Pazar, Ocak 07, 2007

hayal

Avrupa’nın en imrendiğim tarafı kültüre ve sanata verdikleri önemdir benim gözümde. Sırf bu kültürel ve sanatsal yoğunluk için bile soğuğuna kasvetine katlanıp Avrupa da, özellikle de tarihi şehirlerinde yaşamayı arzu etmişlimdir bir iki yıl kadar.
Viyana filarmoni orkestrasını herkes bilir zaten, dünyaca ünlüdür ve ben bu orkestranın verdiği bir konsere gitmeyi, o tarihi binada bu muazzam olayı canlı canlı seyretmeyi hayal ederim hep. Geçen yıl olduğu gibi bu yılbaşında da televizyondan izledim konseri. Sonra da hep düşündüm, neden bizim de böyle muazzam bir orkestramız yok ki diye hayıflandım.
Ama umarım bir gün bu hayalimi gerçekleştireceğim ve o altın kaplı muhteşem tarihi binada bu 164 yıllık orkestrayı dinleyeceğim.

Salı, Ocak 02, 2007

eski ve yeni

Bu sabah radyonun açılmasıyla birlikte neşeli Türk sanat müziği nağmeleri beni uykumdan uyandırıp kendime getirdiğinde birdenbire çocukluk günlerim geldi aklıma. Eski bir radyomuz vardı o zamanlar, hani herkesin çatı aralığına çıkartıp paslanmaya bıraktığı cinsten. Galiba bizim evin ilk radyosuydu bu ve epeyce bir süre de kullanılmıştı bizim evde. O radyoda hep alaturka şarkılar çalardı bol bol, TRT kanallarından başka bir şey çekmezdi çünkü. Bayram sabahı o radyo açılırdı ve hep böyle hareketli alaturka klasikler doldururdu evin içini. Bu sabah radyoyla birlikte yine o eski günlere gittim, Müzeyyen Senar “ben esmeri fındık ile, fıstık ile beslerim.” Diyordu o güzel sesiyle. Sonra düşündüm, hani herkesin diline pelesenk olmuş bir söz vardır ya “nerede o eski bayramlar” diye, acaba benim eski bayramlarım da şimdikinden güzel miydi? O zamanlar eski radyomuz vardı, şimdi yok ama yine de eskiye ait aradığım bir şey yok gibi. Sadece özlediğim işte bu alaturka şarkılar ki onu şimdi de dinleyebiliriz, üstelik eski radyomuz hala sağlam ve çatı arasında da değil. Sevindim bu duruma, çünkü eski nasılsa şimdi de öyle devam ediyor bizde. Gerçi yaşım çok genç ve eski dediğim kaç yıl öncesi ki diye düşünmeden edemiyorum ama olsun. Umarım eskiye ait çok fazla özlem taşımam hayatım boyunca.

