Salı, Mayıs 05, 2009

nerede kalmıştık

çarşamba günü hocalarım hem beni almak hem de bahçemizde bir çay içmek için evimize geldiler öğlene doğru. ardından hep birlikte yola çıktık Reyhanlı' ya. hocalarımızın eski bir ahbabı olan yaşlı bir beyefendinin kocaman evinde konuktuk. bahçesi de kocamandı ve o kadar çok gül vardı ki renk renk. karşımızda tarlalar ve ötede Suriye' ye ait tepeler bize manzara oluşturuyordu. burası harika bir yerdi, bakkal bulmak için dışarı çıktım ve inekler ve keçi yavrularıyla karşılaştım. o kadar uğraştım ama yakalayamadım keçi yavrularını. onları bırakın inekler bile yüz vermedi bana, ama çikolata verince hemen yanaştı, koca dilini çıkardı almak isterken ben elime değmesin diye yere bıraktım, bir türlü yerden alamadı. hocama anlattım ama diline düştüm, "çikolataları bana verme,git keçilere koyunlara yedir!" diye önüne gelene söyledi. ne yapalım, diyette olmasaydınız siz de.
gün içinde yapılacak çeşitli işlerden sonra akşam geldi çattı,közde künefe pişirildi, afiyetle yenildi. hocam fazla yemesin diye önünden çatalı bile aldım,vermedim. gece yaklaştı,yatmak vakti gelince biz dört öğrenci bir odada, diğer üç öğrenci de diğer bir odada yatmak zorunda kaldık çünkü ortalık sivrisinek kaynıyordu ve bizim sadece üç tane ilac makinemiz vardı. neyse taktık ilacı ve yattık. gece iki buçuk gibi uyandım ki bizim odanın hepsi yataklarından doğrulmuş, karanlıkta kaşına kaşına söyleniyorlar. meğer sivrisinekler bunları yemiş de bitirmiş,ben de ise tık yok. sivrisinek savar makine bozukmuş, işe yaramamış.laf attım sabah onlara, hemşehrisini sokmuyor sivrisinekler diyerek. arkadaşlardan birisi odadaki bütün bulduğu sivrisinekleri öldürdü kanlı bir vaziyette, biraz olsun intikamını aldı böylece.
bahçedeki harika bir kahvaltı yaptık. anneme gözleme yaptırmıştım, onlar da sofradaydı. öğlen vakti yola çıktık ve akşam Maraş' a vardık. orada yemek yedik ve ben ve tek hocam Antep' e döndük. ben eve gitmenin sabırsızlığı içindeyken hocamın gitmesi gereken bir toplantıya yetişmesi gerekiyordu, beni eve bıraksa vakit kaybı, mecburen ben de gittim. eve dönüp yatağa girdiğimde saat oniki buçuk civarıydı.
hasılıkelam, muhteşem bir beş gün geçirdim, uykusuz kaldık, yorulduk, sivrisineklerle uğraştık ama çok eğlenceliydi. her günüm ayrı bir keyif, ayrı bir güzellikteydi. arkadaşlarımla çok ama çok eğlendik, hocalarımız da bizim gibi matrak,espritüel olunca harika bir grup olmuştuk.
şimdi Antep'teyim,okulu özlemişim. güç topladım,derslere dönüş vaktidir artık.

