Salı, Nisan 01, 2008

değişen Ankara

bu Ankara gezisini anlatmak için nereden başlamam gerekiyor emin değilim; en iyisi ilk gözüme çarpanlardan başlamak ve devam ettirmek.

pahalılık.ben Ankara'dayken de bu şehir pahalıydı ama bu kadar da değildi. ben pahalı bile demiyordum bu şehre, gerektiği gibi diyordum. ama en son yazın gittiğimden bu yana ne kadar değişiklik olmuş şok oldum. sonra dedim ki kendi kendime, iyi ki burada kalmadım.
modernizm. Ankara mahallelerinin sevdiğim bir tarafı çok katlı yapıların azlığı, nitekim en fazla üç kat olan evler benim çok hoşuma gider. öte yandan iş merekezlerinin olduğu bölgelerde ciddi bir modern yapılaşma gözledim, gökdelen tarzı, "uçuk" diye tabir ettiğim yapıların temelleri hızla atılıyor Ankara'da. yakında kendimi Japonya'da falan hissedebilirim.
insanlar.Kızılay da mağazanın birinin önünde durup geleni geçeni şöyle bir gözlemledim, karşıma çıkan tiplerin çeşitliliği beni düşündürdü. insanların robot gibi dolaşması, çıkarcılığın artması, mutsuzluğun çoğalması... kendime burası Türkiye mi, bu insanlar Anadolu insanı mı diye sormadan edemedim.
dostlarım. onları yeniden görmek çok ama çok güzeldi. sadece üç güne sığdırabildiğim gezim herkesi görmeme yetmedi. onların sıcaklığı olmasa bu soğuk ve kasvetli Ankara çekilmezdi.

Ankara olması gerektiği gibi değil maalesef. bize bırakılan yarınların içinde Ankara böyle olmamalıydı.benim yaşamak istediğim Ankara böyle olmamalıydı.

Salı, Mart 25, 2008

Ankara yolcusu

günler durmaksızın geçiyor gidiyor,bahar da iyiden iyiye geldi.yoğun günlerin arasında ben küçük bir kaçamak yapmak arzusu ile perşembe günü (o günü sabırsızlıkla beklemekteyim.) Ankara'ya kaçıyorum. arkadaşlarımı, dostlarımı çok özledim.bol fotoğraf ve havadis getirmek arzusundayım.

Pazar, Mart 16, 2008

su zeyti

zeytini anlatmaya tarifler yetmez benim hayatımda. o benim için çok özel bir nimettir bu dünyada. kendisi ayrı bir lezzet, yağı ayrı bir dünya, çekirdeği dahi ziyan olmayacak derecede önemli.
nasıl Karadenizliler için hamsi varsa biz Akdenizliler için de zeytinyağı hayatımızın vazgeçilmezi. vazgeçilmez olanın en iyisini elde etmek de bizim işimiz doğal olarak. başka Akdeniz memleketlerini bilmem ama bizim zeytinyağını en halis haliyle elde etmek için kullandığımız bir yol var, işte bu yolla elde ettiğimiz zeytinyağına biz "su zeyti" ya da "su zeytinyağı" diyoruz. niye mi?
önce zeytinleri toplarız, sonra özel bir ezme aleti olan "dibek" e zeytinleri dökeriz. dibek her şeyi taştan olan bir ezme aleti, basit bir alettir ama iyi çalışır, bir nevi değirmen gibidir ama genişliği bir kuyu ağzının genişliği kadardır ve içi çukurluk değildir, üstüne zeytinleri döküp ortasındaki ezmeye yarayacak taş kısmı bir at, eşek vb. hayvanla döndürürüz. sonra ezilen zeytinleri bir küçük havuza dökeriz, içine de kaynar suyu ekleriz. sıcak su ve püre zeytin birlikte karışır ve bulamaç haline gelecek şekilde yoğrulur. sonra hanımlar elleriyle avuç avuç alıp sıkmaya başlarlar bulamacı, neticede havuzda sadece zeytinyağı ve su kalır ve malumdur ki zeytinyağı üste çıkar.üstteki zeytinyağı alınır ve mis gibi leziz bir yağ elde edilir.