Salı, Aralık 26, 2006

mutluluğun keşfi

Hani bazı insanların hayatlarında bir dönüm noktası vardır ya, bir çok şeyi değiştiren, artık bir çok şeyin eskisi gibi olmayacağı ya da eskisinden daha iyi olacağı… işte o dönüm noktasının geldiği an aslında çok küçük ama çok anlamlı bir olaydı benim hayatımda.
Bundan yaklaşık bir buçuk yıl öncesiydi, hepimiz körpecik gençlerdik; hayata adım atabilmek, kendi ayaklarımız üzerinde durabilmek adına çaba gösterdiğimiz günlerdi o günler. Antakya’ daydık, kendi şehrimizde, aylardan Haziran, en sevdiğim ay. Artık yazın o sımsıcak, hareketli günleri başlamış, Haziran’ın büyüsü hepimizi sarmıştı. Bizler, altı kafadar, beşimiz erkek, birimiz kız hep birlikte arkadaşımızın evinde toplanmaya karar verdik. Günlerden sekiz haziran, aynı zamanda benim doğduğum gün, amfi tiyatroda Leman Sam konseri verilecek ve hepimiz onu arkadaşımızın son kattaki evlerinden, en tepeden izleyecektik. Her şey kararlaştırılmıştı, telefon geldi, arayan bir başka arkadaşımdı, benim en kadim dostum. Doğum günümü kutladı ve Leman Sam konserine iki bilet ayarladığını söyledi; çok sevindim ama gelemeyeceğimi, başka arkadaşlarıma söz verdiğimi söyledim. Akşam oldu, hepimiz toplanıyorduk yavaş yavaş. O gün benim doğum günüm ama kimseden çıt yok, tabii benden kaçmaz, seziyorum olacakları ama rol yapıyorum. Canlarım, benden saklamak adına çırpınıp duruyorlar, gördükçe içim sıcacık oluyor. Sonunda o an geliyor, içeri giriyorum. Her şey bildik sürpriz doğum günü partisi tadında ama o an benim bile tahmin edemeyeceğim duygular beliriyor içimde, tarif edemeyeceğim duygular. Mumları üflüyorum, arkadaşlarım bana sımsıkı sarılıyor, ben de onlara. Sıcacık, içtenlikle, bütün temizliği ve güzelliğiyle sımsıkı sarılış… sıradan bir doğum günü partisinde işte bu sarılış benim hayatımdaki dönüm noktası oluyor. Aslında ne kadar mutlu olduğumu ama bunu hiç de fark edemediğimi anlıyorum. Mutluluğun yolunun sadece insanın en yüce duygularına sahip olmakla elde edileceğinin farkına varıyorum.
Mutluluk aslında çok küçük şeylerde saklı ve biz bu çok küçük şeylere o kadar çok sahibiz ki. Yeter ki farkında olabilelim, yeter ki yetinmesini bilebilelim.
Artık mutluyum diyebiliyorum rahatlıkla, sıkıntıda olsam da, dertsiz olsam da. ölene kadar da mutlu olacağıma inanıyor ve öyle umuyorum.

Pazar, Aralık 17, 2006

yağmur, seni o kadar çok özledim ki...

Cuma, Aralık 15, 2006

isyan

o kadar dalgınlaştım ki, artık selam veren insanların selamını görüp de alamayacak duruma geldim. birisi bana gülümsüyor, mahkeme duvarı gibi yüzüne bakıyorum, geçip gittikten sonra kafama dank ediyor. sonra da yanlış anlamadığını umarak yoluma devam ediyorum. kendimi çok yıprattım ben, artık pilim tükeniyor sanırım. bugün her şeyin haddini aştığı bir gündü. galiba artık pes ettim ben. ne olacak bilmiyorum ama iyi bildiğim bir şey var, o da iyi olmadığım. galiba dinlenmem ve kendimi toparlamam gerekiyor. insanları makine zanneden bir takım kişileri de kınıyorum. "gerekirse uyuma" diye sözde öğüt veren bu insanlar için de ne olursa olsun artık, ben itibarımdan vazgeçmeye hazırım diyorum buradan. sorun her şeyi gözümde büyütmemse ve ben bunun aksini başaramıyorsam, evet başaramıyorum ne olacaksa olsun diyorum.

ama başaracağıma olan inancımı da hiç yitirmiyorum.

Pazartesi, Aralık 11, 2006

halet-i ruhiyem

isyanlardayım dersem yeridir herhalde. aslında o kadar da abatmamak lazım ama kendime göre halim biraz içler acısı. bu aralar kafama en çok taktığım şeylerden birincisi derslerim, ikincisi ise kitap okuyamamam.
yazın sabah kahvaltıdan sonra elimde çayımla bahçemizin en güzel köşelerinden birine koyduğumuz eski usül divanımıza kurulur, o sabah serinliğinde bol kuş,börtü,böcek sesiyle kitap okurdum doya doya. ara sıra arkadaşlarım bu geleneğimi bozsa da eğer o sabah evdeysem bunu mutlaka yapardım. kedimiz ise her zamanki gibi ağaca çıkar,hemen yanıbaşımda ben kitap okurken beni süzer,hiç sesini çıkarmazdı.

bu hafta benim için bayağı yoğun geçecek gibi gözüküyor,tabii eğer gerçekten bunu başarabilirsem. çalışmak her zaman severek yaptığım bir iştir,boş durmayı sevmem ama aşırı yoğunluk insanı bir yere kadar dik tutuyor. bir noktadan sonra rahat bir nefes almak ihtiyacı duyuyorsunuz.