Pazartesi, Nisan 27, 2009

uykusuz

Cuma günkü konuşmam gayet başarılıydı, heyecanlanmadım ama kalabalık arttıkça gerildimse de hocam yanıma geldiğinde rahatladım.
o akşamın sabahı saat altı civarı yola çıktık Kahramanmaraş' a doğru. ben uykusuz, hocam benden de uykusuz. gece oniki buçukta yattım beşte kalktım. hocama erken uyumasını tembihlemiştim o da tamam demişti ama gece üçte ancak yatabilmiş. arabada içtiğimiz kahveler bile kar etmedi. uyumayalım diye bol bol sohbet ettik ama nihayetinde Maraş'a vardığımızda nüfusumuz da arttı. oradan bir hocamızı ve öğrencilerini aldık ve Adıyaman' a yola çıktık. iki hoca önde muhabbet ededursun, benim arkada ara sıra gözlerim gidiyordu. bir ara gözlerimi açmıştım, hoca bir döndü arkasını bana baktı, neyseki yakalanmadık yoksa dilinden kurtulamazdım.
Adıyaman' a en son dokuz on yıl önce gitmiştim, o zaman çok sıradan bir şehirdi ama şimdi hayretler içinde seyrettim, beğendim bu şehri. gezmek fırsatımız yoktu, toplantı başladı, benim gözler kapanıyordu. hocama baktım, o benden önce başlamış uyuklamaya. akşamın gelmesini iple çekiyordum, aklımda fikrimde hep uyku vardı. toplantı bitti, leziz bir akşam yemeğinden sonra ben bir an önce yatmak peşindeyken bu sefer de davete gittik. gözüm sürekli saatte, resmen dakikaları sayıyorum. nihayet sıcak yatağa kavuştum ve kafamı yastığa bırakıp derin bir uykuya daldım.
sabah onda çıktık yola, önce Gölbaşı' na uğradık, sonra Pazarcık' ta konakladık biraz. ardından Islahiye' ye geçtik. orada mola vermiştik ki bir Islahiyeli arabamıza yanaştı ve bizim hocaya sordu:" iş yok mu iş,benim oğlan işsiz iş verin oğluma." hocamız "Keşke olsa da verebilsek sizin oğlunuza iş." dedi, başka yapacak bir şey yoktu. takım elbiseli adamları görünce işadamı mı sandı nedir bilmiyoruz.
sonunda Hatay'a geldik, toprağıma. önce Hassa'nın Deliçay adlı köyünde konakladık. arabadan indiğimizde yeşillikler içerisinde bir ev ve harika bir çiçek kokusu bizi karşıladı. mandalinalar açmış, kokusu dört bir yanı sarmıştı. yukarı dağa doğru çıktık sulama amaçlı yapılan barajı inceledik; tertemiz bir suyu vardı, rüzgar korkunç esiyordu ama hava ılıktı. akşam yemeği için geri döndüğümüzde serilen sofrayla gelen sıcak taze saç ekmeğinin kokusunu duyunca içim cız etti, ne kadar özlemiştim o kokuyu, duygulandım, ağlamak istedim. köylüler bize "ekşili bazlama" denilen ekmekten pişirmişti, babam geldi aklıma, o da çok sever bu ekmeği. yemeği iştahla yedik ama ben o ekmeğe doyamadım, hem kokladım hem de yedim. geceyi geçirmek için Kırıkhan' a dönerken son kez çiçek ve köy kokan havayı çektim burnuma. işte arzu ettiğim hayat buydu benim.
şimdi Antakya' dayım, evimde. bahçemiz güllerle dolmuş, mis gibi kokuyor. bizim ekip Reyhanlı' ya gitti, ben eve kaçtım. yarın ben de gitmeliyim oraya. çarşamba günü dönüyoruz Gaziantep'e.

Çarşamba, Nisan 22, 2009

çocukluğumdan kareler

çocukluğumdan çok bahseder dururum. eskiden olsa, ben güzel bir çocukluk geçirmedim derdim ama aslında ne kadar yanıldığımı sonradan anladım. şimdi çocukluğumun o güzel hatıraları sık sık aklıma gelir ve mutlu olurum. şanslı bir çocuk olduğumu söylerim kendi kendime.
Koray çocukluğuma dair farklı olayları hatırlamamı sağlayan bir "mim" gönderdi bana.

-çocukken altıma kaçırdığımda, bir kış günüydü ve akşamdı. ne yapsam ne etsen de anneme söylesem deyip kıvrandım durdum. epeyce müddet söyleyemedim ama sonuda korka korka söylemiştim. annem sadece kızdı bana.
-çocukken çok oyuncağım olmadı,bundan yoksundum. ama ihtiyaç da duymadım belki; çünkü biz hep bahçelerde, bağlarda büyüdük, eve tıkılıp kalmak yoktu. oyuncaklarımız doğaydı bizim.
-doktor olmayı hayal ederdim. daha sonra bunu asla yapamayacağımı fıtratım bana gösterdi. çocukluktan çıkıp hayatı tanımaya başladıktan sonra içimdeki teknik bilimlere olan aşk ortaya çıkmaya başladı ve mühendislik becerilerim arttıkça arttı. evdeki elektronik aletler benden korkardı, bayılırdım onları söküp takmaya,tamir etmeye,incelemeye. şimdi bir mühendislik öğrencisiyim ve istediğim mesleği yapabileceğim için çok mutluyum,bu çok büyük bir mutluluk.
-daha çok harçlığım olsun isterdim. her zaman harçlığım olmazdı ve olan da çoğu kez yeterli olmamıştı.
-bir daha asla halamı ve o varken geçirdiğimiz güzel günleri göremeyeceğim için üzgünüm. halamın çocukları çoktu,bir kısmı evliydi ve torunları benim yaşıtlarımdı. o kocaman evlerinde bütün herkes toplanırdı, o kalabalık içinde geçen gündüzler, akşamlar ne güzeldi. ama onu kaybedince o kalabalık bir daha olmadı, evlenmeyenler de evlendi.aileyi bir arada tutan işte o anneydi.

