Pazartesi, Ekim 19, 2009

terfi mi ettim ne?

yoğun ve esnek geçen bir dönemdeyim. yükümlülüklerimi kaldırabilecek bir tempoda ve rahatlıktayım bu da işlerimi düzene koymakta çok işe yarıyor. geçen hafta çarşamba günü toplantı kararı alındı ve buna ben de davet edildim. hayatımın ilk toplantısıydı ama ben oldukça başarılıydım. bu bir acil toplanıştı ve Ağustos ayında atandığım birimde çıkan problemler ve onlara getirdiğim çözüm önerileri oldukça beğenildi. toplantının neredeyse yüzde sekseninde ben fikirlerimi beyan ettim ve aynen kabul edildi. gözlemlerim ve çözüm stratejilerim takdir edildi ki bu beni çok mutlu etti. cuma günü bir daha toplanıldı ve bu sefer üç saat kadar sürdü. diğer birimlerdeki meseleler de konuşuldu, kararlar reyimize sunuldu. bundan sonra her cuma haftalık değerlendirme toplantısında bulunmak durumundayım.
bir de hiç beklenmedik bir şekilde bütçe bana devredildi. bu konuda da artık söz sahibi ve karar mercii oldum. bütçeyle ilgilenen kişi benim çok yakın arkadaşım ve bu sorumluluğun kendisinden alınması noktasında müteessir olduğu gerçek. bir de yakın arkadaş olunca sen ne kadar ılımlı davransan da birtakım sorunlar çıkıyor. maalesef dün böyle bir şey oldu,o iyi niyetli ve samimi birisi ve biz çok iyi dostuz ama iş noktasında dostluk işe yaramıyor. yine de biz mükemmel bir dostuz ve bu konudaki sıkıntıyı hallettik.
bütün bu gelişmeler noktasında benim memnuniyetim ne vasat ne de had safhada. ben toplantılarla ya da bütçeyle falan uğraşmak istemiyorum aslında. bunlar benim mizacıma, amaçlarıma ve mühendis kimliğime ters. ben gerçek dinamiklere erişmek istiyorum. yenilikçi, enerjik ve farklı olmalıyım. dünya hızla değişirken ve yeni süreçler belirirken ben toplantılarla uğraşamam. bu gelişmeler noktasında farklı dinamikler elde etmeli, süreci hızlandırmalı ve enerji katmalıyım. yeni projeler ve stratejiler üzerine yoğunlaşmalıyım. işte istediğim bu.
şimdi böyle devam edeceğim ama kimse zannetmesin ki bir yandan da kafamdakilere yoğunlaşmıyorum. bir şeyler yapmalıyım, kesinlikle.

Perşembe, Eylül 24, 2009

karınca

bundan on on iki yıl öncesiydi. evimizin bahçesindeki çam ağaçlarından birinin altında toprakla oynar, kazar, çamur yapardım. sonra başlardım çamurdan, taşlardan ve odun parçalarından evler yapmaya. bodrumu bile olurdu evimin, içinde televizyon, kanepe vs. de cabası. büyük bir keyifle yapar, sonra gidip gelip seyrederdim. bir gün yine gittiğimde yıkıldığını gördüm. üzülmüştüm, halbuki yanına nice evler yapıp köye çevirecektim orayı. evimi yıkan, mahallenin tanımadığım çocuklarıydı. bahçeye girip yıkmışlardı. ben yeniden yaptım. ne çare, bu sefer bahçeye girmemiş ama bahçe teline onbeş metre içeride olduğu ve arada başka çam ağaçları da olduğu halde o mesafeden taşlar atarak yıkmaya çalışmışlardı. neden diye sormuştum kendime, neden yıkmak istiyorlar, bundan ne zevk alıyorlar? bulamıyordum sorumun cevabını, anlayamıyordum.
karıncalar çocukluğumun en iyi hayvan dostlarıydı benim. onları izlemek benim için ne büyük keyifti. onları beslerdim, işlerine yardım ederdim ve yaptıklarını anlamaya çalışırdım. tohum taşıyan iri karıncalardı dostlarım. sürekli gözlemleyerek, ansiklopedileri kurcalayarak daha çok şey öğrenmek isterdim onlar hakkında. mesela, hortumla yağmurlama yapar ve nasıl bir tutum sergilediklerini gözlemlerdim.
her zaman şefkat dolu bir çocuk oldum. ama bir gün... içimde uyanan tuhaf hisler şiddetini arttırmaya ve bana yuvalarını yıkmamı ve bir savaş ortamı oluşturmamı fısıldamaya başladı. çoğu kez bastırıyordum bu kötü hisleri ama bir gün yenik düştüm. büyük bir zevk ve hırsla yuvalarını çubuklarla açmaya, nerede olduklarını gözlemlerimden tahmin ettiğim kanalların üstünden delikler açmaya ve hızla tahrip etmeye başladım. açtığım delikten şaşkınlık ve telaşla çıkan karıncaları izlemek büyük zevkti. kargaşa hali beni daha da çoşturuyordu, ağzımla silah ve bomba sesleri çıkartıp harp meydanına çevirdim ortalığı. havadan taş bombalar atıyordum üstlerine. içimdeki acıma hissi arka planda bir şeyler söylese de dinlemek istemiyodum onu.
sonunda şefkat damarım galip geldi ve ben her şeyi bırakıp eserime baktım. darmadağın etmiştim her şeyi.
artık anlamıştım.

