stresten boğulmak üzereyim ve elimden gelen başka bir şey yok. dersler üstüme üstüme geliyor, ben bir yandan halletmeye çalışırken bir yandan da onlar hızını arttırıyor. onlar motosiklet, bense bisiklet. geçmek için elimde sacece akıl var, problemse büyük:bisiklet motosikleti geçmeli ama nasıl? hadi çık işin içinden.
pazartesiye kadar yaşarsam benden iyisi yok. son isteğim: imdat!
Perşembe, Kasım 02, 2006
Çarşamba, Ekim 25, 2006
pastırma yazı ve bayram
Hava dışarıda o kadar güzel ki, Pazar gününden beri kısa kollarla rahatça dolaşıyor, belki de son sıcakları yaşıyoruz Antakya’da. Buna geceyi de dahil edebiliriz rahatlıkla. Hani pastırma yazı derler ya, işte ta kendisi. Geçen sene Ankara’dan geldiğimde yağmur çoktu, arkadaşlarımla ıslanmıştık bile ama üşümemiştik hiç. Bugün bayramın üçüncü günü ve ben hala kimseyi dolaşmadım. Birinci günü evimize adeta bastıran misafirleri ağırlamakla geçirdik, öyle ki beş ailenin birlikte bahçemizde oturduğunu ve sandalyelerin yetmediğini söyleyebilirim. Ne güzel, böyle dolu dolu bayram geçirmek ayrı bir keyifli oluyor. kimsenin evinden misafir eksik olmasın ve bu bolluk hep sürsün inşallah. İkinci gün, yani dün sokaklarda aylak aylak dolaştık durduk arkadaşlarla. Gece gündüz sokaklar cıvıl cıvıldı, her taraf genç kaynıyordu. mekanlar dolup taşıyordu, acıkmıştık ama muhabbet koyu olunca beklemek fazla sabırsızlandırmadı bizi. Akşam da şehri arşınladık, uzun zamandır profiterol yemiyordum, yemiş oldum. Bugüne gelince, sabahtan beri boş işlerle uğraşıp durdum, şimdi ziyaret zamanı. Çıkıp dostları ziyaret etmek lazım artık. Biraz yorulacağım ama buna değer sanırım. Hem bayram şekeri almak konusunda oldukça hevesliyimdir. Hiç çekinmeden şekerimi istiyorum ben, hem ne var bunda, değil mi? “şekerimiz nerede?” gibisinden bir görgüsüzlük yapmıyorum tabii, şeker verelim dedikleri zaman hemen atlıyorum, o kadar. Ayrı güzel bir tadı oluyor bu şekerin, yoksa markette şekerden, çikolatadan çok ne var?
Neyse, şimdi gitme zamanı. Hava da süper, oh derim, ne derim ki daha fazla.
Neyse, şimdi gitme zamanı. Hava da süper, oh derim, ne derim ki daha fazla.
Cuma, Ekim 13, 2006
...
Bundan beş altı yıl önce lise yılarımızda büyük bir Hugh Grant hayranlığı vardı bizde. Biz dediğim, ben ve dost diye tabir ettiğim üç kız arkadaşımdı. Notting Hill filmiyle başlamıştı hayranlığımız. Yakışıklıydı Hugh, tabii burası beni hiç ilgilendirmiyordu ve aslında kızları da hiç ilgilendirmiyordu. Onu bu kadar sevmemizin nedeni filmdeki muhteşem kişiliğiydi. Küçük bir kasabada yaşayan sıradan biriydi o rolde, sevdiği kadınsa dünyaca ünlü bir yıldız. Ama aşk engel tanımamıştı işte. Ve böylece Hugh hepimizin gönlünü çalmıştı. Kızların romantik prensiydi o, erkeklerin de idolü. Artık her filmini gözlemeye başlamıştık. Fazla sürmemişti zaten bu gözleyiş, bu sefer gönüllerimizin kahramanı Bridget Jones’ Diary ile karşımızdaydı. Hugh bir kez daha fethedecekti kalbimizi, öyle düşünüyorduk. Ama öyle olmamıştı, bu filmde aldatan adamla karşımızdaydı Hugh. Tam bir hayal kırıklığıydı bu bizim için. Romantik prens gitmişti, o iyi kalpli insan şimdi nefsani duygularına aldanacak kadar zayıf karakterli birisi olmuştu. Yaptığının hata olduğunu anlamıştı, her şey yeniden düzelebilirdi ama biz onu affetmemiştik; çünkü artık yeni bir prens vardı karşımızda: Colin Firth. Beyaz atıyla gelmiş, aşkı için savaşmıştı ve Hugh ona yenilmişti. Bizse onu sonuna kadar desteklemiş, film bittiğinde de sevinçle ayrılmıştık koltuklarımızdan.Hugh yenilmişti, biz seviniyorduk ve artık onun değil de Colin’ in filmlerini gözler olmuştuk. Hugh yeni filmi “About a Boy” ile boy gösterdiğindeyse filme gitmemiştik bile. Haberini hevesle söylemiştik birbirimize, kalbimizde eskisi kadar olmasa da bir heyecan kıpırtısı belirmişti.Yıllar geçti işte, şimdi hala birlikteyiz ama ne Hugh kaldı muhabbetlerimizde, ne de Colin. Ama bir şeyden eminiz ki, biz hala ikisini de çok seviyoruz.