Koray,her sorunun cevabını bulamadım, ya cevabı yoktu ya da ben hatırlayamadım. çok teşekkür ediyorum.

Pazar, Nisan 19, 2009

samimiyet

bugünlerde bol bol üşürken nihayet baharın sıcak ve samimi güneşi bir kez daha göründü gökyüzünde. bereketli yağmurlar yağdı, kimi zaman dolu yerleri beyaza bürüdü Antep'te. işte özlediğim yağmur buydu, bol gök gürültüsü ve şiddetli sağanaklar.
bahar geldi mi o güneş çıktı mı gökyüzünde ben pozitif enerjiyle dolarım, içim içime sığmaz. şu son günlerde havalar serin geçtiyse de ben pozitifliğimi yitirmedim. yeni insanlarla tanıştım, daha içten ve samimi olmak adına yeterince güçlüydüm. eskiden sadece fotoğrafta gördüğüm kardeşimin arkadaşını yolda gördüğümde onu durdurup "ben sizi tanıyorum, sizi fotoğrafta gördüm, ablamın arkadaşısınız." diyip tanışacak kadar cesaretli ve becerikliydim. Antep'e gelince bu şehirle olan aramın bozukluğuyla o cesaret kalmamıştı ama yine de becerikliydim ve samimiydim. ama insan kendini bir şehirde yabancı hissedince o kadar hevesli ve cesaretli olamıyor. ama şimdi bugünlerde o eski sosyal cesaretim yeniden doğmaya başladı. insanlardan korkmuyorum ben, kafama koyduysam gidip bitiriyorum o işi. samimiyetim ve sıcaklığım en güçlü özelliğim. böyle olunca insanlar senden ürkmüyor ve hemen ısınıyor.
biz insanlar nedense ürküyoruz birbirimizden. iki çift kelime konuştuğun yabancı biriyle rastlaşınca selam vermek tereddütü var herkeste.ürkekçe bakışıp gözlerimizi kaçırıyoruz hemen. kimisi birebir tanıştığı biriyle rastlaşınca yeniden konuşmak tereddütünü bile yaşıyor. bense direk üstüne gidiyorum olayın, hemen selam verip konuşuyorum sıcak bir şekilde. insanlar da böylece cesaret buluyor, açılıyor.
bu arada, daha önce bahsettiğim "ilk defa bir topluluğa konuşma" olayı önümüzdeki cuma olacak, erkene alındı. beni heyecan bastı ama aşmalıyım, aşacağım da. bu daha başlangıç, ileride daha kapsamlı konuşmalar olacak inşallah, bir an önce alışmalıyım. bana dua edin.

Pazar, Nisan 12, 2009

yoğun

seçim haftası Antakya'ya gittim. harika bir üç gün geçirdim, hatta birçok şeyi yapamadan geri döndüm. geçen bahar da yaptığım gibi yine doğa yürüyüşüne çıktım, dağa tırmandım. kekik toplamaya da gidecektik ama ona fırsat kalmadı, bir sonraki gidişime inşallah. kedimiz doğurmuş, mini mini yavrucuklar hayata merhaba demiş. anneleri onları bizim bodrumdan çıkarıp bahçedeki tahtaların arasına taşıdı havayı güzel görünce.
Antep' e döndüğümde o kadar yoğun günler geçirdim ki anlatamam. kimi oldu gece iki üçlere kadar çalıştım. son salı çarşamba evden çıkamadım ama sonunda yoğun tempo sona erdi. son perşembe okula gittiğimde sınav öncesi milletin halini gördüm ve gülümsedim. havanın da güzel olmasıyla öğrenciler bahçenin her köşesine, kantine, koridorlara yayılmış harıl harıl sınav öncesi birbirlerine sorular soruyor, ders notlarını, eski sınav kağıtlarını okuyor, inceliyor. herkeste bir telaş, bir heyecan vardı. işte üniversite bu dedim ve bir kez daha çok sevdim onu. çok önemli bir sınavdı ve nasıl geçti diye sorarsanız fena değil diyebilirim:) sınav sonrası iki gün gece rüyalarımda bol integralli elektrik hesapları yapmaya devam ettim. ama kendimi ödüllendirip hemen alışverişe çıktım, kuş gibiydim.

