Perşembe, Haziran 25, 2009

geri döndüm

dün gece itibariyle Antep' teyim. Malatya' daki işim tahmin edemeyeceğim kadar erken bitti ve tabii ki ben kuzeydoğuya doğru yola çıktım. çok heyecanlıydım, boşuna değilmiş. muhteşem bir üç gün geçirdim Erzurum' da. daha bir gün bile olmadı ve ben o yaylaları çok özledim. aman Allah' ım ne güzel yerler öyle.
gün be gün anlatacağım hepsini, bir sürü fotoğraf ve video çektim. orada sadece doğa vardı; güneş, yağmur, dolu, şimşekler, çağlayan sular, binbir çeşit çiçekler...
oradaki serin ve bol oksijenli havadan sonra Antep' in sıcağı fena çarptı. neyse ki sıcakla aram iyi, güneşi seviyorum, bir problem yok. haftaya okula dönüyorum, dersler beni bekliyor. ağustosta atolyede olacağım, bu yaz çabucak geçip gidecek gibi. şimdiden temmuzu getirdim nasıl da geçiyor zaman.

Cuma, Haziran 19, 2009

gün batarken

Antep gün batımı
pazarcık gün batımı

bugüne kadar izlediğim en güzel gün batımı bizim köyde olanıdır. sarı sarı tarlaların ötesinde uzanan Amanoslar' a batan o güzel güneşi köyün sessizliğinde oturup izlemek ne büyük keyiftir anlatılmaz. uzun zaman oldu izlemeyeli, ne zaman gidebilirim bilmiyorum.
gün batımlarını izlemek her zaman bir keyif oldu benim için. şimdilerde Antep' teki evimde odamın balkonundan batan güneşi izliyorum ötede uzanan çam ormanına doğru kayarken. kuzeye doğru giderken otobüsten batan güneşi resimledim, çok güzeldi o an. ama eminim ki bizim köydeki kadar güzel batamaz. Nemrut' ta nasıl batıyor bilmiyorum ama orası daha güzelse de inkar etmem söylerim:)

Perşembe, Haziran 18, 2009

kuzeye doğru

dün itibariyle Malatya'dayım. ayağımın tozuyla sabah sabah üniversiteye gittim, unutmadan bir de fotoğrafını çektim. İnönü üniversitesi çok güzelmiş gerçekten çok beğendim. neredeyse bir özel üniversite gibi kaliteli, kampüsü bir harika, binalar gıcır. eğitimi nasıl işte onu bilmiyorum, okuyanlardan sorun:)
buradaki işim çabucak bitse Erzurum' a gitme planlarım var,yaylaya davetliyim ama tarih de çok sıkışık. haftaya perşembe Antep' te olmam lazım. Malatya' da işim ne zaman biter bilmiyorum, başkalarının insafına kaldık. ahh o yaylaya bir gitsem, 2500 metre rakım, mis gibi hava, çiçekler, kuzular... Heidi misali gezeceğim, iki güncük bile olsun ama ne olur...

Salı, Haziran 09, 2009

kaçamak

Keldağı ve Akdeniz
dalgalar ve kumsal

kumda ayak izlerim
cuma günü Antakya' ya geldim. o günden beri hem geziyorum, hem de masa başındayım. bugün o kadar güzel bir güneş vardı ki ve ben eğer denize gitmeden yarın Antep'e dönseydim kesin çok pişman olacaktım. denizi ne çok özlemişim, onu görünce yüzüm gülümsedi. önce biraz yürüyüş, sonra güneş.... balık tutanlar, yürüyüş yapanlar, yüzenler... dalgaların güzel sesi ve açıklarda balıkçı teknelerinin homurtusu.
güzel bir kaçamaktı, şimdi bir sürü işim var, yetişir mi bilmem ama o anda canımın istediğini yapmak hoşuma gidiyor. varsın odamın ışığı geç saatlere kadar yansın, ben bu enerjiyle bu işi de hallederim.
en kısa zamanda görüşmek ümidiyle Akdeniz.