şu yoğunluğum bir azalsa,her şey daha güzel olacak galiba.

Cuma, Aralık 08, 2006

planlanmamış

Planlanmamış seçimim olabilirsin sen
Yaşamımı genişletilmiş yaşamam için
Her zaman seveceğim tek kişi olabilirsin sen
En derin sorgulamalarımı dinleyen tek kişi olabilirsin
Her zaman seveceğim tek kişi olabilirsin sen

Olabileceğim en kısa sürede yanında olacağım
Ama yaşamın daha önceden sahip olduğum kırık parçalarını onarmakla meşgulüm

Önce meydan okuyan kişi vardı
Tüm düşlerime ve tüm dengeme
O asla senin kadar iyi olamadı

Planlanmamış seçimim olabilirsin sen
Yaşamımı genişletilmiş yaşamam için
Her zaman seveceğim tek kişi olabilirsin sen

Olabileceğim en kısa sürede yanında olacağım
Ama yaşamın önceden sahip olduğum kırık parçalarını onarmakla meşgulüm.

Senden önce.



Unintended
By Muse

Çarşamba, Kasım 29, 2006

sıcak çikolata

iki gün önce öğleden sonra arkadaşımla rastlaştım sokakta, kitapçıya gittiğini söyledi, yeni çıkan bir kitabı alacakmış, bana da gelmemi söyledi ve gittik. zaten en zevk aldığım şeylerden birisi de kitapçıya gitmektir. arkadaşım aldığı kitaptan bir tane de bana aldı hediye niyetiyle. tam ağzımı açmış teşekkür etmeye hazırlanırken beni susturdu ve " teşekkürünü duymak istemiyorum, ne zaman bu kitabı okur bitirirsin, o zaman bana teşekkür etmiş olursun." dedi. böyle demesinin sebebi ise belliydi, son zamanlarda fazla kitap okuyamadığımdan. bundan sürekli şikayet ettiğimi biliyordu, o kadar yoğun bir dönemden geçiyorum ki, kitap okumayı bırakın gazete bile okuyamadığım aşikar. o kadar çok özledim ki şöyle rahat kafayla kitap okumayı, sabah kahvaltısından sonra elime gazete alıp karıştırmayı, köşe yazarlarını okumayı. geçen seneyi hatırlıyorum da, anneanemlere gitmiştim, akşam on bir gibi sıcak çikolatamı hazırlayıp yatağıma geçer doya doya kitap okurdum. beş altı tane kitap almış ve dizmiştim yatağımın yakınına, hepsini okumak için can atıyordum. arkadaşım telefondan mesaj atmıştı, şu kitabı okudum, muhteşem bir şey, hemen bugün al diyordu, hala saklıyorum o mesajı telefonumda, silmedim. geçen yaz gittiğimde o kıştan kalma sıcak çikolata paketlerini gördüm, bitmemiş iki üç tane kalmış, kimse de içmemiş.
özledim, hem de çok özledim; kitap okumayı da, anneanemi de.

Pazar, Kasım 26, 2006

susamak istiyorum

Kışın gelmesiyle birlikte bende bir susamak özlemidir başlıyor, su içmeyi özlüyorum, hem de çok. Bazen kana kana su içesim geliyor şöyle. Bazen işime gücüme dalmışken birden fark edince ciddi anlamda susadığımı, öylesine seviniyorum ki, zevkle su içebilecek olmanın keyfi başlıyor bende. Hemen mutfağa gidip şöyle damak tadıma uygun soğuklukta güzel mi güzel suyumu içiyorum ve küçük de olsa mutlu oluyorum.
Niye bu kadar susamayı özlediğimin ve niye bu kadar az su içtiğimin sebebi ise bol miktarda tükettiğim çay, kahve, salep gibi sıcak içecekler. Sabah kalkıyorum, önce kahvaltıyla içtiğim çay, ardından mutlaka kahvaltı sonrası çayı, en az bir bardak. Sonra ilk ders arasında içtiğim kahve var, mutlaka sade olacak. Daha sonra öğlen yemeği arasında içtiğim kremalı kahve var. Bazen arkadaşlarla ya da hocalarımızla içtiğimiz çaylar oluyor. Sonra ya beş çayı, ya da akşam çayı. Akşamları yorgunluğumu alması ya da uykumu kaçırması için içtiğim kahve ya da uykumu getirmesi için içtiğim salebi de eklersek bir günüm tamam olur. Bu kadar çok tüketilen sıvının üstüne su içmek biraz zor oluyor doğal olarak. Sonra da susayınca böyle mutlu oluyorum işte.
Salep dışında pek de faydalı şeyler tüketmediğim açık olsa da ben onlarla mutluyum, onlar benim sıkıntılı ya da mutlu anlarımın küçük boşluğunu dolduran vazgeçemediğim şeyler, benim küçük mutluluklarımın birer parçası. Keyif alıyorum onlarla geçirdiğim anlardan. İçmek için değil, keyif alarak, haz alarak içerim çayımı, kahvemi. yalnızlığınızı, sıkıntınızı, yorgunluğunuzu; mutluluğunuzu, keyfinizi paylaşan, sohbetleri koyulaştıran, samimiyeti arttıran en güzel araç bence.

