Pazartesi, Ocak 28, 2008

Antakya ve ılık bir kış sabahı

burası Vali Ürgen alanı,biz vali göbeği deriz.ortada eski Antakya zamanlarına çağrışım yapan bir heykel bulunur,heykelin etrafı havuzdur ve aslan başlarından sular çıkar.karşıdaki yeşillik parktır,bizim yazlık mekanlarımızdandır,evimizin çok yakınlarında olduğu için.bir keresinde arkadaşımla oturacak bank ararken "şöyle boğaza karşı oturalım." diyerek meydanı farkında olmayarak boğaza karşı oturmaya benzetmiştim.
burası vali göbeğinden köprübaşına gider.caddede genellikle markaların mağazaları vardır,güzel bir gezmelik yoludur,yolun sonu aşağıdaki fotoğrafın olduğu meydana çıkar.
burası şehrin en işlek merkezi,hayatın aktığı yerdir,adı köprübaşıdır halk arasında,nitekim köprüyü arka tarafta seçmeniz kabildir.minaresi görülen cami her şehirde illaki bir tane olan Ulu Camii.karşı dağın adı Habib Neccar.bu zatın hikayesi ise şöyle:zamanında kente gelen İsa'nın havarilerine inanan tek Antakyalı olduğu rivayet edilen bu zatı halktan bir topluluk dağın başına çıkarır ve orada kafasını keser,aşağı yuvarlanan kafası bir yere gelip durar ve sonra kafası toprağı deler,aşağılara kadar toprak oyulur ve bir yerde kalır.sonra gövdesini de getirerek gömerler.şimdi bu zatın türbesinin olduğu yerde Anadolu'nun ilk camisi kuruludur.zatın mezarı yerin altındadır,merdivenle inilir,onun üstünde de iki havarinin mezarı bulunur.dağın eteği çoğunlukla tarihi Antakya'dır.Asi nehri eski ve yeniyi çoğunlukla ayırır.
tarihi Antakya'dan bir eski yapı.şimdi özel lise olarak kullanılmakta.estetik yapısıyla çok özel binalardan bir tanesi.
Posted by Picasa

Salı, Ocak 22, 2008

akşam güneşi

maziye,parlaklık ve yakıcılığı kalmamış bir akşam güneşine bakar gibi gözlerimi kırpmadan bakabiliyordum.
Reşat Nuri Güntekin
bahardan kalma bir günde benim evde tıkılıp kaldığım nerede görülmüş.hele bir de Antakya'daysam ve güneş çok davetkarsa olacak iş değil.bahçemizin güzel bir köşelerinden bir köşe buldum yine kendime,bu köşe tam da çiçek harığının arkasında batıya bakan tarafta sevdiğim uzun çam ağacının altı.tam karşımda akşam güneşi,sıcacık.aldım kahvemi ve kitabımı,oturdum otların üstüne keyfe başladım.sonra her zaman olduğu gibi kediciklerim geldi yanıma meraklı gözlerle.önce epey bir incelediler ne yaptığımı,sonra onlar da çöküp oturdular benimle.güneş gidince birden serinledi toprak,ben de hamakta devam ettim keyfime,tabi kedilerim de benimle.biri bir yandan öteki diğer yandan ağaca çıktılar,sallanan hamağın çekiciliğiyle oyuna başladılar,öyleki sağımdaki ağaçtan düşüyordu,çok komikti.ikisi de aşağı inip küçük yavrular gibi oyuna başladılar,kocaman kediler oldular ama hala oyunda akılları.onları izlemek ve tepemdeki ağaçta ötüşen kuşarı dinlemek çok keyifliydi.akşam güneşi iyice kaybolmaya yüz tutunca kitabımı bıraktım ve içeri geçtim.
baharı çok özledim.

Cuma, Ocak 18, 2008

yağmurlu deniz

bırakın beni
dışarıda yağan yağmurlar alsın
yanısıra yağan yağmurların
kaldırımların dibinden dibinden
mutludur denize doğru giden

o her gün oyuklarından yere iner
yaprak yaprak merdiven bir ağacın
biraz dudak boyar biraz taranır
önünde içi yağmur dolu bir aynanın
çıkar adımlarını yağmurlara bırakır

açıklarda denizin üstünde yüzen
yağmurlarlayım ben
aşk yorgunu dinlenen



bana şiiri sevdiren;öyküleriyle,romanlarıyla,oyunlarıyla taşra hayatını,toprağı,yağmuru,Ege'yi en güzel şekilde anlatan;üslubuyla beni etkileyen,eserlerindeki her cümlesini bana büyük bir şevkle okutturan Necati Cumalı'ya ölümünün sekizinci yılında sonsuz saygılarımla.