Pazartesi, Haziran 08, 2009

geride kalan bahar




bir bahar daha bitmek üzere. bu baharda eski ben olamadım, ne yağmurları izleyebildim gönlümce, ne o baharın güzel güneşini hissedebildim doyasıya içimde. ama yine de güzellikler gözümün önünden hiç gitmedi, ben her bahar olduğu gibi elimdekilerle yetinip baharı yaşamaya çalıştım. ne kadar çok işim olsa da yarıda kesip gökyüzündeki şimşekleri seyrettim hayranlıkla ve toprağın kokusunu çektim içime. bir de bu fotoğrafları topladım elimden geldiğince.
hoşçakal bahar.
hoşgeldin yaz; sarı ve sıcak yaz...


Salı, Mayıs 26, 2009

son bulutlar

yaz ha geldi ha gelecek derken ben de son yağan bahar yağmurlarını ve bulutları çekip duruyorum. malum özleyeceğim bulutları, uzun bir yaz var önümde ve sıcak bir Antep. ancak bu yaz çabuk ve keyifli geçecek gibi gözüküyor, özellikle de Ağustos ayında bir sürü iş var beni bekleyen ve keyifle yapacağım. o yüzden içim rahat bu yaza girerken. çoğunlukla miskin miskin evde yatardık yazları, sıcaklar bizi mayıştırdıkça tembelleşir, akşam serinliğiyle canlanırdık. şimdi gün nasıl geçecek anlamayacağım herhalde. bu hızlı yaza girmeden önce bütün hücrelerim tatil diye bağırıyor. denizi ne kadar da özledim, güneşlenmeyi de. neyseki Temmuz' a kadar iki hafta boşluğum var,iyice bir dinlenip işimin başına döneceğim. bu yaz gidecek çok yer vardı gezmek için ama gidemiyorum. iki haftalık boşluğumu memleketimde geçirmek istiyorum. arada yine kaçamak yapacağım sağa sola.

Pazartesi, Mayıs 18, 2009

sıddık

arkadaşımız bir gün bizim fakirhaneye küçük kardeşi Sıddık' ı getirir. sıddık afet mi afet, fırlama mı fırlama bir zamane çocuğudur. hayatı evde cartoon network'u izlemek, bilgisayarda oyun oynamakla geçen; sokağa çıkıp da bizim çocukluğumuz gibi saklambaç, kovalamaca,körebe,futbol vs. oynayıp oynamadığını bilmediğim bir çocuktur o.
evde kıyametleri koparır sıddık,bağırır çağırır çığlıklar atar;ben tırnaklarımı yerim komşular şikayete gelecek diye. sonra görür ki evde üç tane laptop var, gözleri parlar ufaklığın. önce birinden ister:
-musa abi, seni çok seviyorum.
-sağol canım benim.
-bilgisayarını açabilir miyiiiiiiiimmm??
sonuç olumsuz. sıra bende ama bu sefer başka bir taktik:
-murat abi,bilgisayarın çok güzelmiş.
-sağol canım.
-açabilir miyiiiiiimmmm??
-olmaz.
o akşam amacına bir türlü ulaşamaz.ertesi gün olur. sabah uyanırız ki sıddık çoktan kalkmış bile. bilgisayarlardan iki tanesi küçük odada açık vaziyette,ama şifreye takılmış. musa abisinin geldiğini gören sıddık hemen mutfağa kaçar,hiç haberi yokmuş gibi koridorda karşısına çıkıp:
-günaydın Musa abiiiii!
-günaydın Sıddık, laptopları kim açmış?
-bilmem!!! (bak seeen!)
kahvaltıda sıddık bize bilgisayarda oynadığı yüzüklerin efendisi oyununda bilmem kimi neyle nasıl öldürdüğünü anlatıp kudurur,şaklabanlık yapar.aklımıza gelir sorarız:
-sıddık atatürk kim biliyor musun,nasıl biriydi o?
-iyi biriydi.
-başka?
-atatürk yoktu düşman çoktu,atatürk geldi düşmanı yendi. (anaokulunda öğrendiği iki mısra)
-peki Atatürk mü yoksa yüzüklerin efendisi mi?
-yüzüklerin efendisiiiiiii!!!