üç dört hafta sonra hayatımda ilk kez bir topluluğa konuşacağım. bu konuşmaya iyi hazırlanmalıyım. ilkler çok zor geçer ama tatlıdır herhalde. ilkini atlatırsam gerisi gelir. bundan böyle ayda bir yapmak durumundayım bu işi,bana dua edin.

Cumartesi, Mart 28, 2009

taşındım

nihayet taşındım yeni evime, hiç sevmediğim bir şey de ev taşımaktır. ama bu artık gerekliydi, çok da iyi oldu. yeni evim üniversite mahalinde şehirden uzak sakin ve yeni bir mahallede. bu sefer dördüncü katta geniş bir evdeyim. evim sabah, öğle ve akşam güneşini alıyor, yani oldukça aydınlık. eski evim şehir merkezinde apartmanların iç içe geçmiş olduğu bir yerdeydi ve arka odalar yeterince ışık almıyordu ki ben bundan hiç hoşlanmazdım. bu durum sabah uyanmamı da zorlaştırıyordu. yeni evimin yanı kocaman boş arazi, ötelerde apartmanlar uzanıyor yine, apartmanların arkasında da üniversite ve hayvanat bahçesinin ormanı gözüküyor. en azından ötelere bakınca biraz olsun teselli bulabiliyorum.
insanları hiç bir zaman anlayamadım. öyle bir hayat yaşıyorlar ki hiçbir şeyin farkında değiller. evlerine girdikleri zaman dünyaları evin içinden başka bir şey olmuyor. halbuki pencerenin dışında bir dünya var sürekli değişen. ben evimdeyken pencerenin karşısına oturup yağmuru seyredebilmeliyim ya da sabah kalkıp pencereyi açtığımda içimi açan bir manzara görebilmeli, mis gibi havayı çekebilmeliyim ciğerlerime. sokağa çıktığımda selamlaşacak birileri olmalı mahallede, bir sıcaklık olmalı orada, bir samimiyet olmalı.
ama birçok insan bunları hiç düşünmeden, fark etmeden yaşıyor, evlerine tıkılıp perdelerini çekiyor ve televizyonlarının karşısına diziliyor. hayır hayat bu kadar sıradan değil, ben hayatı yaşamalıyım. yağmur yağınca sesini dinlemeliyim, gökte geçen bulutları seyredebilmeliyim, ılık bahar havasını hissetmeliyim.
hayat budur, böyle ne kadar da güzeldir. etrafımızdaki güzellikler bizim içindir, onlara nasıl yabancı kalabiliyorlar, beton yığınlarının arasında sıkılmadan nasıl da yaşayabiliyorlar, anlamıyorum. anlamak da istemiyorum.

Cuma, Mart 27, 2009

yuvam

şu anda kendimi ne kadar huzurlu ve güvende hissediyorum anlatamam.
Antakya' dayım, baba evinde. iki ay kadar oldu gelmeyeli toprağıma; bir buçuk yıl oldu Gaziantep' te yaşayalı, ilk defa bu kadar uzun kaldım Antakya' dan. hele son bir ay içim içimi yedi, özlemim gün geçtikçe artıp büyüdü içimde. sonunda kavuştum ama ne kavuşmak. kendimi bütün dünyadan soyutlamış gibiyim, bütün dünyam burası olmuş sanki. evimdeyim, dışarıda yıllarca koşturup durduğum bahçemiz, bereketli yağmurlarını ve sıcacık güneşini gördüğüm gök, yüzümü okşayan tatlı rüzgarıyla ılık hava... bu gece her zamanki gibi kendi yatağımda uyuyacağım; sevinçlerimi, acılarımı paylaştığım yatağımda. sabah uyanınca her zaman yaptığım gibi yanımdaki pencerenin perdesini açıp çam ağacına günaydın diyeceğim. anacığımın sıcak çayını içeceğim bahçede. yeni doğan kediciklerimizi seyredeceğim keyifle. baharın renklerini seyredeceğim ıslak otların üstüne basa basa.
Nisan geldi sayılır, şimdi kekik mevsimi. tabii ki taze kekik toplamaya gideceğiz dağlara. sonra leziz kekik salatası yapacağız bol zeytinyağlı.
bu huzur hiçbir şeye değişilir mi? insan bu güzellikleri tattıktan sonra başka bir şey isteyebilir mi?