En önemlisi de şu ki, biz hala o eski dostlarız.
Cuma, Ekim 06, 2006
şaka
Büyük bir salondaydık hepimiz. Kimimiz birbirimizi tanıyorduk ama parmakla sayılacak kadar azdık. Meraklı gözlerle herkes birbirini inceliyordu, tabii ben de. Tam karşımda biri oturuyordu ama biraz uzağımdaydı, seçemiyordum yüzünü. Mum gibi olmuş oturuyordu, haline duruşuna bakılırsa uyuzun tekiydi. Çevirdim başımı başka şeylerle ilgilenmeye başladım. Nedendir bilinmez, gözüm yine o tarafa kaydı, ona baktıkça sinirim artıyor, ona karşı içimden hiç de hoş olmayan duygular yükseliyordu. Seçemiyordum gözlerini, sanki bana bakıyordu, böyle düşündükçe iyice sinir oluyordum. Sonunda başka şeylerle ilgilenmeyi başardım. O gece bitmişti, ondan kurtulmuştum ama şimdilik. Başka günlerde ve başka zamanlarda yine çıkıyordu karşıma. Aslında o gece göründüğü gibi hiç de uyuz birisi değildi, uyuz olsa iyiydi, hali ondan daha da beterdi, tam bir fırlamaydı. Her taşın altında çıkıyordu karşıma, o çıktıkça ben daha sinir oluyordum. Ama sonra öyle bir an geldi ki tanıştık onunla. İlk izlenimlerimi hatırlamıyorum ama sonraki izlenimlerim beni büsbütün şaşırttı, kendimle çelişmeye başlıyordum. O gıcık, uyuz, bela insan şimdi tam tersi birsi oluyordu içimde. Hayret ediyordum kendime, nasıl olabildi böyle bir şey diye. Öylesine kaynaştık ki birbirimizle, artık her akşam kahvelerimizi birlikte içiyor, uzun uzun sohbetler ediyorduk. O beni dinliyordu, ben de onu. Gecenin üçüne kadar tiyatro çalışıyorduk, daha doğrusu o çalışıyordu ben de ona yardım ediyordum. Ben Casius oluyordum, o ise Brutus, böylece akıp gidiyordu saatler.
Nefret ettiğim bir insan en iyi, en yakın dostlarımdan birisi olmuştu. Hayat bazen bize ne güzel sürprizler hazırlıyordu. Kötü gibi gözüken ama çok güzel bir şaka gibiydi her şey. Keşke hayat bize hep böyle şakalar yapsaydı.
Cuma, Eylül 29, 2006
melankoli
Sabah kalktığımda havada bulutların kol gezdiğini görmek ya da gece yağmurun sesiyle uyanmak beni ne kadar hoşnut ediyor bilmiyorum.güne capcanlı bir şarkı söyleyerek başlamak yerine melankolik bir melodiyi bütün gün mırıldanıyor, büsbütün melankolik halimi sürdürmek niyetiyle salıveriyorum kendimi zamana. Bir gün neşeli oluyor ve etrafıma neşe saçmak için çabalıyorum; ama hiç kimsenin bunu kaldıracak takati olmadığını görüyorum. Gülüyor, şakalaşıyorum ama karşımdaki en samimi insan bile bana yetişmekte gecikiyor, sonra da gülüşüm havada kalıyor ve ben de pes ediyorum. Belki de bu yüzden bir sonraki gün durgunlaşıyorum, tıpkı sonbahar gibi. Yağmur hem dışarıda hem de içimde yağıyor sanki. Islak sokaklarda dolaşıp bir şehrin kaldırımlarını aşındırırken attığım her adımın hesabını veriyorum kendime. Düşen her damla yere çakılıp zıplıyor, sular birikip birikip saçaklardan aşağı boşalıyor. Arabaların cam silecekleri durup durup çalışıyor, bazen durmayı da unutuyor. Bir kız geliyor karşıdan, rüzgar saçlarını okşuyor, kokusunu alıp uzaklara, çok uzaklara taşıyor. Belki bir seveninin yüzünü yıkıyor kokusu, ama bunun ondan haberi bile olmuyor, olsa kim bilir ne kadar mutlu olacak.bütün bunlar olurken eve geliyorum, açıyorum müziği, en melankolik seslerden en melankolik şarkıları dinliyorum. Bazen eşlik ediyor, bazen de susuyorum. Yatağıma geçiyor ve yarının nasıl olacağını kestirmeye çalışarak uykuya dalıyorum.