iki yolla saf zeytinyağı elde ederiz Hatay'da: biri fabrikada preslenmiş yol biri de bu yol. fabrikasyon zeytinyağlarından çok farklı şekilde özel bir tadı vardır su zeytinin, bütün doğallığıyla soframızdadır, en halis altın sarısı haliyle. içine emek de girmiştir,onun kattığı lezzet de ihmal edilemeyecek derecededir. zaten marketlerdeki rafine yağlara hiç yanaşmayız biz; zeytinyağının hasından, lezzetinden eser yoktur onlarda.
bir gün mutlaka su zeytini tatmanız gerek, ama önce bu büyük nimeti sevmeniz gerek.

Pazar, Mart 02, 2008

aşkım bahar

bu ağacın ilginç bir özelliği var;yapraklarını güzün dökmez,baharda hem yenilerini verir hem de eski olanları döker.
defne ağacı ve çiçeğinin tomurcukları.
yenidünya ağacı ve taze yaprakları
baharın habercisi mis kokulu nergis çiçeği
sarı,eflatun ve beyaz renkte kır çiçekleri

Cumartesi, Şubat 23, 2008

günler

günler bugünlerde hem çok çabuk geçiyor,hem de çok yavaş.yapacak bir sürü işim var ama yorulmuyorum,sıkılmıyorum.memnunum hayatımın bu kadar dolu,bu kadar anlamlı geçip gitmesinden.
geçen hafta Antakya'daydım;bizim topraklara çoktan bahar gelmiş bile.o haftasonu her yere kar yağarken biz yağmurlarla boğuştuk,filizler kuru dallarından patlamıştı,şimdi o yağmurun üstüne iyice açılırlar.yıllar geçtikçe daha erken açıyor ağaçlar bizim diyarlarda.geçen sene yirmi şubattan sonra sürgünleri görmüştük,bu sene onu da bekleyemediler.
Antep'e dönüş yolculuğum ise bir harikaydı.İskenderun'a giderken Amanoslara tırmandığımızda bulutun içine girdik ve bulutun içinde bile yağmur yağıyordu,ne hoş.Osmaniye'den sonra beyaz örtüleri uzaktan görmeye başladık.sonra uzun bir tünele girdik ve çıktığımızda her yer bembeyazdı.bir yanı yağmurlu bir yanı karlıydı tünelin.sonra hep bir kar bir yağmur manzaralarıyla gidedurduk.çok harika bir yolculuktu.

havalar ısındı,ben pek memnunum.ama günlere sığamıyorum bir türlü.yaz gelse deyip duruyorum,beklediğim o kadar çok şey var ki.işte o yüzden günler hem yavaş hem de hızlı geçiyor benim için.

Cuma, Şubat 01, 2008

Antakya ve ılık bir kış sabahı 2

Vali Ürgen Alanı'ndaki heykelin altına işlenmiş Hatay mozaiklerinin bir kopyası.milattan öncelere dayanan asırlık tarihiyle bu topraklarda güzide mozaik yapılar bulunmuş ve müzede sergiye açılmış.şu anda dünyanın ikinci büyük mozaik müzesi konumunda.
tarihi Antakya yapılarından eşsiz güzellikte bir yapı daha ve şu anda valilik binası olarak kullanılmakta.zeminin meyilli olmasından dolayı fotoğrafta eğik durmakta.binaya girişte tam ortada sizi geniş bir merdiven karşılamakta,dolayısıyla saray tarzı bir yapısı var bu binanın,dış ihtişamı da buna bir delil olarak görülebilir.
valilikten çıkışta tam karşınızdaki cadde burası.çevreleyen binaların büyük çoğunluğu tadilattan geçerek tarihi yapısı korunmuş olmakla birlikte ileride sağda görülen yapının haraplığı göze çarpmakta,umulur ki en kısa zamanda o da elden geçer.tam ilerideki kubbeli yapı ise yine tarihi olan ortodoks kilisesi,avlusuyla birlikte hepsi taş yapı.cemaati oldukça fazla olan bu kilisenin her akşam ve pazar sabahları çanı çalar.özellikle akşam çaldığında civardaysanız bir müddet sonra okunan ezanla birlikte kendinizi bambaşka bir şehirde hissedersiniz.
kimi şehirlerin Ulu Camisi yenidir,kimilerinki tarihi,Antakya'ya da yakışanı tarihi olmasıdır herhalde.dikdörtgen şeklinde tamamı taş bir yapı ,avlusu iki taraflı,ön tarafı görmekteyiz;arka tarafta ise bahçelik ve türbe ve mezarlar mevcut.çok eski zamanlardan bugüne kadar gelen mezarlar hala dimdik ayakta.sabah olduğu için üç kapısı da kapalı ama avlusu hiç boş kalmaz,çarşının tam ortasında çünkü.
Posted by Picasa