Perşembe, Eylül 17, 2009

moda ve ben

Tween'in koleksiyonundan
bugünlerde çarşı pazar insan kaynıyor. bir yandan bayram, bir yandan sezon sonu indirimleri. en sevdiğim şeylerden biri de alışveriş yapmaktır. hele de ne alacağını bilen ve anlayan bir insan olarak kendim için olsun, başkası için olsun alışveriş yapmak büyük bir keyf.
giyime o kadar çok önem veririm ki artık kendimi bile aştım yolda sağda solda başka insanların bile dikkat çeken giyimlerini kendimce yorumluyorum. çevremde moda danışmanı olarak bilirkişi konumundayım. insanlar maalesef giymesini ya bilmiyor, ya da özen göstermiyor. halbuki ben giysilerim için özel muamele gösteririm. renkliler için özel deterjan kullanır, yıkama sıcaklığı, ütü sıcaklığı ve kurutma usüllerine uyarım. böylece giysilerim ilk günkü kalitesini ve şıklığını korur.
benim favori markam kesinlikle bir türk markası olan "Tween". genç, modern, farklı ve şık tarzı ile bir dünya markası olma konumunu sonuna kadar hak ediyor. herkes gömlek giyer, ya da ceket, ya da pantolon. ama Tween giyiyorsanız bunları siz de yapmakla birlikte diğerlerinden kesinlikle farklısınız demektir. işte bu da benim hoşuma gidiyor, herkes gibi giyin ama farklı ol.
klasik gömleklerde ve ayakkabıda markam Pierre Cardin, fit gömleklerde ise Sarar tercihim. kumaş pantolon sevmiyorum, keten her zaman tercihim, marka ise Dockers. spor gömleklerde de tercihim aynı. takım elbise bana yakışsa da sevmiyorum, giymek zorunda kalmadıkça giymem. giyersem de markası farklı çizgisiyle "Tween" olur.
giyim önemli, kendinizi farklı ve kendinden emin hissetmenizi sağlıyor. bence önemli olan sıradışı ya da uçuk olmak değil, klasik çerçevede farklı olmak. işte benim tarzım bu. zor bir tarzım var ama sonuç mükemmel, o yüzden tarzımı seviyorum.

Çarşamba, Eylül 16, 2009

gelecek

yorucu bir aylık dönem geride kaldı. her şey bittiğinde derin bir nefes alıp ardıma ve kazandıklarıma baktım, sonuç harikaydı. benim için mesleki açıdan çok verimli bir dönemdi. kendimi daha donanımlı, daha bilinçli ve daha güçlü hissediyorum.
neler mi yaptık? ne yapmadık ki. daha iyi bir mühendis profili çizmek ve geleceğin Türkiye'sine mühendisler olarak en iyi şekilde katkıda bulunabilmek noktasında tartıştık ve bu konuda neler yapabileceğimizi, stratejilerimizi ve yol haritamızı belirledik. "Vizyon 2023" planı çerçevesinde ve Avrupa Birliği çalışmaları ve endüstriyel planlamalar noktasında üzerimize düşen büyük görevin bilincine vardık. bütün bunlar baz alınarak çeşitli toplantılar, konferanslar, laboratuvar çalışmaları ve sanayi kuruluşları ile diyaloglar gerçekleştirdik.
şimdi önüme daha bir farklı gözle bakıyorum. sorumluluk bilinci çerçevesinde yapmak istediklerimi bir bir sıralıyorum ve kafamda hızla şekillendiriyorum. inşallah her şey çok daha güzel olacak.

