Hani bazı insanların hayatlarında bir dönüm noktası vardır ya, bir çok şeyi değiştiren, artık bir çok şeyin eskisi gibi olmayacağı ya da eskisinden daha iyi olacağı… işte o dönüm noktasının geldiği an aslında çok küçük ama çok anlamlı bir olaydı benim hayatımda.
Bundan yaklaşık bir buçuk yıl öncesiydi, hepimiz körpecik gençlerdik; hayata adım atabilmek, kendi ayaklarımız üzerinde durabilmek adına çaba gösterdiğimiz günlerdi o günler. Antakya’ daydık, kendi şehrimizde, aylardan Haziran, en sevdiğim ay. Artık yazın o sımsıcak, hareketli günleri başlamış, Haziran’ın büyüsü hepimizi sarmıştı. Bizler, altı kafadar, beşimiz erkek, birimiz kız hep birlikte arkadaşımızın evinde toplanmaya karar verdik. Günlerden sekiz haziran, aynı zamanda benim doğduğum gün, amfi tiyatroda Leman Sam konseri verilecek ve hepimiz onu arkadaşımızın son kattaki evlerinden, en tepeden izleyecektik. Her şey kararlaştırılmıştı, telefon geldi, arayan bir başka arkadaşımdı, benim en kadim dostum. Doğum günümü kutladı ve Leman Sam konserine iki bilet ayarladığını söyledi; çok sevindim ama gelemeyeceğimi, başka arkadaşlarıma söz verdiğimi söyledim. Akşam oldu, hepimiz toplanıyorduk yavaş yavaş. O gün benim doğum günüm ama kimseden çıt yok, tabii benden kaçmaz, seziyorum olacakları ama rol yapıyorum. Canlarım, benden saklamak adına çırpınıp duruyorlar, gördükçe içim sıcacık oluyor. Sonunda o an geliyor, içeri giriyorum. Her şey bildik sürpriz doğum günü partisi tadında ama o an benim bile tahmin edemeyeceğim duygular beliriyor içimde, tarif edemeyeceğim duygular. Mumları üflüyorum, arkadaşlarım bana sımsıkı sarılıyor, ben de onlara. Sıcacık, içtenlikle, bütün temizliği ve güzelliğiyle sımsıkı sarılış… sıradan bir doğum günü partisinde işte bu sarılış benim hayatımdaki dönüm noktası oluyor. Aslında ne kadar mutlu olduğumu ama bunu hiç de fark edemediğimi anlıyorum. Mutluluğun yolunun sadece insanın en yüce duygularına sahip olmakla elde edileceğinin farkına varıyorum.
Mutluluk aslında çok küçük şeylerde saklı ve biz bu çok küçük şeylere o kadar çok sahibiz ki. Yeter ki farkında olabilelim, yeter ki yetinmesini bilebilelim.
Artık mutluyum diyebiliyorum rahatlıkla, sıkıntıda olsam da, dertsiz olsam da. ölene kadar da mutlu olacağıma inanıyor ve öyle umuyorum.