Cumartesi, Ocak 12, 2008

yeşil vadi

geçen günlerden bir gündü.
soğuktu ayaklarım,üşüyordu;ıslaktı.
güneş düşmüştü çimenlerin üstüne,çıkardım ayağımı,bastım üstüne,sıcağı ararken başka bir şey buldum onda...birdenbire çocukluğuma gittim o an.aklıma o narin hassas çocuk ruhumla yaşadıklarım geldi.evimiz ilçenin dışına doğruydu,kocaman bir bahçemiz vardı,yarısından azına ekip biçmiştik envai çeşit sebzeyi.sebzelerin yataklarının kenarları ise mısır ve ayçiçeği ile doluydu.içine girdiğim zaman çıkmak istemezdim o güzelim bahçeden.
bahçemizden çıkınca yine bahçeler vardı,evler birbirinden uzaktı biraz.bizim meskenimiz kentten bayağı bir kopuktu aslında.kentten çıkmaya yakın sağa bir yol ayrılır ve yokuş aşağı inerdi,sağı solu yine bahçelikti ve tek tük evler olurdu.o bahçeli evlerden birinden hep gül koparır öğretmenimize götürürdük.iniş bitince ev kalmazdı,tam o noktada bir köprü vardı,etraf da çoğunlukla kavaklıktı.köprüyü geçince yokuş yukarı çıkar ve nihayetinde bizim meskene varırdık.severdim oraları,bir çok da arkadaşım vardı.
bizim bahçenin solundan çıkıp tarla ve bahçelerin olduğu tarafa gittim bir gün.gittikçe gittim,içimde biraz korkuyla biraz da hevesle ilerledim. etrafı kavaklarla diğerlerinden ayrılmış bir yere geldiğimde gözlerimle gördüğüm manzara beni öylesine mutlu etmişti ki.bu bir yonca tarlasıydı,yemyeşil yoncalar.başladım yoncaların üstünde debelenip dönmeye.kendimi ne kadar da mutlu hissediyordum,çok sevmiştim burayı.sonra bir isim buldum ona,adı "yeşil vadi" ydi artık.
fırsat buldukça kaçıp yeşil vadime geliyor,yoncaların üstünde yuvarlanıyor,dört yapraklı olanlarını bulmaya çalışıyordum.çok seviyordum burayı ve arkadaşlarımı da getirmeliydim mutlaka...ve getirdim de.onlar da benim gibi çok sevdi yeşil vadimizi.
bir gün o taraflarda annem,kardeşlerim ve doğru anımsıyorsam teyzemle birlikte vişne toplamaya gitmiştik,dere boyunun kenarlarındaydı vişneler,biz ağaca çıkıp büyük bir zevkle hem yiyor hem de topluyorduk.vadimi onlara da göstermeliydim mutlaka,ya o gün ya da piknik yapmaya gittiğimiz günlerden bir gün anneme vadimi göstermeye karar verdim ve onları ardım sıra götürdüm oraya.ne mutluluktu benim için...
şimdi o bahçemiz yok,oraları özlemedim,özlesem gitmek çok kolay çünkü.ama beni mutlu eden bir şey var,o da hepimizin hala bir arada oluşu ve mutlu günler geçirmiş olmamız.o günleri hatirlarken daha bir çok anlıyorum sahip olduklarımın kıymetini,bu da bana yetiyor.

Pazar, Ocak 06, 2008

günler...geceler...

bugünlerde hep aynı moddayım.
sabahları erkenden kalkıyorum, akşam beşe doğru tekrar evde oluyorum. günüm sıkıcı geçmiyor,eğleniyorum.hele de eve dönüşlerimden büyük bir keyif duyuyorum.en yakın arkadaşlarımdan biriyle kimi zaman sakin kimi zaman koştura koştura otobüse biniyoruz.kimi zaman yağmur yağıyor dışarıda,kimi zaman güneş oluyor.bazen sakin güzel sohbet ediyoruz,bazen de şamata içinde boğuluyoruz.hayatta bana bu kadar çok benzeyen birini bulacağımı hiç zannetmezdim ama buldum işte. burçlarımız, huylarımız, düşüncelerimiz, zevklerimiz o kadar çok benzerlikler içeriyor ki.
akşamları evde durmak adına büyük bir çaba gösteriyorum desem yalan olur.bol bol vakit geçiriyorum dışarıda,yeterki fırsat çıksın.öyleki,kaç gündür alışverice gideceğim ama sürekli erteliyorum.
havalar da soğuk, günler akıp gidiyor durmaksızın.
baharlar, sıcaklar geliyor aklıma; özlüyorum. kışı yaşayamıyorum buralarda, tadına pek varamıyorum; onu da özlüyorum. sabah çıktığımda ıslak bir gün varsa karşımda, aklıma Antakya geliyor. dinmek bilmeyen yağmurları,ıslak günleri, geceleri düşünüyorum. hissiyatlı rüyalar görüyorum;bazen kalbimde tatlı bir hoşluk, bazen sıkıntı, bazen de özlemle uyanıyorum.

