Çarşamba, Eylül 19, 2007

unutmak

dün akşam saatleriydi;dışarıda güzel bir esinti,yazdan kalma ılık saatler.
yanımda arkadaşım,küçük sehpada çay ve bisküvi.
o ana kadar çok kere dinlediğim bir şarkı tekrar çalmaya başladı:bir gün gelirde unuturmuş insan,en sevdiği hatıraları bile...bu ilk cümle girdiğinde arkadaşımın yüreğinde bir sızı,dilinden çıkan sitem...
hissetmediğim bir duygu sardı içimi.ben de bir gün unutacak mıydım?ne kadar da içli bir sözdü bu.insan unutur muydu,ben unutur muydum?
hayal ettim.şu hayatta öyle bir konumum vardı ki benim.küçükken her istediğimi elde edemedim,ailem zor günlerden bu zamanlarımıza gelmişti,ben küçüktüm ve pek hissetmedim bunları,şanslıydım.ama şimdi ne kadar rahat yaşıyor olsam da ben azla yetinmeyi becerebilen bir insan oldum.her tabakadan insan tanıdım ve büyüklenmedim.çok insan sevdim;varlıklı,mevki sahibi ya da fakir,sıradan bir çok sofraya oturdum.kimseyi ayırt etmedim;çünkü sadece kalpten sevdim.
bir gün çok para kazanacağım belki,peki ya unutacak mıyım o insanları,böyle bir kalpsizlik gösterecek miyim diye sordum kendime.
içim öylesine sızladı ki...öylesine acıdı ki.
hayır unutmayacaktım,unutamazdım.
unutmayacağım.

Salı, Eylül 11, 2007

biber ayı*

Sonbaharın ilk ayıdır aslında ama Antakya için yazın son ayıdır Eylül. Burada yaşayan insanlar için sıcak ve zorlu geçecek bir dönemdir. Kimse hüzne kapılmaz yaz bitti, soğuklar başlayacak diye. Tam tersi sıcaktan yakınırlar, bol bol banyo yapar, gün boyu klimalarını açık bırakırlar.
Kışa hazırlık bu ayda başlar yavaş yavaş. Bizim için çok önemli olan ve ismine “biber ayı” dediğimiz ayın günleri aslında çok yorucu geçer. Bu ayda sıcaklık 38 dereceye kadar ulaşır, ev hanımları yıllık salça ve pul biber ihtiyaçları için damlarına, balkonlarına boylu boyunca biberlerini sererler. Bunlar yakıcı güneşte bir güzel suyunu çeker, sonra şehrin her semtinde bulunan biber çeken kişilere götürülür ve bir güzel kıyılır. O esnada yakınlarda bulunmasanız iyi olur; çünkü acı bir koku boğazınızı yakar, gözleriniz çeşme gibi akmaya başlar. Çekme işleminden sonra kışlık pul biberiniz hazır hale gelir.
Biber ayının en zor işi de salça yapmaktır. Pazarlarda boylu boyuna serilerek alıcı bekleyen biberlerden kafanıza uygun olanı seçilir, fiyatla da anlaşıldıktan sonra çuvallarla salça yapılacak yere getirilir. Önce bir güzel yıkanıp temizlenir, sonra da çekme işlemine geçilir. Bunun yapıldığı alet aynı et kıyma makinesi gibidir; ama elektrikli değildir, bilek gücünüzle kolu çevirerek biberleri çekersiniz. Bakmayın öyle kolay göründüğüne, çok yorucudur. Biberler çekirdek ve sapından ayrılıp kıyılır hale getirilir; ki biber çok acı olduğundan buharını solumak suretiyle boğazınızı yakar,ayrıca gözleriniz de kızarır. Ancak işin en acıklı yanı ise ellerdir, eldiven giyersiniz ama kar etmez, sızım sızım sızlarlar. İnanın bu yanış çok kötüdür, bazen dayanılmaz hale gelir, gece yatırmaz sizi. İş bittikten sonra tepsilere yayılıp güneşe çıkarılır, birkaç gün içinde salçanız hazır hale gelir. Çekilen onca zorluğa değer mi bilmem, ama harika lezzette bir salçanız olur. Oh, mis gibi!
İşte biber ayı başladı. Biz hala sıcaklarla boğuşuyor olacağız, ta ki Kasım gelene kadar. Bir de biberler var tabii. Onsuz bir Eylül düşünmek ne mümkün...
*arşivden 1 Ekim 2005 tarihli yazım

