Çarşamba, Ekim 28, 2009

inovasyon ve Gaziantep


uluslararası genç girişimciler kongresinin Gaziantep ayağı dün akşam gerçekleştirildi. ilk konuşmayı yapan Gaziantep sanayi odası başkanı "inovasyon" ile başladı, devam etti ve bitirdi.
o anlattıkça ben heyecanlandım, işte benim de sonuna kadar savunduğum şeyler bunlar. hoş benim mesleğimin iktiza ettiği esaslar inovasyon temeline dayalı zaten;ama bunu aktive edemeyen o kadar çok mühendis var ki. ağustos ayında bir konferansta Gülsan Holding insan kaynakları müdürü iki aydır istediği kriterlere uygun mühendis bulamamaktan şikayetçiydi. umarım şimdi bulmuştur:)
GSO'nun takdire değer çabaları ve projeleri gerçekten sevindirici. bunda da başkan Nejat Koçer'in ve Gaziantep sanayicilerinin rolü büyük. sanayi açısından çok parlak bir şehir olan Gaziantep kısa sürede çok daha azim yerlere gelecek, bunu daha da hızlandırmada hepimize iş düşüyor; çalışmalıyız çünkü vakit az ve yapacak şeyler çok.

Salı, Ekim 27, 2009

yalnızlık mevsimi


bitmek bilmeyen yaz havasının ardından dün şehirde sonbaharın ilk belirtileri ortaya çıkarken, akşam saatlerinde yağmurun da başlamasıyla her şey rayına oturdu. pencere açık arkadaşımın odasında onunla muhabbet ederken yağmurun şıpırtılarını duydum ve çok mutlu oldum.
Kasım ayı gelmek üzere ve en sevdiğim aylardan birisi de odur. bu ayda yalnızlık duygusunu yaşamayı ve onun tatlı yanlarını hissetmeyi çok seviyorum. şehri bir hüzün kaplarken, düşen damlalarla sanki her şey senin yalnızlığına ağlarken ve sararıp düşen yapraklarla ayrılık ve onun getirdiği yalnızlık duygusu daha bir belirginleşirken; yalnızlığı yaşamak, o duygu selinde yalnız yürümek büyük bir keyif. soğuk bir rüzgarın esmesiyle bir hışım dökülen yaprakların akla getirdiği ayrılık duygusu ve o manzara çoşkun ruhumu dindiren en güzel yollardan birisi benim için.
şimdi her şey yavaş yavaş gidecek, sonra beyaz bir örtü kaplayacak her yeri,sanki bu elim hali örtmek örtbas etmek istercesine. ama yine bahar gelecek ve her şey eskisinden daha güzel bir şekilde ve taptaze geri dönecek bize.
şimdi biraz özlemek zamanı.

Cuma, Ekim 23, 2009

yazdan kalma bir akşamüstü

akşam saat beşi geçiyordu. çalışmak üzere dökümanlarımı hazırlamaya niyetlenirken kapı çaldı, gelen iki şamatacı dostumuzdu; geldikleri gibi evde bir şamata koptu doğal olarak. o şamata süredursun, telefon geldi, arayan babamdı. meğer anneannem hastalanmış, hastanedeymiş. ne olduğu konusundaki ısrarlarıma rağmen iyi olduğunu ifade edip geçiştirdiler her zamanki gibi. hatta annem haberim olmasın diye tembih etmiş, sebebi meşguliyetimin çok olması ve onların aksama ihtimali. telefonu kapattım ve evdeki şamatayı bir kenara bırakıp dışarı çıktım. kulağımda "bu böyle" nin tatlı melodisiyle Sertab Erener bana eşlik ederken düşüncelere daldım.