Çarşamba, Eylül 02, 2009

yeniden kolejtepe

yine taşındım, hem de eski mahalleme. Kolejtepe Antep'in eski güzel mahallelerinden birisi. buraya ilk geldiğim günü hatırlıyorum, yanımda sonradan en iyi arkadaşlarımdan biri olacak Hüseyin ile gelmiştik ve ben ilk gördüğümde yeşilliğine hayran kalmıştım ve burada oturmayı istemiştim. nitekim ilk bir ay Karataş denilen ve siteler ve koca koca apartmanlardan başka bir şey olmayan ve tam hız o beton yığınlarından dikmeye devam edilen merkezden uzak bir mahalledeydim. belki hiç hesapta yoktu ama her şey o kadar çabuk gelişti ki kendimi burada buldum.
şehrin merkezindeki bu mahallenin gürültüsü, kalabalığı, tozu, dumanı ve sıkışıklığı beni yeni arayışlara itti. ayrıca Antep' teki rezalet şehiriçi taşımacılığının getirdiği sıkıntılar da tuz biber oldu. Antepli şoförlerin saat kavgası, sıra tartışması, bağırıp çağırmaları vs gibi saçma sapan hareketlerini otobüs ya da dolmuş yolculuğu boyunca ara sıra çekmekteydiniz.
nihayet taşındım, üniversite karşısındaki bir mahalleye. ilk başta rahattım ama sonradan o mahallede geride bıraktığım insanlar ve yeni mahallemin ruhsuzluğu ve beton yığınından oluşan matlığı ve şehre uzaklığı vs gibi sebepler üst üste gelince ben geri dönmeye karar verdim. arka sokak komşum olan medar-ı tesellim Hasan'ın yanına geldim, diğer yerde kankam dediğim Samet'i ve sırdaşım Mustafa'yı bıraktım. tercih yapmak zor görünse de ben bunda zorlanmadım ama kankamla aynı evi paylaşmayı özleyeceğim.
şimdi çok rahatım ama benim işim belli olmaz, yine değiştirirsem evimi şaşırmam ki zaten planlarım da var ama şartlar müsait değil. Antep' te bana bu kadar güzel birçok arkadaşı, dostu veren Allah'a ne kadar teşekkür etsem azdır.

Pazartesi, Ağustos 24, 2009

sıcak

bu fotoğrafı bulutsuz, rüzgarsız ve sıcak bir Agustos günü çimlerin üstünde susuzluktan yorgun düşmüş bir halde çektim. kulağıma müziği takıp canlı bir müzik bulunca kendime gelip ayağa kalkabildim.
bakmayın böyle dediğime, ben yazı öyle çok seviyorum ki. bu benim Antep' teki ilk yazım ve bu yazdan önce çevremdeki insanlara sorduğumda felaket bir sıcağın olduğunu söylerlerdi bu şehirde. ben de tırsıyordum alışkın değilim yakıcı sıcaklara, biz nemle boğuşmaya alışmışız çünkü. ama gel gör ki "felaket" sıcak yok bu şehirde. aslında bu benim için böyle. ben sıcağı seviyorum, güneş yakınca tenimi hoşuma gidiyor. dal kımıldamayan sıcaklarda bir gölgelikte oturup keyif yapmak ne büyük bir zevk benim için.
hele su içmek... susamak ve su içmek kana kana. ne büyük bir zevk anlatamam. yazın en sevdiğim taraflarından birisi de bu işte. susamak zevkine varıyorsunuz. hele de şimdi orucuz, daha bir kıymete biniyor su, akşam iftarımın yüzde seksenini su, ayran, kola ve karpuz gibi şeyler oluşturuyor. yemek değil derdim, susamışım yanıyorum. ama öyle bir zevkle içiyorum ki...
yağmurları çok özledim ama ben iyiyim böyle, rahatım yerinde. kana kana su içeyim şöyle.

Perşembe, Ağustos 13, 2009

ödül

bu sabah kendime ödül verdim. işimi erkenden bitireceğimi kestirince sabahın bu tatlı serinliğinde Pamuk'un o anlatımına doyamayıp elimden hiç bırakmak istemediğim "İstanbul" kitabını kapıp çimenlere yayıldım. her zaman yaptığım gibi kahvem de benimleydi.
bugün işlerimin son günü, yarın derin bir nefes alıp masa başından kalkacağım. haftasonu Viranşehir' e gidiyorum, arkadaşımın yanına. bu küçük hava değişikliği çok iyi gelecek. sabırsızlıkla beklediğim önümüzdeki haftada laboratuvarlarda beyin fırtınası estiriyor olacağım.