Çarşamba, Eylül 05, 2007

halim vaktim

bazen kendimi bir roman kahramanı gibi hissettiğim oluyor.sanki ben bir romanın içindeymişim de bütün hayatımın baş kahramanıymışım gibi. bazen de düşüncelerim bir romanın diline dönüşüveriyor,bir hayat romanda nasıl anlatılırsa,nasıl bir dil kullanılırsa ben de aynı şekilde düşünüveriyorum.hoşuma gidiyor bu,hem de çok.hayal etmek bir yana,roman gibi düşündüğümü fark edince bir garip oluyorum.
kitaplara dadandım yine bu aralar.çoğunlukla da bahçede okuyorum yine.bir de üç kedi bana her zaman eşlik ediyor.ben okurken onlar ayaklarıma dolanıyor,sonra usanıp oturuyorlar,bir süre sonra uyuklamaya başlıyorlar,bazen de oyun oynuyorlar ama hep yanımdalar.bahçede gezinirken bile sürekli peşimdeler.havalar da gayet güzel;sıcaktı, şuydu falan şikayetim yok.

Çarşamba, Ağustos 29, 2007

badem bahçeleri

çocukken gittiğim badem bahçeleri geldi aklıma.küçüktüm,tahminen yedi sekiz yaşlarındaydım.güzel sıcak bir gündü.biz çocuklar o kadar mutluyduk ki o gün.annem sürekli bize badem toplamamızı söylerdi ama biz aldırmaz oyuna dalardık.bizi küçük oyunlarla kandırdığındaysa bir çoğunu yeme arzusu içinde olurduk.bu sefer bize yemeyip toplamamızı söylerdi,yine bizi ufak şeylerle kandırırdı.bademler o kadar güzeldi ki,insan yemeden duramıyordu.hep toplamaktan sıkılıp koşturup oynamak arzusundaydık.her tarafta geniş bahçeler uzanıyordu.üzüm bahçelerini de hatırlar gibiyim.

çocuk olmak arzusundayım yine bu günlerde.dün akşam evimizin yanındaki sokaklardan birinde elimde çeşitli belgeler muhtarın yanından gelirken gördüğüm çocuklara imrendim birden.dikkat ettim de hepsi de hemen hemen aynı boydalardı erkeklerin, top oynuyorlardı.kızlar da başka bir grup oluşturmuştu.bir de bisikletle turlayanlar grubu vardı tabii ve daha başkaları.yüzümde bir gülümseme belirdi gördüğüm her şeye karşı.

her şeye rağmen,yetişkin olmak gibi çocuk olmak da zor aslında.onlar büyümek ister,biz geriye dönmek.ama hepimiz memnunuzdur hayatımızdan.hissettiğimiz sadece özlemlerimiz,bir gün gelecek gençliğimi de özleyeceğim.en iyisi her şeyi zamanında yaşamak,hayatı,yaşadığımızı fark etmek.