tatlı bir Ekim akşamı yaklaşıyordu; ılık bir hava, okşayan bir güneş hakimdi şehre. liseliler okuldan dağılıyordu, şalvarlı bir yaşlı amca Hoşgör Parkı'nın spor aletlerinden birini kullanmaya çalışıyordu, beni gülümsetti. caddelere sokaklara girip girip çıktım, Kolejtepe'nin kaldırım ve kilit taşlarını adım adım arşınladım. anneannem aklımdaydı, o güzel insan. belki iyileşecek, belki de bizi terk edecek; Allah bilir. en son onu ziyaret ettiğimde bana " siz yeterki iyi olun, ben hasta olayım sizin yerinize." diyecek kadar bizleri seven; her torununa "kurban olayım sizi veren Allah'a" diye şefkat etmekten hiç usanmayan tatlı insan.
sokağıma tekrar geldiğimde bir apartmanın bahçe girişinde oturan yaşlı bir teyze gördüm. kalbimdeki tuhaf hislerin teşvikiyle onun yanına gittim. yaklaştığımda beni görünce gözlerinin içi gülümsemeye başladı. "teyzeciğim nasılsın?" diye sordum. tatlı tatlı gülümseyerek ve yarım yamalak konuşmaya çalışarak iyi olduğunu ifade etti. "sağlığın, sıhhatin yerinde inşaallah?" diye devam ettim, yuvarlanıp gidiyoruz dercesine şükrünü ifade etti. benim kim olduğumu sordu, ben de anlattım ve dua istedim ondan. ellerini kaldırıp gözlerini yukarı çevirerek her yaşlının yaptığı tavırlarla dua etti bana. anneannem içi de dua istedim ve "benden bir isteğin var mı?" diye sorduktan sonra "selametle kal" diyerek ayrıldım yanından. o kadar tatlı konuşuyordu ki ve o kadar şeker ve masumdu ki. içimi bir sıcaklık kapladı, eve döndüm büyük bir sürurla. kalbim rahattı, belki yaşlı teyzenin duasının tesiriydi.

Pazartesi, Ekim 19, 2009

terfi mi ettim ne?

yoğun ve esnek geçen bir dönemdeyim. yükümlülüklerimi kaldırabilecek bir tempoda ve rahatlıktayım bu da işlerimi düzene koymakta çok işe yarıyor. geçen hafta çarşamba günü toplantı kararı alındı ve buna ben de davet edildim. hayatımın ilk toplantısıydı ama ben oldukça başarılıydım. bu bir acil toplanıştı ve Ağustos ayında atandığım birimde çıkan problemler ve onlara getirdiğim çözüm önerileri oldukça beğenildi. toplantının neredeyse yüzde sekseninde ben fikirlerimi beyan ettim ve aynen kabul edildi. gözlemlerim ve çözüm stratejilerim takdir edildi ki bu beni çok mutlu etti. cuma günü bir daha toplanıldı ve bu sefer üç saat kadar sürdü. diğer birimlerdeki meseleler de konuşuldu, kararlar reyimize sunuldu. bundan sonra her cuma haftalık değerlendirme toplantısında bulunmak durumundayım.
bir de hiç beklenmedik bir şekilde bütçe bana devredildi. bu konuda da artık söz sahibi ve karar mercii oldum. bütçeyle ilgilenen kişi benim çok yakın arkadaşım ve bu sorumluluğun kendisinden alınması noktasında müteessir olduğu gerçek. bir de yakın arkadaş olunca sen ne kadar ılımlı davransan da birtakım sorunlar çıkıyor. maalesef dün böyle bir şey oldu,o iyi niyetli ve samimi birisi ve biz çok iyi dostuz ama iş noktasında dostluk işe yaramıyor. yine de biz mükemmel bir dostuz ve bu konudaki sıkıntıyı hallettik.
bütün bu gelişmeler noktasında benim memnuniyetim ne vasat ne de had safhada. ben toplantılarla ya da bütçeyle falan uğraşmak istemiyorum aslında. bunlar benim mizacıma, amaçlarıma ve mühendis kimliğime ters. ben gerçek dinamiklere erişmek istiyorum. yenilikçi, enerjik ve farklı olmalıyım. dünya hızla değişirken ve yeni süreçler belirirken ben toplantılarla uğraşamam. bu gelişmeler noktasında farklı dinamikler elde etmeli, süreci hızlandırmalı ve enerji katmalıyım. yeni projeler ve stratejiler üzerine yoğunlaşmalıyım. işte istediğim bu.
şimdi böyle devam edeceğim ama kimse zannetmesin ki bir yandan da kafamdakilere yoğunlaşmıyorum. bir şeyler yapmalıyım, kesinlikle.