bir fırtınaydı gelir geçer,sıddık gider evineee. ertesi sabah bir şey fark edilir,tuvaletteki fırça ortadan kaybolmuştur. ne oldu nerede derken sıddık akla gelir, fırça deliğe sokulmuştur,kapak olduğundan görememişizdir. fırçayı çıkarma hikayesini hiç anlatmasak?
karar alınır,sıddık bir zorunluluk olmadıkça bir daha eve alınmayacaktır.
bu hikaye de mutlu sonla mı bitti bilinmez.

Pazar, Mayıs 10, 2009

gerçek

bundan bir kaç ay önce hayal başlığıyla yazdığm hayalim şimdi gerçek oldu. işte arzu ettiğim telefonuma kavuştum. böyle bir telefona ne kadar çok ihtiyacım olduğunu şimdi çok daha iyi anladım. artık internet, fotoğraf makinesi, oyun, müzik ve ajandam elimin altında. insanın hayatı yoğunlaştıkça teknoloji imdada koşuyor. ama bir çelişki de var bence;teknoloji geliştikçe hayat yükü de artıyor,o yükü hafifletmek için alışan da yine teknoloji oluyor. ne tuhaf.

ablacığım, bu telefonu bana hediye ettiğin için sana çok çok teşekkür ederim.

not: öğrenci milletinden korkacaksın:)

Salı, Mayıs 05, 2009

nerede kalmıştık

çarşamba günü hocalarım hem beni almak hem de bahçemizde bir çay içmek için evimize geldiler öğlene doğru. ardından hep birlikte yola çıktık Reyhanlı' ya. hocalarımızın eski bir ahbabı olan yaşlı bir beyefendinin kocaman evinde konuktuk. bahçesi de kocamandı ve o kadar çok gül vardı ki renk renk. karşımızda tarlalar ve ötede Suriye' ye ait tepeler bize manzara oluşturuyordu. burası harika bir yerdi, bakkal bulmak için dışarı çıktım ve inekler ve keçi yavrularıyla karşılaştım. o kadar uğraştım ama yakalayamadım keçi yavrularını. onları bırakın inekler bile yüz vermedi bana, ama çikolata verince hemen yanaştı, koca dilini çıkardı almak isterken ben elime değmesin diye yere bıraktım, bir türlü yerden alamadı. hocama anlattım ama diline düştüm, "çikolataları bana verme,git keçilere koyunlara yedir!" diye önüne gelene söyledi. ne yapalım, diyette olmasaydınız siz de.
gün içinde yapılacak çeşitli işlerden sonra akşam geldi çattı,közde künefe pişirildi, afiyetle yenildi. hocam fazla yemesin diye önünden çatalı bile aldım,vermedim. gece yaklaştı,yatmak vakti gelince biz dört öğrenci bir odada, diğer üç öğrenci de diğer bir odada yatmak zorunda kaldık çünkü ortalık sivrisinek kaynıyordu ve bizim sadece üç tane ilac makinemiz vardı. neyse taktık ilacı ve yattık. gece iki buçuk gibi uyandım ki bizim odanın hepsi yataklarından doğrulmuş, karanlıkta kaşına kaşına söyleniyorlar. meğer sivrisinekler bunları yemiş de bitirmiş,ben de ise tık yok. sivrisinek savar makine bozukmuş, işe yaramamış.laf attım sabah onlara, hemşehrisini sokmuyor sivrisinekler diyerek. arkadaşlardan birisi odadaki bütün bulduğu sivrisinekleri öldürdü kanlı bir vaziyette, biraz olsun intikamını aldı böylece.
bahçedeki harika bir kahvaltı yaptık. anneme gözleme yaptırmıştım, onlar da sofradaydı. öğlen vakti yola çıktık ve akşam Maraş' a vardık. orada yemek yedik ve ben ve tek hocam Antep' e döndük. ben eve gitmenin sabırsızlığı içindeyken hocamın gitmesi gereken bir toplantıya yetişmesi gerekiyordu, beni eve bıraksa vakit kaybı, mecburen ben de gittim. eve dönüp yatağa girdiğimde saat oniki buçuk civarıydı.
hasılıkelam, muhteşem bir beş gün geçirdim, uykusuz kaldık, yorulduk, sivrisineklerle uğraştık ama çok eğlenceliydi. her günüm ayrı bir keyif, ayrı bir güzellikteydi. arkadaşlarımla çok ama çok eğlendik, hocalarımız da bizim gibi matrak,espritüel olunca harika bir grup olmuştuk.
şimdi Antep'teyim,okulu özlemişim. güç topladım,derslere dönüş vaktidir artık.