Gidip bir kahve içeyim bari.

Salı, Kasım 14, 2006

hasta oldum, mutluyum

bazen hasta olmak da çok işe yarıyormuş meğer.
haftasonu soğuk algınlığı geçirince ne ders çalışabildim ne de işe yarar bir faaliyet gösterebildim. evin içinde oradan oraya dolanıp durdum, ilaç saatinin gelmesini bekledim. çabuk iyileşeyim diye ilaçlardan ikişer ikişer aldım. televizyonda da doğru düzgün bir şey yoktu zaten, bol bol oturdum, yattım. neticede ne stres kaldı ne tasa. malum, haftaya sınav var, onun telaşı içerisindeyken hastalıka birlikte hepsini unuttum. iki gün hiç bir şey düşünmemek beni oldukça rahatlatıp dinlendirdi. stresim, korkularım bariz bir şekilde azaldı. ne güzel dedim içimden, hasta olmak beni iyileştirdi. hasta olarak iyileştim yani.
eh, ne ala.

Cuma, Kasım 10, 2006

soğuk havalar, sıcak duygular

Geçen kışı hatırlıyorum da, ne kadar soğuk olmuştu. Sabah saatlerinde Antakya’dan Ankara’ya giderken Gölbaşı’na vardığımızda otobüsün termometresi -15 gibi bir rakamı gösteriyordu.Otogara geldik, hava merkezde daha sıcaktı: sadece -9 derececik! Sabah saatin yedi buçuğu, metroya binip Kurtuluş’ ta indim, Ankaralılar işine, okuluna gidiyordu yavaş yavaş. Bense sığınacak sıcak bir yuva istercesine inliyordum. Öyle ki buzda kayıp düşmemek için önüme bakıp dikkat mi edeyim, yoksa kurşun gibi yüzümü delen soğuğa karşı yaşaran gözlerimi mi sileyim! Ankaralılar bilir, Kıbrıs Caddesi yokuştur bir de, bu yüzden iki kat dikkat ister orayı tırmanmak. Eve kendimi zor attım, arkadaş da sağolsun, sözde erken kalkıp bana kahvaltı hazırlayacak. Kapıyı çaldım ki uykulu gözlerle karşımda, türlü özürler dilerken ben içeri girdim, ellerimi peteklere yapıştırdım. Ardından güzel mi güzel bir kahvaltı, sıcacık çay. Bu arada dışarıda da kar başlamıştı. O kahvaltıyı hala unutamıyorum, tadı çok başkaydı.
O gün sürekli kar yağmıştı ama ertesi günü hava açtı. Tabii bu daha soğuk olacağı anlamına geliyordu. Pencerenin yanında unuttuğum beremin üstü buz tutmuştu, odanın içindeki bere de donmuşsa ne kadar soğuk olduğu gayet açıktı, hayret etmiştik. Okuldan gelirken Kıbrıs Caddesi’ ne saptık, hava buz. “hadi yazı hatırlatacak şarkılar söyleyelim.” dedim arkadaşıma, başladık düşünmeye. Aklıma geldi bir tanesi: Bodrum, Çeşme, Kaş; aşk, aşk, aşk… başladık söylemeye. Az da olsa içimizi ısıttı şarkı, iyi geldi.
Şimdi düşünüyorum da, soğuk da olsa, sıcak da olsa, önemli olan her anın tadına varabilmek. Ne kadar da hoş günlermiş aslında, insan geçip gidince anlıyor kıymetini. Madem öyle, şikayet etmemek gerek soğuktu, sıcaktı diye. Bunlar hayatın küçük cilveleri aslında, şikayet edersin ama şikayetin içinde bile bir haz gizlidir, şikayet etmek hoşuna gider bu anlamda.
Kalpler sıcak olsun,duygular samimi olsun yeter, her türlü soğuk vız gelir.