Perşembe, Eylül 24, 2009

karınca

bundan on on iki yıl öncesiydi. evimizin bahçesindeki çam ağaçlarından birinin altında toprakla oynar, kazar, çamur yapardım. sonra başlardım çamurdan, taşlardan ve odun parçalarından evler yapmaya. bodrumu bile olurdu evimin, içinde televizyon, kanepe vs. de cabası. büyük bir keyifle yapar, sonra gidip gelip seyrederdim. bir gün yine gittiğimde yıkıldığını gördüm. üzülmüştüm, halbuki yanına nice evler yapıp köye çevirecektim orayı. evimi yıkan, mahallenin tanımadığım çocuklarıydı. bahçeye girip yıkmışlardı. ben yeniden yaptım. ne çare, bu sefer bahçeye girmemiş ama bahçe teline onbeş metre içeride olduğu ve arada başka çam ağaçları da olduğu halde o mesafeden taşlar atarak yıkmaya çalışmışlardı. neden diye sormuştum kendime, neden yıkmak istiyorlar, bundan ne zevk alıyorlar? bulamıyordum sorumun cevabını, anlayamıyordum.
karıncalar çocukluğumun en iyi hayvan dostlarıydı benim. onları izlemek benim için ne büyük keyifti. onları beslerdim, işlerine yardım ederdim ve yaptıklarını anlamaya çalışırdım. tohum taşıyan iri karıncalardı dostlarım. sürekli gözlemleyerek, ansiklopedileri kurcalayarak daha çok şey öğrenmek isterdim onlar hakkında. mesela, hortumla yağmurlama yapar ve nasıl bir tutum sergilediklerini gözlemlerdim.
her zaman şefkat dolu bir çocuk oldum. ama bir gün... içimde uyanan tuhaf hisler şiddetini arttırmaya ve bana yuvalarını yıkmamı ve bir savaş ortamı oluşturmamı fısıldamaya başladı. çoğu kez bastırıyordum bu kötü hisleri ama bir gün yenik düştüm. büyük bir zevk ve hırsla yuvalarını çubuklarla açmaya, nerede olduklarını gözlemlerimden tahmin ettiğim kanalların üstünden delikler açmaya ve hızla tahrip etmeye başladım. açtığım delikten şaşkınlık ve telaşla çıkan karıncaları izlemek büyük zevkti. kargaşa hali beni daha da çoşturuyordu, ağzımla silah ve bomba sesleri çıkartıp harp meydanına çevirdim ortalığı. havadan taş bombalar atıyordum üstlerine. içimdeki acıma hissi arka planda bir şeyler söylese de dinlemek istemiyodum onu.
sonunda şefkat damarım galip geldi ve ben her şeyi bırakıp eserime baktım. darmadağın etmiştim her şeyi.
artık anlamıştım.

Perşembe, Eylül 17, 2009

moda ve ben

Tween'in koleksiyonundan
bugünlerde çarşı pazar insan kaynıyor. bir yandan bayram, bir yandan sezon sonu indirimleri. en sevdiğim şeylerden biri de alışveriş yapmaktır. hele de ne alacağını bilen ve anlayan bir insan olarak kendim için olsun, başkası için olsun alışveriş yapmak büyük bir keyf.
giyime o kadar çok önem veririm ki artık kendimi bile aştım yolda sağda solda başka insanların bile dikkat çeken giyimlerini kendimce yorumluyorum. çevremde moda danışmanı olarak bilirkişi konumundayım. insanlar maalesef giymesini ya bilmiyor, ya da özen göstermiyor. halbuki ben giysilerim için özel muamele gösteririm. renkliler için özel deterjan kullanır, yıkama sıcaklığı, ütü sıcaklığı ve kurutma usüllerine uyarım. böylece giysilerim ilk günkü kalitesini ve şıklığını korur.
benim favori markam kesinlikle bir türk markası olan "Tween". genç, modern, farklı ve şık tarzı ile bir dünya markası olma konumunu sonuna kadar hak ediyor. herkes gömlek giyer, ya da ceket, ya da pantolon. ama Tween giyiyorsanız bunları siz de yapmakla birlikte diğerlerinden kesinlikle farklısınız demektir. işte bu da benim hoşuma gidiyor, herkes gibi giyin ama farklı ol.
klasik gömleklerde ve ayakkabıda markam Pierre Cardin, fit gömleklerde ise Sarar tercihim. kumaş pantolon sevmiyorum, keten her zaman tercihim, marka ise Dockers. spor gömleklerde de tercihim aynı. takım elbise bana yakışsa da sevmiyorum, giymek zorunda kalmadıkça giymem. giyersem de markası farklı çizgisiyle "Tween" olur.
giyim önemli, kendinizi farklı ve kendinden emin hissetmenizi sağlıyor. bence önemli olan sıradışı ya da uçuk olmak değil, klasik çerçevede farklı olmak. işte benim tarzım bu. zor bir tarzım var ama sonuç mükemmel, o yüzden tarzımı seviyorum.