Pazartesi, Nisan 27, 2009

uykusuz

Cuma günkü konuşmam gayet başarılıydı, heyecanlanmadım ama kalabalık arttıkça gerildimse de hocam yanıma geldiğinde rahatladım.
o akşamın sabahı saat altı civarı yola çıktık Kahramanmaraş' a doğru. ben uykusuz, hocam benden de uykusuz. gece oniki buçukta yattım beşte kalktım. hocama erken uyumasını tembihlemiştim o da tamam demişti ama gece üçte ancak yatabilmiş. arabada içtiğimiz kahveler bile kar etmedi. uyumayalım diye bol bol sohbet ettik ama nihayetinde Maraş'a vardığımızda nüfusumuz da arttı. oradan bir hocamızı ve öğrencilerini aldık ve Adıyaman' a yola çıktık. iki hoca önde muhabbet ededursun, benim arkada ara sıra gözlerim gidiyordu. bir ara gözlerimi açmıştım, hoca bir döndü arkasını bana baktı, neyseki yakalanmadık yoksa dilinden kurtulamazdım.
Adıyaman' a en son dokuz on yıl önce gitmiştim, o zaman çok sıradan bir şehirdi ama şimdi hayretler içinde seyrettim, beğendim bu şehri. gezmek fırsatımız yoktu, toplantı başladı, benim gözler kapanıyordu. hocama baktım, o benden önce başlamış uyuklamaya. akşamın gelmesini iple çekiyordum, aklımda fikrimde hep uyku vardı. toplantı bitti, leziz bir akşam yemeğinden sonra ben bir an önce yatmak peşindeyken bu sefer de davete gittik. gözüm sürekli saatte, resmen dakikaları sayıyorum. nihayet sıcak yatağa kavuştum ve kafamı yastığa bırakıp derin bir uykuya daldım.
sabah onda çıktık yola, önce Gölbaşı' na uğradık, sonra Pazarcık' ta konakladık biraz. ardından Islahiye' ye geçtik. orada mola vermiştik ki bir Islahiyeli arabamıza yanaştı ve bizim hocaya sordu:" iş yok mu iş,benim oğlan işsiz iş verin oğluma." hocamız "Keşke olsa da verebilsek sizin oğlunuza iş." dedi, başka yapacak bir şey yoktu. takım elbiseli adamları görünce işadamı mı sandı nedir bilmiyoruz.
sonunda Hatay'a geldik, toprağıma. önce Hassa'nın Deliçay adlı köyünde konakladık. arabadan indiğimizde yeşillikler içerisinde bir ev ve harika bir çiçek kokusu bizi karşıladı. mandalinalar açmış, kokusu dört bir yanı sarmıştı. yukarı dağa doğru çıktık sulama amaçlı yapılan barajı inceledik; tertemiz bir suyu vardı, rüzgar korkunç esiyordu ama hava ılıktı. akşam yemeği için geri döndüğümüzde serilen sofrayla gelen sıcak taze saç ekmeğinin kokusunu duyunca içim cız etti, ne kadar özlemiştim o kokuyu, duygulandım, ağlamak istedim. köylüler bize "ekşili bazlama" denilen ekmekten pişirmişti, babam geldi aklıma, o da çok sever bu ekmeği. yemeği iştahla yedik ama ben o ekmeğe doyamadım, hem kokladım hem de yedim. geceyi geçirmek için Kırıkhan' a dönerken son kez çiçek ve köy kokan havayı çektim burnuma. işte arzu ettiğim hayat buydu benim.
şimdi Antakya' dayım, evimde. bahçemiz güllerle dolmuş, mis gibi kokuyor. bizim ekip Reyhanlı' ya gitti, ben eve kaçtım. yarın ben de gitmeliyim oraya. çarşamba günü dönüyoruz Gaziantep'e.