Pazartesi, Ocak 28, 2008

Antakya ve ılık bir kış sabahı

burası Vali Ürgen alanı,biz vali göbeği deriz.ortada eski Antakya zamanlarına çağrışım yapan bir heykel bulunur,heykelin etrafı havuzdur ve aslan başlarından sular çıkar.karşıdaki yeşillik parktır,bizim yazlık mekanlarımızdandır,evimizin çok yakınlarında olduğu için.bir keresinde arkadaşımla oturacak bank ararken "şöyle boğaza karşı oturalım." diyerek meydanı farkında olmayarak boğaza karşı oturmaya benzetmiştim.
burası vali göbeğinden köprübaşına gider.caddede genellikle markaların mağazaları vardır,güzel bir gezmelik yoludur,yolun sonu aşağıdaki fotoğrafın olduğu meydana çıkar.
burası şehrin en işlek merkezi,hayatın aktığı yerdir,adı köprübaşıdır halk arasında,nitekim köprüyü arka tarafta seçmeniz kabildir.minaresi görülen cami her şehirde illaki bir tane olan Ulu Camii.karşı dağın adı Habib Neccar.bu zatın hikayesi ise şöyle:zamanında kente gelen İsa'nın havarilerine inanan tek Antakyalı olduğu rivayet edilen bu zatı halktan bir topluluk dağın başına çıkarır ve orada kafasını keser,aşağı yuvarlanan kafası bir yere gelip durar ve sonra kafası toprağı deler,aşağılara kadar toprak oyulur ve bir yerde kalır.sonra gövdesini de getirerek gömerler.şimdi bu zatın türbesinin olduğu yerde Anadolu'nun ilk camisi kuruludur.zatın mezarı yerin altındadır,merdivenle inilir,onun üstünde de iki havarinin mezarı bulunur.dağın eteği çoğunlukla tarihi Antakya'dır.Asi nehri eski ve yeniyi çoğunlukla ayırır.
tarihi Antakya'dan bir eski yapı.şimdi özel lise olarak kullanılmakta.estetik yapısıyla çok özel binalardan bir tanesi.
Posted by Picasa

Salı, Ocak 22, 2008

akşam güneşi

maziye,parlaklık ve yakıcılığı kalmamış bir akşam güneşine bakar gibi gözlerimi kırpmadan bakabiliyordum.
Reşat Nuri Güntekin
bahardan kalma bir günde benim evde tıkılıp kaldığım nerede görülmüş.hele bir de Antakya'daysam ve güneş çok davetkarsa olacak iş değil.bahçemizin güzel bir köşelerinden bir köşe buldum yine kendime,bu köşe tam da çiçek harığının arkasında batıya bakan tarafta sevdiğim uzun çam ağacının altı.tam karşımda akşam güneşi,sıcacık.aldım kahvemi ve kitabımı,oturdum otların üstüne keyfe başladım.sonra her zaman olduğu gibi kediciklerim geldi yanıma meraklı gözlerle.önce epey bir incelediler ne yaptığımı,sonra onlar da çöküp oturdular benimle.güneş gidince birden serinledi toprak,ben de hamakta devam ettim keyfime,tabi kedilerim de benimle.biri bir yandan öteki diğer yandan ağaca çıktılar,sallanan hamağın çekiciliğiyle oyuna başladılar,öyleki sağımdaki ağaçtan düşüyordu,çok komikti.ikisi de aşağı inip küçük yavrular gibi oyuna başladılar,kocaman kediler oldular ama hala oyunda akılları.onları izlemek ve tepemdeki ağaçta ötüşen kuşarı dinlemek çok keyifliydi.akşam güneşi iyice kaybolmaya yüz tutunca kitabımı bıraktım ve içeri geçtim.
baharı çok özledim.