Çarşamba, Eylül 16, 2009

gelecek

yorucu bir aylık dönem geride kaldı. her şey bittiğinde derin bir nefes alıp ardıma ve kazandıklarıma baktım, sonuç harikaydı. benim için mesleki açıdan çok verimli bir dönemdi. kendimi daha donanımlı, daha bilinçli ve daha güçlü hissediyorum.
neler mi yaptık? ne yapmadık ki. daha iyi bir mühendis profili çizmek ve geleceğin Türkiye'sine mühendisler olarak en iyi şekilde katkıda bulunabilmek noktasında tartıştık ve bu konuda neler yapabileceğimizi, stratejilerimizi ve yol haritamızı belirledik. "Vizyon 2023" planı çerçevesinde ve Avrupa Birliği çalışmaları ve endüstriyel planlamalar noktasında üzerimize düşen büyük görevin bilincine vardık. bütün bunlar baz alınarak çeşitli toplantılar, konferanslar, laboratuvar çalışmaları ve sanayi kuruluşları ile diyaloglar gerçekleştirdik.
şimdi önüme daha bir farklı gözle bakıyorum. sorumluluk bilinci çerçevesinde yapmak istediklerimi bir bir sıralıyorum ve kafamda hızla şekillendiriyorum. inşallah her şey çok daha güzel olacak.

Çarşamba, Eylül 02, 2009

yeniden kolejtepe

yine taşındım, hem de eski mahalleme. Kolejtepe Antep'in eski güzel mahallelerinden birisi. buraya ilk geldiğim günü hatırlıyorum, yanımda sonradan en iyi arkadaşlarımdan biri olacak Hüseyin ile gelmiştik ve ben ilk gördüğümde yeşilliğine hayran kalmıştım ve burada oturmayı istemiştim. nitekim ilk bir ay Karataş denilen ve siteler ve koca koca apartmanlardan başka bir şey olmayan ve tam hız o beton yığınlarından dikmeye devam edilen merkezden uzak bir mahalledeydim. belki hiç hesapta yoktu ama her şey o kadar çabuk gelişti ki kendimi burada buldum.
şehrin merkezindeki bu mahallenin gürültüsü, kalabalığı, tozu, dumanı ve sıkışıklığı beni yeni arayışlara itti. ayrıca Antep' teki rezalet şehiriçi taşımacılığının getirdiği sıkıntılar da tuz biber oldu. Antepli şoförlerin saat kavgası, sıra tartışması, bağırıp çağırmaları vs gibi saçma sapan hareketlerini otobüs ya da dolmuş yolculuğu boyunca ara sıra çekmekteydiniz.
nihayet taşındım, üniversite karşısındaki bir mahalleye. ilk başta rahattım ama sonradan o mahallede geride bıraktığım insanlar ve yeni mahallemin ruhsuzluğu ve beton yığınından oluşan matlığı ve şehre uzaklığı vs gibi sebepler üst üste gelince ben geri dönmeye karar verdim. arka sokak komşum olan medar-ı tesellim Hasan'ın yanına geldim, diğer yerde kankam dediğim Samet'i ve sırdaşım Mustafa'yı bıraktım. tercih yapmak zor görünse de ben bunda zorlanmadım ama kankamla aynı evi paylaşmayı özleyeceğim.
şimdi çok rahatım ama benim işim belli olmaz, yine değiştirirsem evimi şaşırmam ki zaten planlarım da var ama şartlar müsait değil. Antep' te bana bu kadar güzel birçok arkadaşı, dostu veren Allah'a ne kadar teşekkür etsem azdır.

Pazartesi, Ağustos 24, 2009

sıcak

bu fotoğrafı bulutsuz, rüzgarsız ve sıcak bir Agustos günü çimlerin üstünde susuzluktan yorgun düşmüş bir halde çektim. kulağıma müziği takıp canlı bir müzik bulunca kendime gelip ayağa kalkabildim.
bakmayın böyle dediğime, ben yazı öyle çok seviyorum ki. bu benim Antep' teki ilk yazım ve bu yazdan önce çevremdeki insanlara sorduğumda felaket bir sıcağın olduğunu söylerlerdi bu şehirde. ben de tırsıyordum alışkın değilim yakıcı sıcaklara, biz nemle boğuşmaya alışmışız çünkü. ama gel gör ki "felaket" sıcak yok bu şehirde. aslında bu benim için böyle. ben sıcağı seviyorum, güneş yakınca tenimi hoşuma gidiyor. dal kımıldamayan sıcaklarda bir gölgelikte oturup keyif yapmak ne büyük bir zevk benim için.
hele su içmek... susamak ve su içmek kana kana. ne büyük bir zevk anlatamam. yazın en sevdiğim taraflarından birisi de bu işte. susamak zevkine varıyorsunuz. hele de şimdi orucuz, daha bir kıymete biniyor su, akşam iftarımın yüzde seksenini su, ayran, kola ve karpuz gibi şeyler oluşturuyor. yemek değil derdim, susamışım yanıyorum. ama öyle bir zevkle içiyorum ki...
yağmurları çok özledim ama ben iyiyim böyle, rahatım yerinde. kana kana su içeyim şöyle.