Çarşamba, Nisan 22, 2009

çocukluğumdan kareler

çocukluğumdan çok bahseder dururum. eskiden olsa, ben güzel bir çocukluk geçirmedim derdim ama aslında ne kadar yanıldığımı sonradan anladım. şimdi çocukluğumun o güzel hatıraları sık sık aklıma gelir ve mutlu olurum. şanslı bir çocuk olduğumu söylerim kendi kendime.
Koray çocukluğuma dair farklı olayları hatırlamamı sağlayan bir "mim" gönderdi bana.

-çocukken altıma kaçırdığımda, bir kış günüydü ve akşamdı. ne yapsam ne etsen de anneme söylesem deyip kıvrandım durdum. epeyce müddet söyleyemedim ama sonuda korka korka söylemiştim. annem sadece kızdı bana.
-çocukken çok oyuncağım olmadı,bundan yoksundum. ama ihtiyaç da duymadım belki; çünkü biz hep bahçelerde, bağlarda büyüdük, eve tıkılıp kalmak yoktu. oyuncaklarımız doğaydı bizim.
-doktor olmayı hayal ederdim. daha sonra bunu asla yapamayacağımı fıtratım bana gösterdi. çocukluktan çıkıp hayatı tanımaya başladıktan sonra içimdeki teknik bilimlere olan aşk ortaya çıkmaya başladı ve mühendislik becerilerim arttıkça arttı. evdeki elektronik aletler benden korkardı, bayılırdım onları söküp takmaya,tamir etmeye,incelemeye. şimdi bir mühendislik öğrencisiyim ve istediğim mesleği yapabileceğim için çok mutluyum,bu çok büyük bir mutluluk.
-daha çok harçlığım olsun isterdim. her zaman harçlığım olmazdı ve olan da çoğu kez yeterli olmamıştı.
-bir daha asla halamı ve o varken geçirdiğimiz güzel günleri göremeyeceğim için üzgünüm. halamın çocukları çoktu,bir kısmı evliydi ve torunları benim yaşıtlarımdı. o kocaman evlerinde bütün herkes toplanırdı, o kalabalık içinde geçen gündüzler, akşamlar ne güzeldi. ama onu kaybedince o kalabalık bir daha olmadı, evlenmeyenler de evlendi.aileyi bir arada tutan işte o anneydi.

Koray,her sorunun cevabını bulamadım, ya cevabı yoktu ya da ben hatırlayamadım. çok teşekkür ediyorum.