günler geçip gidiyor,ben iyiyim.

Salı, Ocak 01, 2008

son gece

yeni bir yıla daha girdik.
bu yılbaşı ailemleydim,kalabalık içinde çok güzel geçti.bizim küçük kuzenimiz, çıtı pıtı hanımefendimizin doğum gününü kutladık.doğa doğa tam da bir ocakta doğdu ufaklık ve bu yıl dört yaşına bastı.sevincini görmeliydiniz,çığlıklar ata ata dolandı durdu.mumları üflerken onu kıskanan ağabeyi de üfleme merasimine parazit karıştırdı.zaten ikisi arasında hep bir çekişme didişmedir sürer durur.nitekim hediyeler bile pasta üflemeden hatta merasim başlamadan verildi.kızımıza ne alındıysa aynı ölçüde oğlumuza da alındı,yoksa kıyamet yakındı.
merasimden sonra dans kısmına geçildi.müzik ise oyun havalarıydı tabii,tam bir şenlik havası.bir yandan hala çıkarken meydana,diğer yandan amca katıldı oyuna.babaları da eksik değildi tabii.bense izlemek ve sürekli laf atmakla meşguldüm fettan kızımıza.
çerezdi, meyveydi, şuydu, buydu derken sonunda Tarkan çıktı TRT'de ve seyre koyulduk.onu izlemek büyük bir keyifti doğrusu.nihayetinde yatağı boyladık ve yeni yılın ilk gecesini huzur içinde uyuyarak geçirdik.

Pazartesi, Aralık 24, 2007

nice buluşmalar

harika bir tatil sona erdi.o kadar güzel bir dokuz gün geçirdim ki anlatamam.beni çok ama çok güzel sürprizler bekliyormuş meğer.aslında aylar öncesinden çekiyordum bu tatili;bir keramet varmış bu işte.
nice buluşmalar gerçekleştirdik bu bayramda.daha tamamlanamayan buluşmalar da oldu maalesef ama artık bir dahaki sefere.şimdi önümüzde bir yılbaşı tatili var,o tatile kadar Antep'te iş bırakmak istemiyorum ki o tatili rahatça geçirebileyim.babamın bize her zaman söylediği bir öğüdü vardır:eğer vaktin varsa bir an önce işini hallet ki rahat edesin.ama biz de hep sona bırakırız.ama geçen yaz başıma gelen harika bir dersten sonra artık daha bir kulak veriyorum babamın öğüdüne.
ne demişler:bugünün işini yarına bırakma.

Pazar, Aralık 09, 2007

bahara çağrı

sonbaharın hüznü çöktü her yere
hadi gel yaşamaya başlayalım.
gri göğe bakalım önce,yağmur yüklü bulutlara
sesini dinleyelim düşen damlaların
ıslanmaktan korkmayalım
sarı sarı yaprakların hışırtısını kaybedip
yağmurlarla birlikte çürüyüşünü seyredelim
rüzgarın sesini dinleyelim
hangi uzak diyarlardan geldiğini...
kaçalım evlerimize, sığınalım sıcağa
dumanı tüten bardağı seyredelim
içine çekip kokusunu, yudumlayalım keyifle

üşüyelim sonra, üşüdükçe anlayalım baharın kıymetini
getirmek için onu geri
başlayalım çağırmaya hadi
dört gözle bekleyelim yolunu, gün sayalım
karlar yağsın saydığımız günlerde
çıkıp oynayalım neşeyle
üşüse bile ellerimiz, aldırmayalım
bahar gelecek nasıl olsa
sarılalım sıcacık paltomuza
saralım boynumuza atkımızı
aldırmayalım
düşünmeyelim hiç bunları, onun hatırına
gelecek nasıl olsa

sevincini yaşayalım şimdiden
bir kutlama olsun bütün bunlar
hani dumanı tüten şu bardaklar
onun için hepsi
bahar için, sadece.