Perşembe, Ağustos 13, 2009

ödül

bu sabah kendime ödül verdim. işimi erkenden bitireceğimi kestirince sabahın bu tatlı serinliğinde Pamuk'un o anlatımına doyamayıp elimden hiç bırakmak istemediğim "İstanbul" kitabını kapıp çimenlere yayıldım. her zaman yaptığım gibi kahvem de benimleydi.
bugün işlerimin son günü, yarın derin bir nefes alıp masa başından kalkacağım. haftasonu Viranşehir' e gidiyorum, arkadaşımın yanına. bu küçük hava değişikliği çok iyi gelecek. sabırsızlıkla beklediğim önümüzdeki haftada laboratuvarlarda beyin fırtınası estiriyor olacağım.

Çarşamba, Ağustos 12, 2009

yarım ay

sabahın on buçuğunda masa başından kalkıp çalışmaya ara vererek bir kahve içmek için bahçeye çıktım her zamanki gibi. ormanlık tarafa bakarken birdenbire bu yarım ay gözüme çarptı, mutlu oldum. bu saatte ayı görebilmek harika bir duygu.

Salı, Temmuz 28, 2009

akşam kızıllığı

odamın penceresinden akşam kızıllığı
Ağustos gelmiş, ne çabuk. günler birbiri ardınca geçip giderken ben farkına bile varamıyorum. bu kadar çabuk geçen bir yaz mevsimi hiç olmamıştı hayatımda. havanın en serin saatlerinde başlarken güne ve çabucak geçen saniyelerin, dakikaların ve saatlerin ardından bulurken kendimi akşamın o narin kızllığında; bakıyorum da şöyle geçmişe, hiç bu kadar sevmemiştim ben yaz mevsimini bu defa sevdiğim kadar.
özlemedim değil o eski yazları. hem de ne çok özledim.
kapının, pencerenin ardına kadar açık olduğu odada yatarken sereserpe emektar yatağımda, annemin gür sesi ve sabah şarkılarıyla uyanmak yeni güne. ağustos böceklerinin cırcırları ve serin ama nemli bir rüzgar dolarken odaya, ne tatlıdır o anda uyku. döne döne seslenir annem:
-haydi kahvaltıya!
kalkmazsın, sonra bahçeden çay kaşığının sesi gelir; babam ısrarla karıştırır biz duyalım diye. çay soğumadan rüzgarda, biraz zoraki biraz istekle kalkarım yataktan. kahvaltıda hemen hiç konuşmam, uykum açılmamışken azap gibi gelir bana. herkes bildiğinden kimse bir şey sormaz, iki saate kadar uykum açılınca başlarım şakımaya. öğlen olur, sıcak çöker, dört gözle beklenir serinlik. yine aynı akşam kızıllığında ne güzel olur mahallenin arka sokakları. ahali dışarıda, çocuklar koşuşturmacada; serin ve nemli rüzgarda ne güzeldir Antakya.
özlediğim uzun yazlar.
ama, şimdi daha çok seviyorum yazı, hiç sevmediğim kadar. bulunca bir fırsatını, atıyorum kendimi dışarı; güneş yakıyor kavuruyor ortalığı. elimde kahve, bir gülün zayıf gölgesine çöküp öğlen sessizliğini dinliyorum. dönerken eve, tozlu topraklı yollardan geçiyorum; güneş yakıyor tenimi, hoşuma gidiyor. kertenkeleler benden kaçışıp otların arasına gizleniyor, onları izlemek ne büyük keyif veriyor. şikayet etmiyorum hiçbir şeyden; ne yakan güneşten, ne de terden sırılsıklam atletimden.

Perşembe, Temmuz 23, 2009

nefes


sabahtan beri ortalığı kavuran guneş ogleden sonra bulutların arkasına gizlendi. Nefes almak, gok gürültüsünün sesini işitmek ve uzaktan gelen topragın kokusunu duymak; çölde bir vaha bulmak kadar heyecan verici...

Pazartesi, Temmuz 20, 2009

Cuma, Temmuz 17, 2009