Pazar, Ağustos 26, 2007

uzak bir yer

hani bazen insan uzaklara gitmek ister ya,alıp başını.yabancı bir şehir,yabancı insanlar...ben şehrin yabancı olmadığı ama insanların yabancı olduğu bir yere gittim.güzel bir meydanı vardı şehrin tam merkezinde,ortasında bir havuz,bir fıskiye;etrafında koltuklar ve insanlar.daha da ötelerde merdivenler,çok geniş kaldırımlar,yer yer yine oturulacak koltuklar,o koltukların arkalarında da koca beton saksılarda güzelim çiçekler. daha ötelerde ise merkez otobüs durakları,kimbilir gündüzleri ne kadar da kalabalıktır;şehrin birbirine yabancı olmayan insanları,birbirlerine gidip gelsinler diye.başka bir tarafında ise büyük ve çok eski taş bir cami,olabildiğine estetik.
akşamları o meydana gidip fıskiyenin serinliğinde oturdum bir kaç kez.o kadar rahattım ki,insanlara dair hiç bir tasam yoktu.ne karşıma çıkacak bir tanış vardı ne de halimi, davranışlarımı yadırgayacak birileri.bu rahatlığın tarifi tam olarak imkansız olsa da güzel bir özgürlük duygusuydu aslında,beni hiç bir şey rahatsız etmiyordu.
meydan öylesine çok şeyi barındırıyorduki içinde.yaz sıcağında güneşin rehavetiyle kavrulan taşlarda gezinen insanların kafasına diktiği bir şişe soğuk suyu ve sonrasındaki oh sesini hayal edebiliyordunuz.ya da soğuk bir kış günü yağan yağmurun altında mantolarına sarınıp esen rüzgarın yanaklarını pembeleştirdiğinin farkına varmadan işine gitmek için otobüse yetişen insanların akıllarındaki sıcak bir bardak çayın kalplerindeki arzusunu hissedebiliyordunuz.
güzeldi böylesine bir yabancılık.şehrin yabancı olmadığı ama insanların yabancı olduğu bir yer.bence tam da o "kaçmak" arzusuna en uygun yer.

Cuma, Ağustos 24, 2007

tatlı ve yoğun günler

sonunda geri döndüm. şimdi bir sürü meşguliyet beni bekliyor.ama yapılması gerekli prosedürlerden ziyade işin en güzel tarafı da arkadaşlarla buluşmalar olacak.şunun şurasında yeni döneme az kaldı,eylül kapıda.herkes kaderinin çizdiği yolda yurdun çeşitli yerlerine dağılmadan evvel yapılması gereken görüşmeler buluşmalar beni bekliyor.hepimiz bir yerlere dağılacağız şu bir ay içerisinde;kimimiz batıya,kimimiz doğuya,kimimiz kuzeye...kiminle nasıl ne zaman buluşacağız,onların boş vakti bana uyacak mı,yapmam gereken işleri hangi arada yapacağım hiç bilmiyorum ama kafam öylesine karıştı ki. hoşuma gidiyor bir yandan ama sonuçta birlikte olacağım bir kaç arkadaşım dışında bir çoğuna veda edeceğim,bir çoğununu uğurlayacağım.
ama şöyle bir plan yaptım ki pazartesine kadar işlerimi erteleyeceğim,yarından itibaren arkadaşlarla buluşmaya başlayacağım.insanın böyle çok sevdiği olması o kadar güzel bir şey ki anlatamam.bu kafa karışıklığı o kadar tatlı bir şey ki aslında beni çok mutlu ediyor. ama biraz da hüzün sarıyor beni.
tatlı bir yoğunluk beni bekliyor.bütün gücümü toplamam lazım.dostlarım iyi ki varsınız,sizi çok seviyorum.

Pazar, Ağustos 19, 2007

hayata yeni bir çizgi

bu akşam Ankara'ya yolculuk var.bu yolculuk biraz buruk olacak;çünkü aslında bir veda yolculuğu.üzülmüyorum öyle,orada olmak isterdim elbette ama hayat bizi bazen istemediğimiz yönlere ve belki de daha iyi yönlere sürüklüyor.istemediğim bir şey de yok aslında,memnunum ben halimden.ama sevdiğim ve anılarımın olduğu bir şehri terk etmek elbette beni biraz hüzünlendiriyor.
tatilim ise iyi geçti genel olarak.dinlendim,arındım.şimdi kafamda sürekli planlar yapmakta,ileriki günlerde beni nelerin beklediğini,nelerle karşılaşacağımı kestirmekle meşgulüm.
her şey güzel olacak,buna kalpten inanıyorum;çünkü kendimi iyi hissediyorum.