Cuma, Ocak 18, 2008

yağmurlu deniz

bırakın beni
dışarıda yağan yağmurlar alsın
yanısıra yağan yağmurların
kaldırımların dibinden dibinden
mutludur denize doğru giden

o her gün oyuklarından yere iner
yaprak yaprak merdiven bir ağacın
biraz dudak boyar biraz taranır
önünde içi yağmur dolu bir aynanın
çıkar adımlarını yağmurlara bırakır

açıklarda denizin üstünde yüzen
yağmurlarlayım ben
aşk yorgunu dinlenen



bana şiiri sevdiren;öyküleriyle,romanlarıyla,oyunlarıyla taşra hayatını,toprağı,yağmuru,Ege'yi en güzel şekilde anlatan;üslubuyla beni etkileyen,eserlerindeki her cümlesini bana büyük bir şevkle okutturan Necati Cumalı'ya ölümünün sekizinci yılında sonsuz saygılarımla.

Cumartesi, Ocak 12, 2008

yeşil vadi

geçen günlerden bir gündü.
soğuktu ayaklarım,üşüyordu;ıslaktı.
güneş düşmüştü çimenlerin üstüne,çıkardım ayağımı,bastım üstüne,sıcağı ararken başka bir şey buldum onda...birdenbire çocukluğuma gittim o an.aklıma o narin hassas çocuk ruhumla yaşadıklarım geldi.evimiz ilçenin dışına doğruydu,kocaman bir bahçemiz vardı,yarısından azına ekip biçmiştik envai çeşit sebzeyi.sebzelerin yataklarının kenarları ise mısır ve ayçiçeği ile doluydu.içine girdiğim zaman çıkmak istemezdim o güzelim bahçeden.
bahçemizden çıkınca yine bahçeler vardı,evler birbirinden uzaktı biraz.bizim meskenimiz kentten bayağı bir kopuktu aslında.kentten çıkmaya yakın sağa bir yol ayrılır ve yokuş aşağı inerdi,sağı solu yine bahçelikti ve tek tük evler olurdu.o bahçeli evlerden birinden hep gül koparır öğretmenimize götürürdük.iniş bitince ev kalmazdı,tam o noktada bir köprü vardı,etraf da çoğunlukla kavaklıktı.köprüyü geçince yokuş yukarı çıkar ve nihayetinde bizim meskene varırdık.severdim oraları,bir çok da arkadaşım vardı.
bizim bahçenin solundan çıkıp tarla ve bahçelerin olduğu tarafa gittim bir gün.gittikçe gittim,içimde biraz korkuyla biraz da hevesle ilerledim. etrafı kavaklarla diğerlerinden ayrılmış bir yere geldiğimde gözlerimle gördüğüm manzara beni öylesine mutlu etmişti ki.bu bir yonca tarlasıydı,yemyeşil yoncalar.başladım yoncaların üstünde debelenip dönmeye.kendimi ne kadar da mutlu hissediyordum,çok sevmiştim burayı.sonra bir isim buldum ona,adı "yeşil vadi" ydi artık.
fırsat buldukça kaçıp yeşil vadime geliyor,yoncaların üstünde yuvarlanıyor,dört yapraklı olanlarını bulmaya çalışıyordum.çok seviyordum burayı ve arkadaşlarımı da getirmeliydim mutlaka...ve getirdim de.onlar da benim gibi çok sevdi yeşil vadimizi.
bir gün o taraflarda annem,kardeşlerim ve doğru anımsıyorsam teyzemle birlikte vişne toplamaya gitmiştik,dere boyunun kenarlarındaydı vişneler,biz ağaca çıkıp büyük bir zevkle hem yiyor hem de topluyorduk.vadimi onlara da göstermeliydim mutlaka,ya o gün ya da piknik yapmaya gittiğimiz günlerden bir gün anneme vadimi göstermeye karar verdim ve onları ardım sıra götürdüm oraya.ne mutluluktu benim için...
şimdi o bahçemiz yok,oraları özlemedim,özlesem gitmek çok kolay çünkü.ama beni mutlu eden bir şey var,o da hepimizin hala bir arada oluşu ve mutlu günler geçirmiş olmamız.o günleri hatirlarken daha bir çok anlıyorum sahip olduklarımın kıymetini,bu da bana yetiyor.