Cumartesi, Şubat 28, 2009

affetmek

neden insanların iyiliklerini düşünmekten ziyade yaptığı yanlışları hep ön plana çıkarır, karşımızdaki insanı hatasıyla yargılar, bütün iyiliklerini bir kalemde zihimizden sileriz? bugünlerde çok soruyorum bu soruyu kendime. bu hatayı sıklıkla yaptığımı fark ettim ve bunu aşmanın yollarını arıyorum hep içimde. halbuki hatasız insan olamaz, bu bizim doğamızda olan bir şey.insanları hatalarıyla da kabullenmek gerek, yoksa hem kendimize hem karşımızdakine zarar veririz. hata yapmışsa bir insan, onu acımasızca yargılamak hakkımız değil. belki birçok iyi yanını düşünüp affetmek, önemsememek gerek.
hep bunu düşünüyorum bugünlerde. en sevdiğim insanların küçücük hatalarını ne kadar da büyütüyormuşum meğer. ummadığım insanların küçücük hataları içimde nasıl da acımasız bir his oluşturuyor ki o hatadan başka hiçbir şeyi gözüm görmüyor. bunu aşmaya çalışıyor, o hissi bastırmaya çabalıyorum.
bugünlerde öğrendiğim en önemli şey bu olsa gerek.

Cumartesi, Şubat 21, 2009

hayal

bugüne kadar şu son model telefonların hiçbirisine özenip de satın almak istemedim. millet yeni aldığı telefonunu ballandıra ballandıra anlatıp gururla elinde taşırken ben polifonik melodi bile çalamayan el fenerli nokia telefonumla mutluydum.ta ki o güne kadar.
üniversite kampüsünde wireless var,bir gün bir baktım ki ne göreyim, arkadaşın biri almış telefonu çatır çatır internete giriyor. ben telefon konusunda bayağı cahil olduğumdan şoktayım tabii, hayretlerim şaştı. ben hala kontörle internete girildiğini biliyordum, meğer wireless bir yana, navigasyon bile çıkmış da haberim yokmuş.
o günden sonra bende de bir telefon hastalığı başladı. şimdi wireless telefonları imrene imrene inceliyorum ama alacak mangırı da bulamıyorum. benim polifonik telefonum bile olmamış bugüne kadar. direkt olarak son model telefonları inceliyorum ama sadece hayal kuruyorum, çünkü çok pahalı. ne yapsam ne etsem diye düşünüyorum ama nafile.

ben en iyisi hayal kurmaya devam edeyim,elden ne gelir, bir gün o da olur herhalde. tabii o zamana kadar başka şeyler boy göstermezse.

Salı, Şubat 17, 2009

iyiyim

günlerdir bereketli yağmurlar yağıyor bu şehre. hava ılık. aslında değil ama bu şehre göre ılık. kar da yağmaz oldu, memnunum.
sabah dışarı çıktığımda üşümüyorum, bazen terliyorum da. bazen de ıslanıyorum yağmurda. bile bile şemsiyemi almıyorum ama korkuyorum hasta olmaktan da.
hep meşgulüm, kendime yapacak bir sürü iş bulmuşum. üniversite yolu on beş dakika, bana vakit kaybı, taşınıyorum.
antepi hala sevmiyorum. bu şehri sevemiyorum, istemiyorum da sevmek.
hayatıma en kaliteli, en güzel, en sevdiğim insanları katmış, beni onlarla buluşturmuş olsa da ve onlarla olmaktan dolayı çok mutlu olsam da...
ısınamıyorum ona bir türlü.
bana göre değil kat kat apartmanlar, vızır vızır trafik, mahalle arası parklar... hele de dev alışveriş merkezleri...
hiç değil.
etmiyorum ona teşekkür, ediyorum sadece Allah'a.