Perşembe, Ağustos 09, 2007

yola çıkış ve hayaller

sonunda yola çıktım.uzun bir yolculuk beni bekliyordu,kendimi tamamen buna hazırladım.otogardan ayrılmadan önce karşımda uzanan dağları epey bir seyrettim.yolculuk başladı,önce zeytinlikleri seyrettim,sonra herzaman geçtiğim yolar olduğu için kendimi bilim ve teknik dergisine kaptırdım.arada bir başımı pencereden yana çevirdim dışarıda neler oluyor diye;Amanoslara çıktığımızda biraz ovayı seyrettim.sonra geçidi aşıp sahile indik,İskenderun önümüzde uzanıyordu.büyük bir şevkle şehirden çıkıp o muazzam sanayi tesislerini beklemeye koyuldum.sonunda solumda bütün görkemiyle demir çelik tesisleri duruyordu.büyük bir hayranlıkla seyrettim fabrikaları,o harika fiziki yapıları.hayallerimden biriside burada mühendis olarak çalışmak.ağabeyim burada,sıra bende diye düşündüm;onun işini ne kadar çok sevdiğini tahmin edebiliyor ve daha iyi anlayabiliyordum.
fabrikalar bitince ben yine dergiye daldım ve adeta sayfalara yapışarak okudum.bir ara tünellere girdik,sonra da büyük viyadüklerden geçtik;ben yine hayran hayran seyrettim.sanırım ben bir fizik ve mühendislik delisiyim.
gün batarken moladaydık,zaten iki saat kadar yolum vardı,o da çabucak geçti bitti ve eve kendimi atıp yemeğimi yedikten sonra güzel bir uykuya daldım.
fazla değil,sadece bir hafta kalacağım sanırım.bu sürede sadece kendimi arındırmak ve kafamı toparlamak istiyorum.Antakya yı özledim,ben orasız ne zaman yapabileceğim bilmiyorum.
ama bir gün iyi bir mühendis olacağım,bunun olabilirliği bile yok;olmalı,olacak.

Pazar, Ağustos 05, 2007

işkolik

artık anladım,ben bir işkoliğim.belki öyle değildim ama artık öyle olduğum kesin.kimbilir,belki de bu senenin yoğun temposu,üzerimdeki sorumluluklar beni buna alıştırdı.
küçükken hatırlarım da,haftasonunun gelmesini iple çekerdim,keza yaz tatillerini de.sonra çabuk sıkılır okulu özlerdim.bir çoğumuzda böyle olmuştur zaten.şimdi bazı arkadaşlarla görüşüyorum da,okulu özlediklerini söylüyorlar.aslında onların niyeti dersler falan değil de ortam,eğlence,arkadaşlar. ben de bunları özlemekle beraber sorumluluklarımı özledim.ders çalışmakla ne kadar eğlenilebilir burası tartışılır ama sorumluluk önemli benim için.evet,dersler bu saatten sonra bana göre değil ama bir şeyler yapmak adına uğraşmak kendi adıma çok önemli.
gezmeyi, tozmayı seviyorum hem de çok ama fazlası bazen ve çoğunlukla da sıkıcı oluyor. eğer sürekli geziyorsak ya da sürekli iş peşinde koşuyorsak bir süre sonra bunun hiç bir anlamlı yanı ve tadı kalmıyor.kısa süren bir şey her zaman için zevkli oluyor.işte bu yüzden okulumda ya da iş hayatına atıldığımda sorumluluklarım fazlasıyla önem kazanıyor benim için.bunun önemini kavramak hem sorumluluklarımın bilincinde olmamı hem de kısa bile olsa tatilin tadını çıkarmamı sağlıyor.
zaten her şey buna göre ayarlanmış:beş gün çalışma,iki gün tatil.o iki gün kim bilir neler neler yapılır,tabii kıymetini anlayanlar için.