Cumartesi, Kasım 24, 2007

kalmak


bu haftasonu bir yerlere gidemedim.Gaziantep'te kalmak ne kadar çekici bir şey bilmiyorum.önümüzdeki hafta yoğun geçeceği için kalmak mecburiyetindeyim.
Gaziantep hakkında konuşmak gerekirse söylenecek çok sey bulmak şu aralar benim için zor.sevmiyorum bu şehri,bunu açıkça söyleyebiliyorum.evet güzel bir şehir,evet modern bir şehir ama ben içinde bir şey bulamıyorum.bir anlam yükleyemiyorum bu şehre,bir mana yükleyemiyorum.
belki ileride sevecek bir yanını bulurum bu şehrin,tabii o güne kadar hala buralarda kalmışsam.havası bile çok yabancı bana,deniz havasını çok özlüyorum mesela.alışsam bile bu şehre,sevsem bile bu şehri;bir gün kesinlikle gitmeliyim diyorum kendi kendime.yabancı şehirlerde fazla kalmak bana ters geliyor.kendi şehrimde yaşayamayacaksam başka şehirlerde fazla kalmamalı,oradan oraya göç etmeliyim diye düşünüyorum.ama bu düşünce sadece kendi şehrime dönünceye kadar geçerli ki bunun için gereken her türlü şeyi yapmaya hazırım.
her gittiğim yerde bir iki kapı bırakmak benim için muhteşem bir şey;bu çok önemli.gidene kadar her şeyin tadını çıkarmak,şartlar ne olursa olsun bir eğlence çıkarmak benim felsefelerimden birisi bu hayatta.madem buradayım,o halde tadını çıkarmasını bilmeliyim.

Pazar, Kasım 18, 2007

bir şehri anlamak

bu haftasonu yine Antakya'ya kaçtım.İskenderun sahilinde giderken pencereden dışarı baktığımda hilalden biraz daha büyük haldeki ayın, denizin biraz üstünde ışıldadığını gördüm;harika bir manzaraydı.
dün öğlen dışarı çıktığımda sokaklarda yürürken kendimi ne kadar mutlu hissediyordum.etrafa doyasıya bakıyor,insanların yüzünü daha samimi buluyordum.biliyordum bu şehri,tanıyordum her köşesini.eski Saray caddesine girdiğimde daha bir farkına vardım yaşadığım şehrin büyüleyiciliğini.buraları özlüyordum ama özlediğim için mutlu olduğumun farkına vardım.çünkü böyle olunca farkına varıyorsun sahip olduğun güzelliklerin.her gün robot gibi gidip gelmek yerine bu sokaklardan,her şeyin bilinciyle atıyorsun adımlarını.ama yine de kalası geliyor insanın.
büyük şehirleri bu yüzden sevmiyorum.tanımadığın onca yüz her gün etrafında dolaşıyor ve kim olduklarını bilmiyorsun.ama küçük bir şehirdeysen neyin nerde olduğunu biliyorsun,sokağa çıktığında birisiyle illaki karşılaşabiliyor ve belki bir saate varan sohbetler edebiliyorsun ayaküstü.
tıpkı Bedri Rahmi Eyüpoğlu'nun dediği gibi:
Sana büyük şehirlerden bahsedeceğim,/En büyük camiler orda kurulur/En küçük mezarlar orda kazılır/En kara yazılar orda dizilir/Yüksek minarelerde selâ verilir/Civar hanelerde zina edilir./Büyük şehirlerde yalan söylenir tosunum./Halbuki küçük köylerin/Mezarlığı bile yoktur./
Büyük şehirlere bağlanma Mehmedim./Öyle bir şehre yerleş ki/Küçük fakat bizim olsun/Sokaklarında tanımadığın yüz/Ensesine şamar atamayacağın kimse dolaşmasın/Her ağacına elin/Her karış toprağına terin değsin/Ve kuytu evlerin birinde/Senden habersiz ölenler olmasın.