Pazar, Nisan 19, 2009

samimiyet

bugünlerde bol bol üşürken nihayet baharın sıcak ve samimi güneşi bir kez daha göründü gökyüzünde. bereketli yağmurlar yağdı, kimi zaman dolu yerleri beyaza bürüdü Antep'te. işte özlediğim yağmur buydu, bol gök gürültüsü ve şiddetli sağanaklar.
bahar geldi mi o güneş çıktı mı gökyüzünde ben pozitif enerjiyle dolarım, içim içime sığmaz. şu son günlerde havalar serin geçtiyse de ben pozitifliğimi yitirmedim. yeni insanlarla tanıştım, daha içten ve samimi olmak adına yeterince güçlüydüm. eskiden sadece fotoğrafta gördüğüm kardeşimin arkadaşını yolda gördüğümde onu durdurup "ben sizi tanıyorum, sizi fotoğrafta gördüm, ablamın arkadaşısınız." diyip tanışacak kadar cesaretli ve becerikliydim. Antep'e gelince bu şehirle olan aramın bozukluğuyla o cesaret kalmamıştı ama yine de becerikliydim ve samimiydim. ama insan kendini bir şehirde yabancı hissedince o kadar hevesli ve cesaretli olamıyor. ama şimdi bugünlerde o eski sosyal cesaretim yeniden doğmaya başladı. insanlardan korkmuyorum ben, kafama koyduysam gidip bitiriyorum o işi. samimiyetim ve sıcaklığım en güçlü özelliğim. böyle olunca insanlar senden ürkmüyor ve hemen ısınıyor.
biz insanlar nedense ürküyoruz birbirimizden. iki çift kelime konuştuğun yabancı biriyle rastlaşınca selam vermek tereddütü var herkeste.ürkekçe bakışıp gözlerimizi kaçırıyoruz hemen. kimisi birebir tanıştığı biriyle rastlaşınca yeniden konuşmak tereddütünü bile yaşıyor. bense direk üstüne gidiyorum olayın, hemen selam verip konuşuyorum sıcak bir şekilde. insanlar da böylece cesaret buluyor, açılıyor.
bu arada, daha önce bahsettiğim "ilk defa bir topluluğa konuşma" olayı önümüzdeki cuma olacak, erkene alındı. beni heyecan bastı ama aşmalıyım, aşacağım da. bu daha başlangıç, ileride daha kapsamlı konuşmalar olacak inşallah, bir an önce alışmalıyım. bana dua edin.

Pazar, Nisan 12, 2009

yoğun

seçim haftası Antakya'ya gittim. harika bir üç gün geçirdim, hatta birçok şeyi yapamadan geri döndüm. geçen bahar da yaptığım gibi yine doğa yürüyüşüne çıktım, dağa tırmandım. kekik toplamaya da gidecektik ama ona fırsat kalmadı, bir sonraki gidişime inşallah. kedimiz doğurmuş, mini mini yavrucuklar hayata merhaba demiş. anneleri onları bizim bodrumdan çıkarıp bahçedeki tahtaların arasına taşıdı havayı güzel görünce.
Antep' e döndüğümde o kadar yoğun günler geçirdim ki anlatamam. kimi oldu gece iki üçlere kadar çalıştım. son salı çarşamba evden çıkamadım ama sonunda yoğun tempo sona erdi. son perşembe okula gittiğimde sınav öncesi milletin halini gördüm ve gülümsedim. havanın da güzel olmasıyla öğrenciler bahçenin her köşesine, kantine, koridorlara yayılmış harıl harıl sınav öncesi birbirlerine sorular soruyor, ders notlarını, eski sınav kağıtlarını okuyor, inceliyor. herkeste bir telaş, bir heyecan vardı. işte üniversite bu dedim ve bir kez daha çok sevdim onu. çok önemli bir sınavdı ve nasıl geçti diye sorarsanız fena değil diyebilirim:) sınav sonrası iki gün gece rüyalarımda bol integralli elektrik hesapları yapmaya devam ettim. ama kendimi ödüllendirip hemen alışverişe çıktım, kuş gibiydim.

üç dört hafta sonra hayatımda ilk kez bir topluluğa konuşacağım. bu konuşmaya iyi hazırlanmalıyım. ilkler çok zor geçer ama tatlıdır herhalde. ilkini atlatırsam gerisi gelir. bundan böyle ayda bir yapmak durumundayım bu işi,bana dua edin.