Perşembe, Kasım 02, 2006

imdaat!

stresten boğulmak üzereyim ve elimden gelen başka bir şey yok. dersler üstüme üstüme geliyor, ben bir yandan halletmeye çalışırken bir yandan da onlar hızını arttırıyor. onlar motosiklet, bense bisiklet. geçmek için elimde sacece akıl var, problemse büyük:bisiklet motosikleti geçmeli ama nasıl? hadi çık işin içinden.

pazartesiye kadar yaşarsam benden iyisi yok. son isteğim: imdat!

Çarşamba, Ekim 25, 2006

pastırma yazı ve bayram

Hava dışarıda o kadar güzel ki, Pazar gününden beri kısa kollarla rahatça dolaşıyor, belki de son sıcakları yaşıyoruz Antakya’da. Buna geceyi de dahil edebiliriz rahatlıkla. Hani pastırma yazı derler ya, işte ta kendisi. Geçen sene Ankara’dan geldiğimde yağmur çoktu, arkadaşlarımla ıslanmıştık bile ama üşümemiştik hiç. Bugün bayramın üçüncü günü ve ben hala kimseyi dolaşmadım. Birinci günü evimize adeta bastıran misafirleri ağırlamakla geçirdik, öyle ki beş ailenin birlikte bahçemizde oturduğunu ve sandalyelerin yetmediğini söyleyebilirim. Ne güzel, böyle dolu dolu bayram geçirmek ayrı bir keyifli oluyor. kimsenin evinden misafir eksik olmasın ve bu bolluk hep sürsün inşallah. İkinci gün, yani dün sokaklarda aylak aylak dolaştık durduk arkadaşlarla. Gece gündüz sokaklar cıvıl cıvıldı, her taraf genç kaynıyordu. mekanlar dolup taşıyordu, acıkmıştık ama muhabbet koyu olunca beklemek fazla sabırsızlandırmadı bizi. Akşam da şehri arşınladık, uzun zamandır profiterol yemiyordum, yemiş oldum. Bugüne gelince, sabahtan beri boş işlerle uğraşıp durdum, şimdi ziyaret zamanı. Çıkıp dostları ziyaret etmek lazım artık. Biraz yorulacağım ama buna değer sanırım. Hem bayram şekeri almak konusunda oldukça hevesliyimdir. Hiç çekinmeden şekerimi istiyorum ben, hem ne var bunda, değil mi? “şekerimiz nerede?” gibisinden bir görgüsüzlük yapmıyorum tabii, şeker verelim dedikleri zaman hemen atlıyorum, o kadar. Ayrı güzel bir tadı oluyor bu şekerin, yoksa markette şekerden, çikolatadan çok ne var?

Neyse, şimdi gitme zamanı. Hava da süper, oh derim, ne derim ki daha fazla.

Cuma, Ekim 13, 2006

...