Çarşamba, Ağustos 12, 2009

yarım ay

sabahın on buçuğunda masa başından kalkıp çalışmaya ara vererek bir kahve içmek için bahçeye çıktım her zamanki gibi. ormanlık tarafa bakarken birdenbire bu yarım ay gözüme çarptı, mutlu oldum. bu saatte ayı görebilmek harika bir duygu.

Salı, Temmuz 28, 2009

akşam kızıllığı

odamın penceresinden akşam kızıllığı
Ağustos gelmiş, ne çabuk. günler birbiri ardınca geçip giderken ben farkına bile varamıyorum. bu kadar çabuk geçen bir yaz mevsimi hiç olmamıştı hayatımda. havanın en serin saatlerinde başlarken güne ve çabucak geçen saniyelerin, dakikaların ve saatlerin ardından bulurken kendimi akşamın o narin kızllığında; bakıyorum da şöyle geçmişe, hiç bu kadar sevmemiştim ben yaz mevsimini bu defa sevdiğim kadar.
özlemedim değil o eski yazları. hem de ne çok özledim.
kapının, pencerenin ardına kadar açık olduğu odada yatarken sereserpe emektar yatağımda, annemin gür sesi ve sabah şarkılarıyla uyanmak yeni güne. ağustos böceklerinin cırcırları ve serin ama nemli bir rüzgar dolarken odaya, ne tatlıdır o anda uyku. döne döne seslenir annem:
-haydi kahvaltıya!
kalkmazsın, sonra bahçeden çay kaşığının sesi gelir; babam ısrarla karıştırır biz duyalım diye. çay soğumadan rüzgarda, biraz zoraki biraz istekle kalkarım yataktan. kahvaltıda hemen hiç konuşmam, uykum açılmamışken azap gibi gelir bana. herkes bildiğinden kimse bir şey sormaz, iki saate kadar uykum açılınca başlarım şakımaya. öğlen olur, sıcak çöker, dört gözle beklenir serinlik. yine aynı akşam kızıllığında ne güzel olur mahallenin arka sokakları. ahali dışarıda, çocuklar koşuşturmacada; serin ve nemli rüzgarda ne güzeldir Antakya.
özlediğim uzun yazlar.
ama, şimdi daha çok seviyorum yazı, hiç sevmediğim kadar. bulunca bir fırsatını, atıyorum kendimi dışarı; güneş yakıyor kavuruyor ortalığı. elimde kahve, bir gülün zayıf gölgesine çöküp öğlen sessizliğini dinliyorum. dönerken eve, tozlu topraklı yollardan geçiyorum; güneş yakıyor tenimi, hoşuma gidiyor. kertenkeleler benden kaçışıp otların arasına gizleniyor, onları izlemek ne büyük keyif veriyor. şikayet etmiyorum hiçbir şeyden; ne yakan güneşten, ne de terden sırılsıklam atletimden.

Perşembe, Temmuz 23, 2009

nefes


sabahtan beri ortalığı kavuran guneş ogleden sonra bulutların arkasına gizlendi. Nefes almak, gok gürültüsünün sesini işitmek ve uzaktan gelen topragın kokusunu duymak; çölde bir vaha bulmak kadar heyecan verici...