Pazar, Ocak 06, 2008

günler...geceler...

bugünlerde hep aynı moddayım.
sabahları erkenden kalkıyorum, akşam beşe doğru tekrar evde oluyorum. günüm sıkıcı geçmiyor,eğleniyorum.hele de eve dönüşlerimden büyük bir keyif duyuyorum.en yakın arkadaşlarımdan biriyle kimi zaman sakin kimi zaman koştura koştura otobüse biniyoruz.kimi zaman yağmur yağıyor dışarıda,kimi zaman güneş oluyor.bazen sakin güzel sohbet ediyoruz,bazen de şamata içinde boğuluyoruz.hayatta bana bu kadar çok benzeyen birini bulacağımı hiç zannetmezdim ama buldum işte. burçlarımız, huylarımız, düşüncelerimiz, zevklerimiz o kadar çok benzerlikler içeriyor ki.
akşamları evde durmak adına büyük bir çaba gösteriyorum desem yalan olur.bol bol vakit geçiriyorum dışarıda,yeterki fırsat çıksın.öyleki,kaç gündür alışverice gideceğim ama sürekli erteliyorum.
havalar da soğuk, günler akıp gidiyor durmaksızın.
baharlar, sıcaklar geliyor aklıma; özlüyorum. kışı yaşayamıyorum buralarda, tadına pek varamıyorum; onu da özlüyorum. sabah çıktığımda ıslak bir gün varsa karşımda, aklıma Antakya geliyor. dinmek bilmeyen yağmurları,ıslak günleri, geceleri düşünüyorum. hissiyatlı rüyalar görüyorum;bazen kalbimde tatlı bir hoşluk, bazen sıkıntı, bazen de özlemle uyanıyorum.

günler geçip gidiyor,ben iyiyim.

Salı, Ocak 01, 2008

son gece

yeni bir yıla daha girdik.
bu yılbaşı ailemleydim,kalabalık içinde çok güzel geçti.bizim küçük kuzenimiz, çıtı pıtı hanımefendimizin doğum gününü kutladık.doğa doğa tam da bir ocakta doğdu ufaklık ve bu yıl dört yaşına bastı.sevincini görmeliydiniz,çığlıklar ata ata dolandı durdu.mumları üflerken onu kıskanan ağabeyi de üfleme merasimine parazit karıştırdı.zaten ikisi arasında hep bir çekişme didişmedir sürer durur.nitekim hediyeler bile pasta üflemeden hatta merasim başlamadan verildi.kızımıza ne alındıysa aynı ölçüde oğlumuza da alındı,yoksa kıyamet yakındı.
merasimden sonra dans kısmına geçildi.müzik ise oyun havalarıydı tabii,tam bir şenlik havası.bir yandan hala çıkarken meydana,diğer yandan amca katıldı oyuna.babaları da eksik değildi tabii.bense izlemek ve sürekli laf atmakla meşguldüm fettan kızımıza.
çerezdi, meyveydi, şuydu, buydu derken sonunda Tarkan çıktı TRT'de ve seyre koyulduk.onu izlemek büyük bir keyifti doğrusu.nihayetinde yatağı boyladık ve yeni yılın ilk gecesini huzur içinde uyuyarak geçirdik.