Pazartesi, Eylül 18, 2006
öylesine
Masamdayım, fonda tatlı tatlı söylüyor The Beatles. Yazı yazmaya karar verdiğimde bir sürü şey geçiyordu aklımdan, heyecanlandım sonra, masamı topladım daha bir telaşla. Sonra başka şeyler geldi aklıma, başka şeyler döküldü çizgili kağıda. Sonra durup düşündüm, düşünürken hem müziğe kulak verdim hem de karşımda duran yığınla kitaba baktım. Gözümde büyüdükçe büyüdüler, dev bir buz dağı gibi oldular. Soğuk geldi aklıma, güzel bir şehir geldi gözümün önüne, belki Beyoğlu’nun güzel sokakları, belki insan kaynayan Kızılay ya da belki sıradan bir şehrin en önemli caddesi.
Tatlı bir şarkı daha belirdi fonda, unuttum hepsini. “ah sevgilim, lütfen inan bana, beni bırakırsan sensiz yapamam.” dedi The Beatles. İçim ısındı, sıcacık oldu. Unutmak istedim hepsini, unutamadım. Beni bekliyordu hepsi; ıslak kaldırımlar, kalabalık, bir fincan kahve ve kitaplar.
Tatlı bir şarkı daha belirdi fonda, unuttum hepsini. “ah sevgilim, lütfen inan bana, beni bırakırsan sensiz yapamam.” dedi The Beatles. İçim ısındı, sıcacık oldu. Unutmak istedim hepsini, unutamadım. Beni bekliyordu hepsi; ıslak kaldırımlar, kalabalık, bir fincan kahve ve kitaplar.
Bıraktım düşünmeyi, sonra da yazmayı.
Pazartesi, Eylül 11, 2006
gizliler
Ne zamandır ismini övgülerle duyduğum Pinhani ile sonunda tanıştım tatildeyken. Televizyonda klibi dönmeye başladığında fazla önemsemeden dinlemeye başladım ama şarkı ilerledikçe dikkatimi çekmeye başladı ve bittiğinde ben şarkının esiri oldum adeta. Sonra da Pinhani diye sayıkladım günlerdir.şuradan siz de dinleyin ve tanıyın diyorum ben. Sadece bu şarkısı değil diğerleri de harika. Belki beğenir ve albümü de alırsınız.
Salı, Eylül 05, 2006
iş başına
sonunda Eylül geldi çattı. geçen sene bugünlerde Ankara' da üniversite kayıtları için uğraşıyordum, üstünden koskoca bir yıl geçmiş, ne garip. hava ne kadar da soğuktu, bense bir Akdenizli olarak nasıl geldim tahmin edin. arkadaşım kazak verdi de öyle çıkabildim dışarı. sonra da eve dönünce sıcağın kıymetini belki on kat daha anladım. okuldan bir arkadaşım "belliydi Akdeniz' den geldiğin, ayağında sandaletlerle görünce garipsemiştim seni." demişti bana.
şimdi bir koskoca yıl daha bitecek ardı ardına ve bir bakacağım yıllar geçmiş gitmiş ve ben mezuniyet törenindeyim.bu sene yoğun bir çalışma temposuyla karşı karşıyayım, şimdiden tırsıyorum doğrusu. hani vardır ya bazı insanlar, sanki sanarsınız ki sadece ders çalışmak için, bilim için yaratılmış; onlardan başka herhangi bir şeyi esaslıca yapmasını bekleyemezsiniz, işte ben öyle değilim, olmak da istemem, zaten kimse istemez. ders önemli ama ders dışında da önemli şeyler var, değil mi?
her fırsat bulduğumda buraya yazacağım, özellikle de Pazartesi günleri. çünkü o gün ders dışında her şeyi yaptığım gündür, yani kendi tatil günüm.
her fırsat bulduğumda buraya yazacağım, özellikle de Pazartesi günleri. çünkü o gün ders dışında her şeyi yaptığım gündür, yani kendi tatil günüm.
Pazartesi, Ağustos 28, 2006
gün batımı ve hayatın güzelliği
Ovanın ortasında gidiyoruz, sağımda ve solumda alabildiğine uzanan tarlalar, önümde kıvrıla kıvrıla ilerleyen tali yol. Eski bir Mercedes’ in içindeyim, teypte kıvrak bir melodi, uzaklarda batmaya hazırlanan güneş. Her şeyi unutup bu muazzam anın keyfini çıkarmaya başlıyorum, melodi ne olsa, bu güzelliğe uygun giderdi diye düşünüyorum.Biz yol boyu ilerledikçe güneşin battığı yerdeki dağın yüksekliği artıyor, güneş daha da kayboluyor, bu erken kayboluş beni biraz telaşlandırıyor, bu muazzam anın hemen bitmesini istemiyorum. Aklıma hiçbir şey gelmesin istiyorum, sadece güneş, dağ, ova ve müzik.