Pazartesi, Temmuz 20, 2009

Cuma, Temmuz 17, 2009

Pazartesi, Temmuz 06, 2009

Erzurum' da ilk tur

çifte minareli medrese

ulu cami
yakutiye medresesi
semt pazarı kurulmuş sokağın civarında elimde bavulla otobüsü bekliyorum. hava serin, parçalı bulutlar var. aklıma Ankara geliyor,biraz benzetiyorum oraya. otobüs gelince bindim,en sevdiğim şeylerden birisi de yabancı olduğunu belli etmektir. ",biletli mi,kaç lira,nereye parayı atacağız?" gibisinden sorularla çok eğleniyorum, etrafa saf saf bakıyorum.elimde gps cihazıyla çarşı istikametine emin bir şekilde varıyorum, artık şöförlere minnet etmek yok.merkezde indiğimde etrafa şöyle bir göz attım,ilk izlenimin iyiydi. Erzurum güzel bir şehirdi. doğu tarafına doğru yürümeye başladık. ilk gözüme çarpan şey Yakutiye Medresesi oldu. hemen daldım bahçeye,incelemeye koyuldum, fotoğraf çektim. biraz ileride de Lalapaşa Camii vardı,buralar tarih kokuyordu. meraklı gözlerle inceleye inceleye ilerledim. istikamet çifte minareli medreseydi ama ondan önce Ulu camii çarptı gözüme. dayanamadım içine girdim,çok değişik bir mimarisi vardı, bugüne kadar görmediğim tarzdaydı. içerisi karanlıktı ve biraz basık gibi geldi bana ama muhteşem bir atmosferi vardı caminin. öğlen öncesi cemaat vardı camide ,kuran mı okunuyordu ders mi anlatılıyordu tam hatırlamıyorum. fotoğraf çekip çıktım ve medreseye vardım. hep fotoğraflarda gördüğüm meşhur medrese karşımdaydı.
medresede bol fotoğraf çektikten sonra kale istikametine doğru ilerledik. kaleye varmadan yağmur başladı ve ben sandaletlerimle kale kapısının altına sığındım. sağanak geçene kadar bekledik ve kaleye girdik. kalenin ilk yapısı mescitti, en köşede de kule. kuleye çıktık dolambaçlı merdivenlerle,şimdi Erzurum önümdeydi. soğuk bir rüzgar esiyordu yağan yağmurun ardından. fazla kalamadan indik aşağı.

Çarşamba, Temmuz 01, 2009

erzurum'a doğru

Malatya'daki işim erken bitince cumartesi akşamına biletimi aldım ve alana kadar da gideceğime inanmadım. pür heves otobüs saatini bekleyedurayım, ayağımın tozuyla halk oyunları şenliğine gittim. ne iyi etmişim, açık havada güzel yurdumun güzel diyarlarından üç tane oyunu izledim:Hatay,Yozgat ve Diyarbakır'ı. en güzeli de Diyarbakır' dı, doyamadım onların oyununa. bizimkilerin oyununu merakla izledim. ben lisedeyken halk oyunlarında oynadığım oyunlardan da oynadılar; mutlu oldum, ağzım kulaklarımda sağa sola söylüyorum "bunu ben de oynamıştım, bu çok zordu bla bla bla..."
neyse otobüse bindik gidiyoruz, ben heyecanlıyım tabii. yanıma zar zor Malatya' da bulduğum organik adaçayımı da almışım, bekliyorum ki servis başlasın bir sıcak su alayım, nerde... ben de uyudum kafayı vurup. Bingöl' de mola verdi ve hava hala sıcaktı. tabii insan ayağında sandaletlerle Erzurum' a gidince böyle tedirgin oluyor. bavulumda her türlü yazlık giysi de cabası. birinden ödünç aldığım polarla gidiyorum yüksek yüksek diyarlara;benimki de tam saflık.
ben yine uyudum tan yeri ağarana kadar. sonra etrafı meraklı gözlerle seyretmeye başladım. uyku sersemliğinin etkisi var mı bilmem ama etrafıma bakınırken kendimi başka bir ülkede, uzak ve yabancı diyarlarda hissettim. ben o kadar yer gezdim ama buralar çok farklıydı.kendimi Orta Asya' da gibi hissettim; her yer yeşil yeşil bozkırlar, bir tane ev, ağaç yok ve sürekli tırmanıyoruz, sağda solda uçurum da yok, her yer tepe bayır. biraz yüksek tepelerde de kar var iyi mi? ara sıra birkaç kuş görünce sevindim.

Erzurum'a geldik vesselam, otogara varmadan indik hava soğuk, ben üşümeye başladım. şehir uyanmamış, sıcak yataklarında uyuyor. eve vardık ve kendimi yatağa attım sıkı sıkı sarılıp. işte en güzel an, yorucu bir gece yolculuğunun ardından yatak. ona doğru kalktık, sıcak çay soğukta ne güzel gitti. evin içinde üşüyorum, arkadaş bana kalın bir mont verdi, post gibi. sonra yola çıktım şehir merkezine gitmek için. mahallede pazar kurulmuş, ahalinin kimisi kısa kollu kimisi de uzun. otobüsü sordum amcanın birine, yardım etti; enteresan bir şivesi vardı. hasılıkelam şehir merkezine vardım. ayağımda sandalet, üstümde polar, hava bulutlu, her an yağmur yağabilir şekilde Erzurum' u keşfe başladık.
not: fotoğrafı Erzurum Kalesi'nden çektim.

Cuma, Haziran 26, 2009