Çarşamba, Ağustos 01, 2007

günlerden bir gün

hayat,bugünlerde olabildiğine hissettiriyor kendini bana. bazen iyi oluyorum,bazen kötü.hani kötü dediğime bakma,bildik sıradan şeyler işte.bazen canım sıkılıyor,melankolik olmak istiyorum;bazen de çok bunalıyor bu halden, manik pozisyonlarına geçiyorum.çok da uçarcasına olmasa bile iyi de oluyor hani.
bazen özlüyorum dersleri ya da sorumluluklarımı,bazen de aklıma getiresim gelmiyor.gitmek istiyorum sonra;ama neye vesiledir bilmem,bir türlü gidişim olmuyor,uzadıkça uzuyor.ama şimdi düşünüyorum da,iyi de oluyor hani.gitmeyişim bana gerçekten güzel sürprizler hazırlıyor bu ara.gitmemem gerekmiş henüz deyiveriyor,bazı şeyleri daha iyi anlayabiliyorum.seviniyorum bu sürprizlere,kim ister ki tekdüze bir hayatı;çok büyük şeyler olmasa da,esaslı şeyler en azından bu sürprizler.ya da belki de büyük şeyler ama ben bunun sırrına vasıl olamıyorum.
otururken serin odada,almış elimde bir kitap okumaya başlayacakken,içeri sızan güneşi fark ediyorum.ısıtmasın diye perdeyi çekmeye yeltenirken takılıp kalıyorum aniden.gözümün önünde güzel bahçemiz,bakakalıyorum,aklıma binbir türlü şey geliyor belki.anılar,güzel anlar,yaşanan onca şey...ne garip diyorum kendi kendime,ne garip.bırakıyorum kitabı,o anda çalan güzel bir müzikle o bahçeye,ağaçlara bakarken dalıp gidiyorum ve bu andan hem haz hem de hüzün duyuyorum.
akşam oluyor,başka bir evin son katında serin havada otururken karşımda uzanan gökyüzünde bir tek yıldız çarpıyor gözüme.çok parlıyor ama başkaları neredeyse hiç görünmüyor.şehir ışıkları hep suçlu diyor,geçenlerde gittiğimiz taşrada gördüğüm binlerce yıldızı hayal ediyorum.gece olup da eve dönmeden, parmaklıklara yaklaşıp şehir manzarasına,ışıklara bakıyorum,sonra gözüme ay çarpıyor birden.meğer tek suçlu şehir ışıkları değilmiş diyorum.
eve geliyorum,uzanıyorum yatağıma uyuyakalıyorum.sabaha karşı uyanıyor,başımı soluma çeviriyor ve penceremden bana gülümseyen ayı ve içeri saldığı ışıklarını fark ediyor,mahmur gözlerimle mümkün olduğunca seyre dalıyor ve daha fazla dayanamayıp gözlerimi kapıyor,ona veda ediyorum.
yine sabah oluyor,saat her zamanki gibi sekiz buçukta çalıyor.hayatı fazla kaçırmamak adına kalkıyorum tekrar.

Pazartesi, Temmuz 30, 2007

the weather man

dün akşam "Melekler Şehri" ni izlerken aklıma Nicholas'ın başka bir filmi geldi,zaten bugünlerde o kadar sıcak ki hava,klimalı odadan başka bir yerde oturmak imkansız.bilgisayarımdan bile vazgeçtim diyebilirim.şu anda hararet basmış durumda beni,birazdan içeri kaçacağım zaten. arkadaşlarımızla buluşmalarımız artık kliması olan evlerde olmaya başladı denilebilir. geçenlerde evimizin yakınlarındaki parkta buluşup bizim eve attık kapağı.arkadaşım "klima vardı değil mi?" diye sorma yüzsüzlüğünü:) bile gösterdi ki anlayın artık halimizi. ben de film izlerken ya da haberlerde yağmur falan görürsem direk odaklanıyorum ekrana. birazdan sıcağa rağmen çıkıp beş dakika aşağıdaki cd shop a uğrayıp şu bol yağmurlu Nicholas filmini alayım,doya doya yağmur kar falan göreyim istiyorum.
filmi beğenirsem size de tavsiye ederim,yok olmadı beğenmezsem hiç bahsetmem.bana şu yağmur kar görüntüleri de yeter.