Bundan beş altı yıl önce lise yılarımızda büyük bir Hugh Grant hayranlığı vardı bizde. Biz dediğim, ben ve dost diye tabir ettiğim üç kız arkadaşımdı. Notting Hill filmiyle başlamıştı hayranlığımız. Yakışıklıydı Hugh, tabii burası beni hiç ilgilendirmiyordu ve aslında kızları da hiç ilgilendirmiyordu. Onu bu kadar sevmemizin nedeni filmdeki muhteşem kişiliğiydi. Küçük bir kasabada yaşayan sıradan biriydi o rolde, sevdiği kadınsa dünyaca ünlü bir yıldız. Ama aşk engel tanımamıştı işte. Ve böylece Hugh hepimizin gönlünü çalmıştı. Kızların romantik prensiydi o, erkeklerin de idolü. Artık her filmini gözlemeye başlamıştık. Fazla sürmemişti zaten bu gözleyiş, bu sefer gönüllerimizin kahramanı Bridget Jones’ Diary ile karşımızdaydı. Hugh bir kez daha fethedecekti kalbimizi, öyle düşünüyorduk. Ama öyle olmamıştı, bu filmde aldatan adamla karşımızdaydı Hugh. Tam bir hayal kırıklığıydı bu bizim için. Romantik prens gitmişti, o iyi kalpli insan şimdi nefsani duygularına aldanacak kadar zayıf karakterli birisi olmuştu. Yaptığının hata olduğunu anlamıştı, her şey yeniden düzelebilirdi ama biz onu affetmemiştik; çünkü artık yeni bir prens vardı karşımızda: Colin Firth. Beyaz atıyla gelmiş, aşkı için savaşmıştı ve Hugh ona yenilmişti. Bizse onu sonuna kadar desteklemiş, film bittiğinde de sevinçle ayrılmıştık koltuklarımızdan.Hugh yenilmişti, biz seviniyorduk ve artık onun değil de Colin’ in filmlerini gözler olmuştuk. Hugh yeni filmi “About a Boy” ile boy gösterdiğindeyse filme gitmemiştik bile. Haberini hevesle söylemiştik birbirimize, kalbimizde eskisi kadar olmasa da bir heyecan kıpırtısı belirmişti.
Yıllar geçti işte, şimdi hala birlikteyiz ama ne Hugh kaldı muhabbetlerimizde, ne de Colin. Ama bir şeyden eminiz ki, biz hala ikisini de çok seviyoruz.
En önemlisi de şu ki, biz hala o eski dostlarız.

Cuma, Ekim 06, 2006

şaka

Büyük bir salondaydık hepimiz. Kimimiz birbirimizi tanıyorduk ama parmakla sayılacak kadar azdık. Meraklı gözlerle herkes birbirini inceliyordu, tabii ben de. Tam karşımda biri oturuyordu ama biraz uzağımdaydı, seçemiyordum yüzünü. Mum gibi olmuş oturuyordu, haline duruşuna bakılırsa uyuzun tekiydi. Çevirdim başımı başka şeylerle ilgilenmeye başladım. Nedendir bilinmez, gözüm yine o tarafa kaydı, ona baktıkça sinirim artıyor, ona karşı içimden hiç de hoş olmayan duygular yükseliyordu. Seçemiyordum gözlerini, sanki bana bakıyordu, böyle düşündükçe iyice sinir oluyordum. Sonunda başka şeylerle ilgilenmeyi başardım. O gece bitmişti, ondan kurtulmuştum ama şimdilik. Başka günlerde ve başka zamanlarda yine çıkıyordu karşıma. Aslında o gece göründüğü gibi hiç de uyuz birisi değildi, uyuz olsa iyiydi, hali ondan daha da beterdi, tam bir fırlamaydı. Her taşın altında çıkıyordu karşıma, o çıktıkça ben daha sinir oluyordum. Ama sonra öyle bir an geldi ki tanıştık onunla. İlk izlenimlerimi hatırlamıyorum ama sonraki izlenimlerim beni büsbütün şaşırttı, kendimle çelişmeye başlıyordum. O gıcık, uyuz, bela insan şimdi tam tersi birsi oluyordu içimde. Hayret ediyordum kendime, nasıl olabildi böyle bir şey diye. Öylesine kaynaştık ki birbirimizle, artık her akşam kahvelerimizi birlikte içiyor, uzun uzun sohbetler ediyorduk. O beni dinliyordu, ben de onu. Gecenin üçüne kadar tiyatro çalışıyorduk, daha doğrusu o çalışıyordu ben de ona yardım ediyordum. Ben Casius oluyordum, o ise Brutus, böylece akıp gidiyordu saatler.
Nefret ettiğim bir insan en iyi, en yakın dostlarımdan birisi olmuştu. Hayat bazen bize ne güzel sürprizler hazırlıyordu. Kötü gibi gözüken ama çok güzel bir şaka gibiydi her şey. Keşke hayat bize hep böyle şakalar yapsaydı.