Türker Alkan'ın yazısı
Hakkı Devrim'in yazısı

Cumartesi, Kasım 10, 2007

anneannem ve divanı

her haftasonu olduğu gibi bu haftasonu da bir yerlere kaçtım.sırtıma attığım gibi çantamı, ver elini otogar.kendimi oldukça özgür hissediyorum,muhteşem bir duygu bu,muhteşem!

bu sefer anneanneme kaçtım,hem de sürpriz bir şekilde.ne kadar mutlu oldu beni karşısında görünce,benim güzel anneannem.o kadar özlemiştim ki onu,hele de onunla yaptığım kahvaltıları.
anneannemin bir divanı vardır,ben kendimi bildim bileli o divanda yatar,kalkar.evinin odasında ben küçükken üç divan vardı,sonra kanepeler yayıldı, diğer iki divan kalktı ama o divanından vazgeçmedi.divanı tam pencerenin yanında ve caddeye bakıyor.evi de sobalı,mahalesinden gitmek istemiyor.biz küçükken o divanın altında oyun oynamayı çok severdik.şimdi ise küçük kuzenlerim o divanın altında oyun oynuyor.nedense çocuklar çok seviyor o divanın altını.

anneannemle yapmayı sevdiğim en güzel şey o divanında kahvaltı yapmak.hava kıştır ve içeride soba yanar.biz divana kuruluruz karşılıklı,ortamızda kahvaltı sofrası.çay sobanın üstünde fokurdar,karşımda televizyon,solumda da cadde;sıcacık odada çayımı yudumlar,kahvaltı keyfi yaparım.

umarım daha uzun yıllar yaşar ve ben güzel anneannemle bu kahvaltıları doyasıya yaparım.

Pazar, Ekim 28, 2007

a bu hayat

güneş düşmüş toprağa,sabahın en güzel vakitleri şimdi.
ben yine evimdeyim,Antakya'da.içim rahat,huzurlu.arkamdaki pencereden bahçemiz ve sokağımız görünüyor.bir de bu hayatta en sevdiğim radyonun sesi geliyor yanıbaşımda.dün gittim künefe yedim arkadaşımla,buraya gelir gelmez mutlaka yaptığım bir iş.mahalleyi gezdik tozduk;yaşlılarla,muhtarlarla konuştum,sohbet ettim.muhtarlardan kastım mahallenin hanımları oluyor bu arada.onlar ikindi vakti atarlar sandalyelerini,kilimlerini sokağa ve oturur başlarlar muhabbete.mahallede ne var ne yok çoğundan haberdardırlar.o yüzden muhtar derim ben onlara.öyleki evlerinin avlusu olsa bile çıkar sokakta otururlar;çoluk çocuk,bakkal,manav hep içiçedir burada.ölü bir mahalle değildir asla bizimki,sokaklar cıvıl cıvıldır,akşam bile.bu hareketliliği sağlayan hep mahalle sakinidir,oraya yolu düşen yabancı değildir.mahalle kültürü sonuna kadar yaşar burada.insanlar akşam televizyonun karşısına geçip dizilere dadanmaz,evle sokak birdir burada.
o yüzden çok seviyorum mahallemi.insanlar sıcak çünkü,samimi.komşuluk gibi büyük bir kültür ölmemiştir çünkü.umarım ki hiç bir zaman bozulmaz bu güzellik.

Salı, Ekim 16, 2007

bayramin ardindan

bir guzel bayram daha bitti gitti.zaten guzel olan bir sey cabuk biter,hasili bu da oyleydi.
babamizin bize alistirdigi haliyle bayram gunu erken kalktik,alti bucuk gibi.o gun herkes neseli ve dinamik olmali bizim ailede mutlaka.bayram kulturu bizde sonuna kadar yasanmali ve devam ettirilmeli babama gore.elbette ki ben de babamin izinden gitmeye kesinlikle kararliyim.ilk gun duydugum hazzi,hoslugu anlatmam imkansiz zaten.sevincle bayramlasmalar insani o kadar mutlu hissettiriyor ki keske herkes bu duyguyu tadabilse,bu harika degerlerimizin farkina varabilse.
zaten her zaman soylerim,kendi kulturumuzu yasattikca mutlulugumuz artacaktir,cunku bu bizim ozumuzdur.ozumuze yabanci bir kulture adapte olmaya calisirsak an itibariyle bundan keyif alsak da bu aslinda bizi tatmin etmeye asla yetmeyecektir.ama butun mesele kalben hissedebilmekte,anlayabilmekte.o kadar yozlasiyor ki toplumumuz,icinde bulundugumuz guzellikleri fark edemeyecek kadar kor olmusuz.
umulur ki degerlerimizi sonuna kadar koruruz.