An bitiyor, düşünüyorum da, artık eski Mercedes’leri ne kadar çok seviyorum.
Gece yarısına doğru hava almaya çıkıyoruz, asfalt yolda aylak aylak dolaşarak konuşup gülüşüyoruz. Gece sessiz, ova sessiz. Bu sessizliği, devriye gezen jandarma arabası bozuyor. Sonra da aklımda yıllar öncesi beliriyor.
Bundan yaklaşık on yıl öncesi, yer Van’ ın bir ilçesi. Minik odada güzel güzel oturmuş televizyon izlerken top atışı başlıyor, ardından silahlar patlıyor. Bir çatışmanın tam da ortasında kalıyoruz. Apar topar güvenli bir yere sığınıyoruz ve kımıldamıyoruz hiçbir yere. Uzaktaki pencereden havada uçuşan izli mermileri görebiliyorum.
Ve korkudan ağlamaya başlıyorum. Çocuğum daha, orta okula gidiyorum.
Her şey bittiğinde odamıza dönüyor, büyük ihtimal ışığı hiç yakmıyor ve hemen yatıyoruz. Sabaha kadar da top sesleri hiç dinmiyor.
Öyle ovanın ortasında, sessizliğin içinde görünce askerleri, aklıma bunlar geliyor işte. O kötü günlerin korkusunu tekrar kalbimde hissediyorum.
Sabah oluyor, yine doluşuyoruz arabaya, muazzam bir sıcak. Hiç şikayet etmiyorum; çünkü denize gidiyoruz. Mavi deniz Akdeniz’ e. Orada da bütün aylaklığımızla yüzüyor, geziyor, eğleniyoruz.
An bitiyor, düşünüyorum da, artık eski Mercedes’leri ne kadar çok seviyorum.
Gece yarısına doğru hava almaya çıkıyoruz, asfalt yolda aylak aylak dolaşarak konuşup gülüşüyoruz. Gece sessiz, ova sessiz. Bu sessizliği, devriye gezen jandarma arabası bozuyor. Sonra da aklımda yıllar öncesi beliriyor.
Bundan yaklaşık on yıl öncesi, yer Van’ ın bir ilçesi. Minik odada güzel güzel oturmuş televizyon izlerken top atışı başlıyor, ardından silahlar patlıyor. Bir çatışmanın tam da ortasında kalıyoruz. Apar topar güvenli bir yere sığınıyoruz ve kımıldamıyoruz hiçbir yere. Uzaktaki pencereden havada uçuşan izli mermileri görebiliyorum.
Ve korkudan ağlamaya başlıyorum. Çocuğum daha, orta okula gidiyorum.
Her şey bittiğinde odamıza dönüyor, büyük ihtimal ışığı hiç yakmıyor ve hemen yatıyoruz. Sabaha kadar da top sesleri hiç dinmiyor.
Öyle ovanın ortasında, sessizliğin içinde görünce askerleri, aklıma bunlar geliyor işte. O kötü günlerin korkusunu tekrar kalbimde hissediyorum.
Sabah oluyor, yine doluşuyoruz arabaya, muazzam bir sıcak. Hiç şikayet etmiyorum; çünkü denize gidiyoruz. Mavi deniz Akdeniz’ e. Orada da bütün aylaklığımızla yüzüyor, geziyor, eğleniyoruz.
Sonra içimizden biri diyor “hayat ne güzel yahu!” , katılıyorum ona ”tabii ya, güzel olmaz mı!”
Pazar, Ağustos 20, 2006
Eylül'ün ayak izleri
Boğucu bir hava günlerdir yakamıza yapışmış bırakmıyor bizi. Hava çok sıcak ve nemli. İki akşamdır bahçeye çıkıyorum, şimşek çakıyor bir yerlerde ama ne yağmur var ne de çisenti. Bugün de hava bir ara kapattı ama hiç yağmur yağmadı. Anlaşılan Eylül’ün ayak izleri kendini yavaş yavaş gün yüzüne çıkartmaya başladı. Şimdi dört gözle gelmesini ve yağmurun başlamasını, bir gün bile olsa havanın serinlemesini bekliyoruz. Ondan sonrası malum. Yok öyle düşündüğünüz gibi değil, tam tersi ardında sıcağı saklıyor Eylül. Biz öyle serin havaları ancak Ekim geldiğinde göreceğiz; çünkü daha biber sıcakları var sırada, bu yöreye has sıcaklar.