Cumartesi, Mart 28, 2009

taşındım

nihayet taşındım yeni evime, hiç sevmediğim bir şey de ev taşımaktır. ama bu artık gerekliydi, çok da iyi oldu. yeni evim üniversite mahalinde şehirden uzak sakin ve yeni bir mahallede. bu sefer dördüncü katta geniş bir evdeyim. evim sabah, öğle ve akşam güneşini alıyor, yani oldukça aydınlık. eski evim şehir merkezinde apartmanların iç içe geçmiş olduğu bir yerdeydi ve arka odalar yeterince ışık almıyordu ki ben bundan hiç hoşlanmazdım. bu durum sabah uyanmamı da zorlaştırıyordu. yeni evimin yanı kocaman boş arazi, ötelerde apartmanlar uzanıyor yine, apartmanların arkasında da üniversite ve hayvanat bahçesinin ormanı gözüküyor. en azından ötelere bakınca biraz olsun teselli bulabiliyorum.
insanları hiç bir zaman anlayamadım. öyle bir hayat yaşıyorlar ki hiçbir şeyin farkında değiller. evlerine girdikleri zaman dünyaları evin içinden başka bir şey olmuyor. halbuki pencerenin dışında bir dünya var sürekli değişen. ben evimdeyken pencerenin karşısına oturup yağmuru seyredebilmeliyim ya da sabah kalkıp pencereyi açtığımda içimi açan bir manzara görebilmeli, mis gibi havayı çekebilmeliyim ciğerlerime. sokağa çıktığımda selamlaşacak birileri olmalı mahallede, bir sıcaklık olmalı orada, bir samimiyet olmalı.
ama birçok insan bunları hiç düşünmeden, fark etmeden yaşıyor, evlerine tıkılıp perdelerini çekiyor ve televizyonlarının karşısına diziliyor. hayır hayat bu kadar sıradan değil, ben hayatı yaşamalıyım. yağmur yağınca sesini dinlemeliyim, gökte geçen bulutları seyredebilmeliyim, ılık bahar havasını hissetmeliyim.
hayat budur, böyle ne kadar da güzeldir. etrafımızdaki güzellikler bizim içindir, onlara nasıl yabancı kalabiliyorlar, beton yığınlarının arasında sıkılmadan nasıl da yaşayabiliyorlar, anlamıyorum. anlamak da istemiyorum.

Cuma, Mart 27, 2009

yuvam

şu anda kendimi ne kadar huzurlu ve güvende hissediyorum anlatamam.
Antakya' dayım, baba evinde. iki ay kadar oldu gelmeyeli toprağıma; bir buçuk yıl oldu Gaziantep' te yaşayalı, ilk defa bu kadar uzun kaldım Antakya' dan. hele son bir ay içim içimi yedi, özlemim gün geçtikçe artıp büyüdü içimde. sonunda kavuştum ama ne kavuşmak. kendimi bütün dünyadan soyutlamış gibiyim, bütün dünyam burası olmuş sanki. evimdeyim, dışarıda yıllarca koşturup durduğum bahçemiz, bereketli yağmurlarını ve sıcacık güneşini gördüğüm gök, yüzümü okşayan tatlı rüzgarıyla ılık hava... bu gece her zamanki gibi kendi yatağımda uyuyacağım; sevinçlerimi, acılarımı paylaştığım yatağımda. sabah uyanınca her zaman yaptığım gibi yanımdaki pencerenin perdesini açıp çam ağacına günaydın diyeceğim. anacığımın sıcak çayını içeceğim bahçede. yeni doğan kediciklerimizi seyredeceğim keyifle. baharın renklerini seyredeceğim ıslak otların üstüne basa basa.
Nisan geldi sayılır, şimdi kekik mevsimi. tabii ki taze kekik toplamaya gideceğiz dağlara. sonra leziz kekik salatası yapacağız bol zeytinyağlı.
bu huzur hiçbir şeye değişilir mi? insan bu güzellikleri tattıktan sonra başka bir şey isteyebilir mi?