtacak. belki bir sergi ya da bir konser.
her türlü olumsuzluğa rağmen kışı yaşamak da güzelmiş, öyle değil mi? bizi kapalı mekanlara tıksa da sıcak bir kahve keyfi gibisi var mıdır bu dünyada? hele bir de dışarıda kar yağıyorsa...
kalktınız yataktan, pencereye yöneldiniz. dışarının manzarası hiç de iç açıcı değil. kapalı bir hava, ıslak sokaklar, montlarını giymiş insanlar, kendi halinde akıp giden tek tük arabalar. insanlardan birinin yüzüne baktığınızda anlarsınız havanın ne kadar soğuk olduğunu. öyle ki mumya gibiler: ayakta koca bir bot, üstte kalın bir mont, atkı, bere ve eldivenler. öyle sarınmışlar ki kafalarını çeviremiyorlar, vücutları kafalarıyla birlikte dönüyor.
belki onlar kadar olmasa da siz de alıyorsunuz giyeceklerinizi, doğru bakkala. sıcak bir ekmek ve günün gazetesiyle birlikte eve döndüğünüzde ocağa koyduğunuz çay suyu kaynamış bile. hemen güzel bir kahvaltı sofrası kuruyorsunuz, hem de pencerenin kenarına. karşınızda televizyon, sıcacık odanızda kahvaltı yapıyorsunuz dışarıdakilere nispet yaparcasına. kahvaltıdan sonra elinizda gazete, yanınızda sıcak çay,kuruluyorsunuz her zamanki köşenize. başlasın gazete keyfi.
o da mı bitti; olsun yapacak o kadar çok şey var ki. sarıp sarmalanıyorsunuz siz de mumya gibi, kendinizi sokağa atıyorsunuz. soğuk mu var;" a, öyle mi? farkında bile değilim!" dercesine yürüyorsunuz kaldırımlarda. belki sıcak bir kafede buluyorsunuz kendinizi hoş bir sohbet eşliğinde. artık bilmem, Kızılay'a mı bakıyor oturduğunuz yer, boğaza mı...manzara da güzel, sohbet de güzel; mekanda sıcak, kahveleriniz de. daha ne olsun?
ya da sinemada güzel bir film izlenmeyi bekliyordur. belki güzel bir tiyatro oyunu içinizi ısıtacak. belki bir sergi ya da bir konser.
her türlü olumsuzluğa rağmen kışı yaşamak da güzelmiş, öyle değil mi? bizi kapalı mekanlara tıksa da sıcak bir kahve keyfi gibisi var mıdır bu dünyada? hele bir de dışarıda kar yağıyorsa...
Perşembe, Kasım 03, 2005
savaşın çocukları
kendilerini birdenbire sebebini anlayamadan bir çatışmanın merkezinde bulan bir çocuğu hayal edin. belki de gürültünün sebebini anlamayacaktır, eğer biz ona hissettirmezsek. sanacaktır ki dışarıda şenlik var, insanlar eğleniyor, havai fişekler birbiri ardınca patlıyor. başlayacak kendini kaptırmaya, kendisi de bu cümbüşe ortak olmaya. ev içinde sevinçle hoplayıp zıplayacak, gülücükler, kahkahalar atacak. aslında bilmeyecek dışarıda olup bitenlerin gerçekliğini. ta ki gerçek söylenip her şey anlaşılana kadar.
ya da başından bilecek her şeyi: aslında bu gürültünün şenlik olmadığını, tam tersi acıyı, korkuyu, mutsuzluğu anlattığını. bilse de gerçekleri, unutacak, fazla düşünmeyecek, sadece kötü bir şey olduğunu bilecek. yine böyle unuttuğu bir akşam dışarıdan gürültüler gelmeye başlayacak, aile efradı ayaklanacak, telaşla toplanıp güvenli bir yere sığınacak ve dışarıda kopan kıyameti dinleyecek; ta ki etraf sükunet buluncaya dek. çocuk, anlayacak bir şeylerin ters gittiğini. içini büyük bir korku saracak; korku, içinde bir yerlerde sesini duyamadğı bir çığlığa dönüşecek ve o çığlık gözyaşlarına vuracak, içten bir ağlama sesiyle açığa çıkacak. ne olduğunu, nereden geldiğini bilmediği bir çığlık, ardından gözyaşları ve hıçkırıklar.
yıllar geçecek, o kötü günler geride kalacak; ama yaşananların hissiyatı ruhundan, acısı kalbinden silinmeyecek. çıkan her savaşta çocukları düşünecek, yaşadığı sıkıntıları bir bir kendisi de yaşayacak, ve el açıp dua edecek onlara, gözü yaşlı korkudan titreyen çocuklara. bilecek ki o çocuğu anlamak savaşı anlamaktır.
anlıyorum demek, anlamaya yetmez. anlamak için yaşamak gerekir.
umarım hiç kimse anlayamaz.
umarım...
ya da başından bilecek her şeyi: aslında bu gürültünün şenlik olmadığını, tam tersi acıyı, korkuyu, mutsuzluğu anlattığını. bilse de gerçekleri, unutacak, fazla düşünmeyecek, sadece kötü bir şey olduğunu bilecek. yine böyle unuttuğu bir akşam dışarıdan gürültüler gelmeye başlayacak, aile efradı ayaklanacak, telaşla toplanıp güvenli bir yere sığınacak ve dışarıda kopan kıyameti dinleyecek; ta ki etraf sükunet buluncaya dek. çocuk, anlayacak bir şeylerin ters gittiğini. içini büyük bir korku saracak; korku, içinde bir yerlerde sesini duyamadğı bir çığlığa dönüşecek ve o çığlık gözyaşlarına vuracak, içten bir ağlama sesiyle açığa çıkacak. ne olduğunu, nereden geldiğini bilmediği bir çığlık, ardından gözyaşları ve hıçkırıklar.
yıllar geçecek, o kötü günler geride kalacak; ama yaşananların hissiyatı ruhundan, acısı kalbinden silinmeyecek. çıkan her savaşta çocukları düşünecek, yaşadığı sıkıntıları bir bir kendisi de yaşayacak, ve el açıp dua edecek onlara, gözü yaşlı korkudan titreyen çocuklara. bilecek ki o çocuğu anlamak savaşı anlamaktır.
anlıyorum demek, anlamaya yetmez. anlamak için yaşamak gerekir.
umarım hiç kimse anlayamaz.
umarım...
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)