Biberlerin kurutulup çekildiği, salçaların yapıldığı, narların sıkılıp ekşi yapıldığı, turşuluk Arnavut biberlerinin pazarlarda boy gösterdiği Eylül ayı.
Bu sene o kadar çok üzüm verdi ki asma ağacımız, biz bile hayret ettik. Madem bu kadar çok dedik, bari sıkıp kaynatalım bir güzel ekşi yapalım. Sonra salatalara ve birtakım yemeklere katarız diye düşündük. Epey uğraştırdı bizi ama sonunda leziz bir şey çıktı ortaya. Salataya kattık, enfes oldu. Üstelik daha bir sürü üzüm kaldı dalda, hepsini bitiremeyiz zaten, dağıtacağız konu komşuya.
İncir bu sene yiyemedik çünkü bahçemizin duvarlarını yenilerken sökülmek zorunda kalındı. Ah ne güzeldi bizim incirlerimiz, her gün bir poşet dolusu verirdi, yine komşulara dağıtırdık çoğunu. Pazardan almaya mahkumuz artık.
Serinliğe ve yağmurlara daha bir buçuk aydan fazla var, biz yine sıcaklarla boğuşmaya devam edeceğiz anlaşılan. Çakan iki tane şimşeğe kanmayız biz, unutalım daha bir süre yağmuru çamuru.
Kalsın böyle sıcaklar, nasıl olsa gelecek kış.
Biberlerin kurutulup çekildiği, salçaların yapıldığı, narların sıkılıp ekşi yapıldığı, turşuluk Arnavut biberlerinin pazarlarda boy gösterdiği Eylül ayı.
Bu sene o kadar çok üzüm verdi ki asma ağacımız, biz bile hayret ettik. Madem bu kadar çok dedik, bari sıkıp kaynatalım bir güzel ekşi yapalım. Sonra salatalara ve birtakım yemeklere katarız diye düşündük. Epey uğraştırdı bizi ama sonunda leziz bir şey çıktı ortaya. Salataya kattık, enfes oldu. Üstelik daha bir sürü üzüm kaldı dalda, hepsini bitiremeyiz zaten, dağıtacağız konu komşuya.
İncir bu sene yiyemedik çünkü bahçemizin duvarlarını yenilerken sökülmek zorunda kalındı. Ah ne güzeldi bizim incirlerimiz, her gün bir poşet dolusu verirdi, yine komşulara dağıtırdık çoğunu. Pazardan almaya mahkumuz artık.
Serinliğe ve yağmurlara daha bir buçuk aydan fazla var, biz yine sıcaklarla boğuşmaya devam edeceğiz anlaşılan. Çakan iki tane şimşeğe kanmayız biz, unutalım daha bir süre yağmuru çamuru.
Kalsın böyle sıcaklar, nasıl olsa gelecek kış.
Perşembe, Ağustos 17, 2006
geri dönüş
evet, işte geldim yine buradayım. bilgisayarımı ve evimi çok özlemişim. oturdum başına epey bir kalkmaya niyetim de yok.
dün akşam geri döndük Antakya'ya. duş aldım, yemek yedim, kapı pencere ne varsa hepsini dayaladım ve kendimi yatağa attım. sekiz saat yolculuk az değil tabii, insan oturup da yoruluyor, ne enteresan.
tatilim çok iyi geçti, tek sorun sıcaklardı. ilk gittiğimiz günler havalar gayet güzeldi, hatta ben pek şaşırdım bu duruma. bazı sabahlar kalkıp balkona çıktığımda harika bir serinlik oluyordu ama fazla uzun sürmedi. sıcaklar bastırdı, hem de bir daha gitmemek üzere. öğlen dışarı çıkabiliyorken eski havalara aklım gitti bir gün, çıktım ve pişman oldum, ondan sonra da kimse beni zorlamadıkça adımımı atmadım oraya buraya. saat altıdan sonra çarşı pazar insan kaynıyordu. biz boyuna su içiyorduk, susamadığımız halde. suydu, kolaydı, karpuzdu derken mideyi de üşütmedik mi bir güzel! bir gün boyunca inim inim inledim, doktorun sayesinde(?) üç gün boyunca yayla çorbası içmek zorunda kaldım. bunlar dışında her şey güzeldi. balığa bile gittik, üstelik sekiz dokuz tane tuttuk. olta ile değil, ağ ile tuttuk balıkları ama öyle büyük ağ değil, bizimki küçük basit ağlardandı ama çok işe yarıyor tavsiye ederim.
neticede tatil sona erdi. en çok da yatağımı ve arkadaşlarımı özlemişim, bugün onlarlaydım bütün gün. daha görüşemediklerim de var, hatta komşu bloglara da uğramam lazım, en iyisi bu yazı burada bitsin.
neticede tatil sona erdi. en çok da yatağımı ve arkadaşlarımı özlemişim, bugün onlarlaydım bütün gün. daha görüşemediklerim de var, hatta komşu bloglara da uğramam lazım, en iyisi bu yazı burada bitsin.