Perşembe, Temmuz 26, 2007

...

dün yaz ortasında olduğumuz halde kışı ve yağmuru hissettim birden. klimalı odada oturduğumdan dolayı içerinin nemi azdı malum, sonra dışarı açık havaya çıkınca havanın ne kadar nemli olduğunu ve aynı anda kışın o yağmurlu havalarını hissettim. o kadar hoşuma gitti ki bu,özlediğimi fark ettim birdenbire.

Çarşamba, Temmuz 25, 2007

yalnızlık büyütür

son bir hafta yaptıklarımı düşünürsem eğer, aktif olarak pek bir şey yapmasam da aslında çok şey yaptığımı anladım. bazı arkadaşlarımın gitmesiyle ve bazı başka sebeplerin de etkisiyle eve kapandım, çıkmaz oldum adeta. kimi zaman hoşuma gitti bu, nitekim kimsecikler yok evde. ama çoğu zaman da bunladım, sıkıldım. yalnızlık iyiydi iyi olmasına, çünkü insan kendini dinlemeyi öğreniyordu böylelikle. hatta bazen çok daraldım; ama yine de gitmedim kimsenin yanına. çıktım yalnız dolaştım çoğunlukla, gözlerim hep birilerini aradı, alsa götürseler beni diye düşündüm durdum; ama bu isteğim hiç olmadı.iyi ki de olmadı.
yalnızlık, oflayıp puflamalar, bir meşguliyetin olmaması beni hep düşüncelere itti. bir çok şeyi düşündüm, tartıştım kendi içimde; sıkıntılarımı düşündüm. yaptığım bazı yanlışların farkına vardım, bundan sonraki günlerimde neler yapmak istediğimi düşündüm. şimdi kendimi daha iyi hissediyorum.
mesela, insanlara karşı olan ataklığımın biraz azalmış olduğunu fark ettim; nitekim ben bir kaç yıl önce şöyle bir şeyi bile yapacak derecede atak bir insandım: sadece fotoğrafta gördüğüm ablamın bir arkadaşıyla sokakta rastlaşınca hiç çekinmeden onu durdurup tanıştım, onu fotoğrafta gördüğümü söyledim. şimdi bu ataklığımın çok olmasa da azaldığını, bunu bir daha yapacak cesaretin kalmadığını hissettim ve bunu düzeltme yoluna koyuldum.
sonuçta yalnızlık bir ilaç aslında.bunun arada sırada olması gerektiğinin farkına da varmış oldum.insan unuttuğu bir çok şeyin farkına varıyor,yalnızlık insanı geliştiriyor,büyütüyor. yalnızlıktan sıkılınca ailenin, dostlarının önemini daha iyi kavrıyor, onlara karşı olan hataları varsa onları kaybetmemek adına bunları düzeltmeyi tasarlıyor.
sonuçta yalnızlık insanı büyütüyor;ama fazlası..
fazlası da çürütüyor.

Cuma, Temmuz 20, 2007

rötar

sanki gitmek istemeyişim ayan olmuş,yola çıkışım elde olmayan nedenlerden dolayı ertelenmek zorunda kaldı. bu vesileyle ağustosun birinde yola çıkıyorum,ne güzel.
ağustos ayı benim için yollarda geçecek sanırım,üstelik büyük ihtimal Ankara'ya veda edeceğim.yolum nereye düşecek;beni hangi şehir,hangi gökyüzü çağıracak bilmiyorum.
umarım her şey güzel olur,Ankara'ya veda edecek olmam beni üzse de kafamda tasarladığım planlar neticesinde her şey yolunda giderse geri döneceğim;tabii geri dönmeye engel olacak büyük bir sebep hasıl olmazsa.
işte bir yol şarkısı,bana yolları hatırlatıyor bu güzel şarkı.


Salı, Temmuz 17, 2007

...

I may be paranoid, but not an android