Cuma, Ocak 30, 2009

son değirmenler

birkaç gün önce TRT türk kanalında birkaç bölümlük belgesel vardı "son değirmenler" adında. her sabah kahvaltı sofrasında büyük bir keyifle izledim ve çocukluğumun o güzel günlerine gittim yine.

biz bulgur ve unumuzu kendimiz yapardık o zamanlar. evvela buğday alınırdı, sonra koca kazanlarda kaynatırdık ve hedik olurdu, adını böyle söylerdik pişmiş buğdayın. ne şenlik olurdu buğdaylar koca kazanda kaynarken. doya doya hedik yerdik biz çocuklar. sonra hedikler kuruması için serilirdi güneşe, ardından değirmene giderdi.
ev unu ile fabrika unu arasında çok fark var elbette. bir kere kendi yaptığın unda senin tertemiz elin, emeğin var; bu çok önemli ve anlamlı bir şey, insana haz veren bir duygu. kalite farkı yok mu elbette var, ev unu gibi lezzetlisi var mı? renkleri bile farklı, fabrika unu bembeyaz, ev unu olması gerektiği renkte, yani açık buğday rengi.
annem küçükken toplanıp değirmene gittiklerinde değirmenin kepeği ayrılan ayrı bir bölmesine girerlermiş, orada değirmenin üfürerek attığı kepeklerin önüne geçer üst, baş her taraflarını kepeğe bularlarmış. ne büyük keyif.
şimdi değirmenler ne oldu bilmem ama Hatay' da zeytin ezen taş dibekler hala kullanılıyor. diğer yörelerde bile eski zamanlardaki değirmenler çok kalmamış, kalanlar da tutunmaya çalışıyor malaesef.

Perşembe, Ocak 22, 2009

bahara çağrı

şu son günlerde bir bahar havası ortalıkta dolaşsa da uzun sürmeyeceği kuvvetle ihtimal ki henüz kışın ortasındayız. ben biraz kendimi teselli ettim ama baharın gelmesini dört gözle bekler oldum. her ne kadar içinde güzellikleri barındırsa da, kış benim için olumsuz yanları daha ağır basan bir mevsim. toprağın üstünde ölü yatan yapraklar, çıplak ve ruhsuz ağaçlar ve diplerinde biten sevimsiz mantarlar gördükçe, pek arzu etmesem de her yanın karla kaplı olması daha iyi olurdu diye düşünüyorum bazen. sonra yağmura olan sevdam geliyor aklıma ve vazgeçiyorum.
gel artık güzel bahar; bütün renklerinle, bütün enerjinle, bütün güzelliğinle gel. dağlarda tepelerde dolaşıp senin bütün güzelliğini doyasıya seyretmek için gün sayıyorum.

Salı, Aralık 30, 2008

ayaz

soğuk bir aralık gecesi amik ovasında yalnız bir ağaç ve dolunay

Çarşamba, Aralık 10, 2008

kışın renkleri

Akdeniz'in en güzel tarafı da bu işte,kışın bile doğanın renklerini görebiliyorsunuz. Aralık ayında bu renkleri görebilmek gerçekten harika.

bakmayın boynunu büktüğüne, aslında dipdiri bu beyaz gül.

güz gülü mü desem, kış gülü mü karar veremedim.

yenidünya ağacının çiçekleri çoktan açtı. baharda sarı sarı meyveler verecek.
bu zeminin yeşil ve sarı renkleri. hala sarı papatyalar gülümsüyor.

kış güneşi

iki gün boyunca kapalı ve yağmurlu havanın ardından bu sabah sekiz buçuğa doğru uyandığımda yataktan doğruldum ve her sabah yaptığım gibi penceremden dışarı baktım; ışıl ışıl bir sabaha uyanmıştım.


kış güneşi her zaman çekici gelmiştir bana, hele de yağmurlu günlerin ardından. su damlacıkları ve toprağın çamuruyla kaynaşan güneş ışığı ne kadar iç açıcıdır. bu sabah da öyle güzel ve canlı bir sabah vardı Antakya' da. sabah kahvemi bahçede içtim ıslak otların arasında dolaşarak. minik kedi yavruları koşuşturup duruyordu sabahın bütün enerjisiyle. otlar ışıl ışıldı, su damlacıkları hala kurumamış, güller yağmurun suyundan boyunlarını bükmüştü.


öğlene doğru gelen bayram misafirleri bahçede oturmayı yeğledi, işte Akdeniz bu dedim kendi kendime ve kaptım fotoğraf makinasını ve çektim bu güzel sabahı.