Pazar, Temmuz 16, 2006
tatile giden yol sekiz saat
sıcak bir öğlen vaktindeyiz, güneş şualarını yeryüzüne cömertçe salıveriyor, denizden topladığı nemi yük edip dağları tepeleri dolaşarak vadideki şehrimize inen rüzgar ürkütücü uğultusuyla tozu dumana katıyor, insanı bazen çileden çıkartacak hatta küfrettirecek kadar şiddetli esiyor.bugün Pazar malum, caddeler ve sokaklar sıcaktan kavruluyor, millet ya çoktan yazlığına gitmiş ya da pazardan pazara yirmi beş km ötedeki güzelim sahillere iniyor. bense evdeyim, radyo n101’i dinliyorum. dışarı çıkmaya yürek isteyecek bir sıcak varken yapabileceğim bir şey yok doğal olarak. ya kitap okuyacağım, ya oyun oynayacağım ya da tv izleyeceğim, ta ki saatin akrebi altıyı gösterip de sokağa çıkma vizesi verilinceye kadar.
dün itibariyle tatile gidecekken çıkan bir iki aksilik sonucu hala buralardayız. gitmeden önce yapmam gereken bir iki iş de varken hala tembellik edip yapmıyorum. mektup yazmam gerek mesela. geçen hafta Litvanyalı mektup arkadaşımdan gelen mektuba cevap vermem gerekiyor gitmeden önce. ismi Migle ve yirmi üç yaşında, ismi nasıl okunuyor bilmiyorum ama ben yazıldığı gibi okuyorum, öyledir herhalde.yaklaşık dört yıldır yazışıyoruz. her zaman yaptığım gibi mektubu yazdım, mektup kağıdı ve zarfı da aldım ama bir zahmet buyurup da postalayamıyorum.
onun yerine gazetenin pazar ekini okuyor, bol bol müzik dinliyorum. tatilde de gündüz sıcağında yapacağım şeyler bu ve benzeri şeyler işte. burada 32-33 dereceyle boğuşurken orada 37-38’ lerle uğraşacağımdan, burada zorunlu bir şekilde bazen gündüzleri dışarı çıksam da orada bu ihtimal sıfıra inecek gibi. ancak akşamlar ve geceler bizimdir dostlar, emin olabilirsiniz.
dün itibariyle tatile gidecekken çıkan bir iki aksilik sonucu hala buralardayız. gitmeden önce yapmam gereken bir iki iş de varken hala tembellik edip yapmıyorum. mektup yazmam gerek mesela. geçen hafta Litvanyalı mektup arkadaşımdan gelen mektuba cevap vermem gerekiyor gitmeden önce. ismi Migle ve yirmi üç yaşında, ismi nasıl okunuyor bilmiyorum ama ben yazıldığı gibi okuyorum, öyledir herhalde.yaklaşık dört yıldır yazışıyoruz. her zaman yaptığım gibi mektubu yazdım, mektup kağıdı ve zarfı da aldım ama bir zahmet buyurup da postalayamıyorum.
onun yerine gazetenin pazar ekini okuyor, bol bol müzik dinliyorum. tatilde de gündüz sıcağında yapacağım şeyler bu ve benzeri şeyler işte. burada 32-33 dereceyle boğuşurken orada 37-38’ lerle uğraşacağımdan, burada zorunlu bir şekilde bazen gündüzleri dışarı çıksam da orada bu ihtimal sıfıra inecek gibi. ancak akşamlar ve geceler bizimdir dostlar, emin olabilirsiniz.
evet gidiyorum ve yaklaşık olarak bir ay yokum. herkese iyi bir tatil ve ferah bir yaz diliyorum.
görüşmek üzere.
görüşmek üzere.