Pazartesi, Aralık 24, 2007

nice buluşmalar

harika bir tatil sona erdi.o kadar güzel bir dokuz gün geçirdim ki anlatamam.beni çok ama çok güzel sürprizler bekliyormuş meğer.aslında aylar öncesinden çekiyordum bu tatili;bir keramet varmış bu işte.
nice buluşmalar gerçekleştirdik bu bayramda.daha tamamlanamayan buluşmalar da oldu maalesef ama artık bir dahaki sefere.şimdi önümüzde bir yılbaşı tatili var,o tatile kadar Antep'te iş bırakmak istemiyorum ki o tatili rahatça geçirebileyim.babamın bize her zaman söylediği bir öğüdü vardır:eğer vaktin varsa bir an önce işini hallet ki rahat edesin.ama biz de hep sona bırakırız.ama geçen yaz başıma gelen harika bir dersten sonra artık daha bir kulak veriyorum babamın öğüdüne.
ne demişler:bugünün işini yarına bırakma.

Pazar, Aralık 09, 2007

bahara çağrı

sonbaharın hüznü çöktü her yere
hadi gel yaşamaya başlayalım.
gri göğe bakalım önce,yağmur yüklü bulutlara
sesini dinleyelim düşen damlaların
ıslanmaktan korkmayalım
sarı sarı yaprakların hışırtısını kaybedip
yağmurlarla birlikte çürüyüşünü seyredelim
rüzgarın sesini dinleyelim
hangi uzak diyarlardan geldiğini...
kaçalım evlerimize, sığınalım sıcağa
dumanı tüten bardağı seyredelim
içine çekip kokusunu, yudumlayalım keyifle

üşüyelim sonra, üşüdükçe anlayalım baharın kıymetini
getirmek için onu geri
başlayalım çağırmaya hadi
dört gözle bekleyelim yolunu, gün sayalım
karlar yağsın saydığımız günlerde
çıkıp oynayalım neşeyle
üşüse bile ellerimiz, aldırmayalım
bahar gelecek nasıl olsa
sarılalım sıcacık paltomuza
saralım boynumuza atkımızı
aldırmayalım
düşünmeyelim hiç bunları, onun hatırına
gelecek nasıl olsa

sevincini yaşayalım şimdiden
bir kutlama olsun bütün bunlar
hani dumanı tüten şu bardaklar
onun için hepsi
bahar için, sadece.

Cumartesi, Kasım 24, 2007

kalmak


bu haftasonu bir yerlere gidemedim.Gaziantep'te kalmak ne kadar çekici bir şey bilmiyorum.önümüzdeki hafta yoğun geçeceği için kalmak mecburiyetindeyim.
Gaziantep hakkında konuşmak gerekirse söylenecek çok sey bulmak şu aralar benim için zor.sevmiyorum bu şehri,bunu açıkça söyleyebiliyorum.evet güzel bir şehir,evet modern bir şehir ama ben içinde bir şey bulamıyorum.bir anlam yükleyemiyorum bu şehre,bir mana yükleyemiyorum.
belki ileride sevecek bir yanını bulurum bu şehrin,tabii o güne kadar hala buralarda kalmışsam.havası bile çok yabancı bana,deniz havasını çok özlüyorum mesela.alışsam bile bu şehre,sevsem bile bu şehri;bir gün kesinlikle gitmeliyim diyorum kendi kendime.yabancı şehirlerde fazla kalmak bana ters geliyor.kendi şehrimde yaşayamayacaksam başka şehirlerde fazla kalmamalı,oradan oraya göç etmeliyim diye düşünüyorum.ama bu düşünce sadece kendi şehrime dönünceye kadar geçerli ki bunun için gereken her türlü şeyi yapmaya hazırım.
her gittiğim yerde bir iki kapı bırakmak benim için muhteşem bir şey;bu çok önemli.gidene kadar her şeyin tadını çıkarmak,şartlar ne olursa olsun bir eğlence çıkarmak benim felsefelerimden birisi bu hayatta.madem buradayım,o halde tadını çıkarmasını bilmeliyim.