Perşembe, Ekim 11, 2007

bir gece vakti

geceyarısını geçmişti zaman,odamdaydım.elimde en sevdiğim yazarlardan birinin en sevdiğim kitaplarından birinin her bir cümlesini ayrı bir keyifle okurken, radyo ve sıcak bir çay bana eşlik ediyordu.odamın batıya bakan penceresi açıktı her zamanki gibi,kendi şehrimdeydim,kendi evimde.huzurluydum,mutlu hissediyordum kendimi.pencereye baktım sonra,içimden, şu anda tek bir şey eksik diye geçirdim aniden:yağmur ve şimşek.sonra daldım gittim yeniden.
birdenbire dışarıdan sesler gelmeye başladı,şimşeğe benzer sesler.kulak verdim hemen.sokaktan geçen bir taşıtın sesi ve henüz uyumamış olan mahalle sakinlerinden birilerinin sesi geliyordu.yanlış duydum derken bu sefer daha kuvvetlice duydum sesleri,evet doğruydu,şimşek çakıyordu dışarıda.arkama aldığım,odamın doğu ve güneye bakan penceresinden ışıkları fark ettim.işte dedim,eksik tamamlanıyor.bu manzarayı kaçıramazdım,kalkıp ışığı söndürdüm ve güneye bakan pencerenin perdelerini ardına kadar dayaladım.elime çayımı aldım,radyoda sevdiğim bir melodi:gesi bağlarında dolanıyorum,yitirdim yarimi...
muazzam şimşekler çakıyordu doğuya bakan ufukta,bir sanat eseri gibiydi bir çoğu.hayranlıkla seyre daldım,kulağımı müziğe ve gök gürültüsüne verdim. sıcak çayın verdiği hararetle nemlenmiş yüzüme pencereden hafif bir meltem vuruyor beni rahatlatıyordu.yağmur yağmıyordu,içime çektim havayı; belki uzaklarda bir yerlere düşmüştür diye toprağın kokusunu getirmiştir dedim,ama yoktu.yağdıysa bile dağın öte yanına,rüzgar getiremedi herhalde dedim.
içimi harika bir huzurla doluydu,bu hayatta yağmuru ve onun getirdiklerini benden daha çok seven yoktur herhalde diye düşündüm.bu anın tadını çıkardım ve uzun düşünmelere daldım seyirle birlikte.
ışıklar dağın arkasında kaybolmaya yakın kalktım yerimden.epey geç olmuştu saat.

Salı, Ekim 09, 2007

ilk günler

dokuz gundur Gaziantep'teydim.
ilk gun zaten apar topar gecip gitti.aksam evimizin oldugu Karatas'tan iki super arkadasimla otogara gittik ve yolculuk bir saat surdu sehirici otobusuyle.iste bu sehrin en sevmedigim tarafi bu oldu.buyuk bir sehir ve bir turlu bitmek bilmeyen bir yol ve bir de ustune yarim otobus cilesi...otogarda isimiz bitti,ev arkadasimin annesini Ankara' ya yolladik ve sonra alisveris merkezine gectik.daha sonra da bir saatlik eve donus yolu.ama otobuste oyle bir muhabbet kurduk ki Antepli biriyle, yolculuk sıkıcı gecmedi.otobus cilesinin en guzel tarafi da bu mesela.Antepte insan yabanci biriyle rahatlikla diyaloga girebiliyor.daha onceki gelisimde de bu sicak diyaloglar dikkatimi cekmisti,buranin insanlari sicak kanli ve bu beni mutlu ediyor.
haftanin ilk gunu pek buruktu.aslinda benim ilk gunum o gundu burada.icim aciyordu cok,geride biraktiklarimla buradakileri kiyaslayisim beni aglamakli hallere sokuyordu.sali gunu ogleden sonra seminerimiz vardi,aksama da tanisma yemegindeydik guzel bir mekanda;yaklaşık yirmi kişiydik.
her geçen gün kendime geliyordum,her kalktığım sabah kendimi biraz daha iyi hissediyordum.zaten günüm de çarçabuk geçip gidiyordu,akşamları arkadaşlarımla çok güzel vakitler geçirdik.
haftasonu da hızlı bir şekilde bitti gitti,Gaziantep'i doğru dürüst gezemedim bile.şimdi Antakya'dayım.biraz erken bir kaçamak oldu ama şartlar hiç tahmin etmeyeceğim şekilde gelişti ve evimdeyim.burada olmak beni mutlu etti.bayram sonrası geri dönüp kaldığım yerden daha iyi konsantre olmuş bir şekilde hayatıma devam edeceğim.her şey güzele ve iyiye gidiyor.ilk zamanları atlattıktan sonra gerisi pamuk söküğü gibi gelecektir eminim.