Salı, Temmuz 11, 2006
inek ve civciv karışımı teraneler
geçen güz, ismi lazım değil, bir ders vardı, vizesi yaklaşınca bizim eteklerimiz tutuşmuştu tabii. eh bir de birinci sınıf olunca hoca nasıl sorar, ne eder bilemediğimizden hemen bizim pek değerli arkadaşlarımız –ben de dahil- eskilerden ne koparırlarsa bilgi getirdiler önümüze. efendim bu hoca vizede kimseye yetmiş üstü not vermezmiş de falan da filan da. sonra eski sınav soruları havalarda uçuştu, kimisi şuradan da sorarmış, şunu da sorarmış diye bir sürü istihbarat yığdı önümüze,vesselam sınav günü geldi çattı. bütün soruları* yaptım ve çıktım, baktım millet haşır huşur yazıyor hala. manzarayı görünce tırstım tabii, eyvah dedim kötü gelecek sonuç.
sınav sonuçları açıklandı, yetmiş altı aldığımı görünce çok sevindim. sonra da sınıfın durumu ortaya çıktığında o haşır huşur yazı yazan ineklerden daha yüksek not aldığımı öğrendim. nedendir bilmem ama inek olarak bilinen şahısların hepsi genel itibariyle düşük not almışlardı.
demek ki inek olarak ön plana çıkmayacaktın sınıf içinde. hiçbir idealin, hedefin yokmuş gibi davranacaktın ya da varsa bile fazla umursamıyormuş gibi olacaktın, yani fazla kasmayacaktın böyle, rahat rahat okuyacaktın okulunu. ben kendimi hiç inekmiş gibi görmediğim ve öyle de davranmadığım halde yüksek not alınca amma da garipsemiştim, herkesler de garipsemişti. marifet inek olmakta değildi demek ki, sınavda sayfalarca cevap yazmakta da değildi. biz ders arası kantinde muhabbet ederken bu adamlardan bir ikisi kütüphaneye gidip ders çalışırdı, o kadar yani. inek olmanın da bir adabı, erkanı var elbet, aslında ben bu adap erkan çerçevesinde bir ineğim diyebilirim mesela.
bir de birinci sınıf olayı var ki illet bir şey, şöyle bir düşünüyorum da halimizi, ne kadar komik durumdaymışız meğer. kim bilir üst sınıflar ne kadar dalga geçmiştir bizlerle.
siz siz olun, birinci sınıfsanız eğer, sakın üst sınıflara gidip de bir şeyler sormayın, durumun ne gülünesi olduğu sonradan çıkıyor meydana. nasıl olsa birileri gidip sorar, eder, önünüze koyar ne var ne yoksa.
* hocanın beş sorusunun dördü eski soruların aynısıydı.
sınav sonuçları açıklandı, yetmiş altı aldığımı görünce çok sevindim. sonra da sınıfın durumu ortaya çıktığında o haşır huşur yazı yazan ineklerden daha yüksek not aldığımı öğrendim. nedendir bilmem ama inek olarak bilinen şahısların hepsi genel itibariyle düşük not almışlardı.
demek ki inek olarak ön plana çıkmayacaktın sınıf içinde. hiçbir idealin, hedefin yokmuş gibi davranacaktın ya da varsa bile fazla umursamıyormuş gibi olacaktın, yani fazla kasmayacaktın böyle, rahat rahat okuyacaktın okulunu. ben kendimi hiç inekmiş gibi görmediğim ve öyle de davranmadığım halde yüksek not alınca amma da garipsemiştim, herkesler de garipsemişti. marifet inek olmakta değildi demek ki, sınavda sayfalarca cevap yazmakta da değildi. biz ders arası kantinde muhabbet ederken bu adamlardan bir ikisi kütüphaneye gidip ders çalışırdı, o kadar yani. inek olmanın da bir adabı, erkanı var elbet, aslında ben bu adap erkan çerçevesinde bir ineğim diyebilirim mesela.
bir de birinci sınıf olayı var ki illet bir şey, şöyle bir düşünüyorum da halimizi, ne kadar komik durumdaymışız meğer. kim bilir üst sınıflar ne kadar dalga geçmiştir bizlerle.
siz siz olun, birinci sınıfsanız eğer, sakın üst sınıflara gidip de bir şeyler sormayın, durumun ne gülünesi olduğu sonradan çıkıyor meydana. nasıl olsa birileri gidip sorar, eder, önünüze koyar ne var ne yoksa.
* hocanın beş sorusunun dördü eski soruların aynısıydı.
Pazar, Temmuz 09, 2006
siz İspanyolca bilir misiniz?
...bir araya gelemeyen bir kadınla bir erkek vardı ve kadın bir gün erkeğe soruyordu:- sen İspanyolca biliyor musun?
erkek, birçoklarımız gibi erkekçe bir böbürlenmeye kapılarak yalan söylüyor ve "evet!" diyordu, "evet,ben İspanyolca biliyorum."
aradan bir zaman geçiyordu.
erkek, kadının bir başkasıyla evlenmeye hazırlandığını öğreniyordu.
düğün günü kadından bir çiçek geliyordu erkeğe, yanına konulmuş bir kartta çiçeğin İspanyolca ismi yazıyordu.
erkek, o karta bakmıyordu bile.
yıllar sonra kadınla erkek yeniden karşılaşıyorlardı ve erkek küskün davranıyordu.
kadın, "evlendiğim gün sana gönderdiğim çiçeği almadın mı?" diye soruyordu.
aldığını söylüyordu erkek, kadın, "üstünde çiçeğin adı yazıyordu onu okumadın mı?" diye soruyordu.
ve erkeğin onu okumadığını anlayınca da çiçeğin ismini söylüyordu:
-gel beni al.
kadın son çığlığı atmış, ama erkek boş bir övünme yüzünden anlamamıştı.
o da başka bir erkeğe gitmişti...
kendi hayatınızı kendinize en iyi anlatan deneme kitaplarından birisi. kendilerini tanımak isteyen kadınlar ve kadınları tanımak isteyen erkekler için.
Çarşamba, Temmuz 05, 2006
şehirden indim köye
uzun bir aradan sonra yeniden köye gitme imkanı bulduğum için epey bir sevinçliydim. yanıma hiçbir giysi, şu, bu almadan arkadaşımla birlikte sıcak bir öğlen saati yola düştüm.
önce ilçeye gittik, yolda yine sınırı gördüm. sonra çıktık ilçeden, istikamet köy. önce bir kasabaya girdik, Asi Nehri burada daha bir güzel akıyordu sanki. sonra kasabadan çıktık, önümüzde uçsuz bucaksız bir ova.
gittiğimiz köy ovanın ortasında, her tarafı düzlük bir yer. etraf tarlalarla dolu ve sadece köyün içinde ağaçlıklar mevcut. bir de civar köyler var ötede beride, yürüyerek rahatça gidilebilecek mesafede. gündüz insanı sinir edecek kadar çok esen bir rüzgar gece yerini sükunete bırakıyor.iki tane bakkalı var, gece canınız kola çektiğinde gidip sahibini yataktan kaldırabiliyorsunuz (biz öyle yaptık). herkes birbirini tanıyor doğal olarak, zaten çoğu kişi birbirinin akrabası.
gündüzleri hava sıcak olduğundan pek bir şey yapamadık, sadece on bire kadar uyuyup uzun bir köy kahvaltısı yaptık mis gibi havayı içimize çekerek. öğleden sonra arkadaşlar, kuzenleri falan toplandık muhabbet ettik. akşamüstü tabii ki futbol oynadık köy sokaklarında. ve en güzeli de akşam çay eşliğinde yaptığımız muhabbetler ve gece damda içtiğimiz kolalar oldu, binlerce yıldız da gecemize eşlik etti. köyün en güzel tarafı da buydu işte, yıldızlardı.
her sabah, şafakta uyanıp etraf ağarmadan dışarı da çıktım ve serin mis gibi havayı ciğerlerime çekip dümdüz ovanın ufkundan doğacak güneşi bekledim büyük bir zevkle. sonradan horozların sesi zor uyuttu beni.
şehre dönüşümüz benim için hüzünlüydü ama itiraf etmek gerekirse özlemiştim kenti.
önce ilçeye gittik, yolda yine sınırı gördüm. sonra çıktık ilçeden, istikamet köy. önce bir kasabaya girdik, Asi Nehri burada daha bir güzel akıyordu sanki. sonra kasabadan çıktık, önümüzde uçsuz bucaksız bir ova.
gittiğimiz köy ovanın ortasında, her tarafı düzlük bir yer. etraf tarlalarla dolu ve sadece köyün içinde ağaçlıklar mevcut. bir de civar köyler var ötede beride, yürüyerek rahatça gidilebilecek mesafede. gündüz insanı sinir edecek kadar çok esen bir rüzgar gece yerini sükunete bırakıyor.iki tane bakkalı var, gece canınız kola çektiğinde gidip sahibini yataktan kaldırabiliyorsunuz (biz öyle yaptık). herkes birbirini tanıyor doğal olarak, zaten çoğu kişi birbirinin akrabası.
gündüzleri hava sıcak olduğundan pek bir şey yapamadık, sadece on bire kadar uyuyup uzun bir köy kahvaltısı yaptık mis gibi havayı içimize çekerek. öğleden sonra arkadaşlar, kuzenleri falan toplandık muhabbet ettik. akşamüstü tabii ki futbol oynadık köy sokaklarında. ve en güzeli de akşam çay eşliğinde yaptığımız muhabbetler ve gece damda içtiğimiz kolalar oldu, binlerce yıldız da gecemize eşlik etti. köyün en güzel tarafı da buydu işte, yıldızlardı.
her sabah, şafakta uyanıp etraf ağarmadan dışarı da çıktım ve serin mis gibi havayı ciğerlerime çekip dümdüz ovanın ufkundan doğacak güneşi bekledim büyük bir zevkle. sonradan horozların sesi zor uyuttu beni.
şehre dönüşümüz benim için hüzünlüydü ama itiraf etmek gerekirse özlemiştim kenti.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)