Pazartesi, Aralık 24, 2007

nice buluşmalar

harika bir tatil sona erdi.o kadar güzel bir dokuz gün geçirdim ki anlatamam.beni çok ama çok güzel sürprizler bekliyormuş meğer.aslında aylar öncesinden çekiyordum bu tatili;bir keramet varmış bu işte.
nice buluşmalar gerçekleştirdik bu bayramda.daha tamamlanamayan buluşmalar da oldu maalesef ama artık bir dahaki sefere.şimdi önümüzde bir yılbaşı tatili var,o tatile kadar Antep'te iş bırakmak istemiyorum ki o tatili rahatça geçirebileyim.babamın bize her zaman söylediği bir öğüdü vardır:eğer vaktin varsa bir an önce işini hallet ki rahat edesin.ama biz de hep sona bırakırız.ama geçen yaz başıma gelen harika bir dersten sonra artık daha bir kulak veriyorum babamın öğüdüne.
ne demişler:bugünün işini yarına bırakma.

Pazar, Aralık 09, 2007

bahara çağrı

sonbaharın hüznü çöktü her yere
hadi gel yaşamaya başlayalım.
gri göğe bakalım önce,yağmur yüklü bulutlara
sesini dinleyelim düşen damlaların
ıslanmaktan korkmayalım
sarı sarı yaprakların hışırtısını kaybedip
yağmurlarla birlikte çürüyüşünü seyredelim
rüzgarın sesini dinleyelim
hangi uzak diyarlardan geldiğini...
kaçalım evlerimize, sığınalım sıcağa
dumanı tüten bardağı seyredelim
içine çekip kokusunu, yudumlayalım keyifle

üşüyelim sonra, üşüdükçe anlayalım baharın kıymetini
getirmek için onu geri
başlayalım çağırmaya hadi
dört gözle bekleyelim yolunu, gün sayalım
karlar yağsın saydığımız günlerde
çıkıp oynayalım neşeyle
üşüse bile ellerimiz, aldırmayalım
bahar gelecek nasıl olsa
sarılalım sıcacık paltomuza
saralım boynumuza atkımızı
aldırmayalım
düşünmeyelim hiç bunları, onun hatırına
gelecek nasıl olsa

sevincini yaşayalım şimdiden
bir kutlama olsun bütün bunlar
hani dumanı tüten şu bardaklar
onun için hepsi
bahar için, sadece.

Cumartesi, Kasım 24, 2007

kalmak


bu haftasonu bir yerlere gidemedim.Gaziantep'te kalmak ne kadar çekici bir şey bilmiyorum.önümüzdeki hafta yoğun geçeceği için kalmak mecburiyetindeyim.
Gaziantep hakkında konuşmak gerekirse söylenecek çok sey bulmak şu aralar benim için zor.sevmiyorum bu şehri,bunu açıkça söyleyebiliyorum.evet güzel bir şehir,evet modern bir şehir ama ben içinde bir şey bulamıyorum.bir anlam yükleyemiyorum bu şehre,bir mana yükleyemiyorum.
belki ileride sevecek bir yanını bulurum bu şehrin,tabii o güne kadar hala buralarda kalmışsam.havası bile çok yabancı bana,deniz havasını çok özlüyorum mesela.alışsam bile bu şehre,sevsem bile bu şehri;bir gün kesinlikle gitmeliyim diyorum kendi kendime.yabancı şehirlerde fazla kalmak bana ters geliyor.kendi şehrimde yaşayamayacaksam başka şehirlerde fazla kalmamalı,oradan oraya göç etmeliyim diye düşünüyorum.ama bu düşünce sadece kendi şehrime dönünceye kadar geçerli ki bunun için gereken her türlü şeyi yapmaya hazırım.
her gittiğim yerde bir iki kapı bırakmak benim için muhteşem bir şey;bu çok önemli.gidene kadar her şeyin tadını çıkarmak,şartlar ne olursa olsun bir eğlence çıkarmak benim felsefelerimden birisi bu hayatta.madem buradayım,o halde tadını çıkarmasını bilmeliyim.

Pazar, Kasım 18, 2007

bir şehri anlamak

bu haftasonu yine Antakya'ya kaçtım.İskenderun sahilinde giderken pencereden dışarı baktığımda hilalden biraz daha büyük haldeki ayın, denizin biraz üstünde ışıldadığını gördüm;harika bir manzaraydı.
dün öğlen dışarı çıktığımda sokaklarda yürürken kendimi ne kadar mutlu hissediyordum.etrafa doyasıya bakıyor,insanların yüzünü daha samimi buluyordum.biliyordum bu şehri,tanıyordum her köşesini.eski Saray caddesine girdiğimde daha bir farkına vardım yaşadığım şehrin büyüleyiciliğini.buraları özlüyordum ama özlediğim için mutlu olduğumun farkına vardım.çünkü böyle olunca farkına varıyorsun sahip olduğun güzelliklerin.her gün robot gibi gidip gelmek yerine bu sokaklardan,her şeyin bilinciyle atıyorsun adımlarını.ama yine de kalası geliyor insanın.
büyük şehirleri bu yüzden sevmiyorum.tanımadığın onca yüz her gün etrafında dolaşıyor ve kim olduklarını bilmiyorsun.ama küçük bir şehirdeysen neyin nerde olduğunu biliyorsun,sokağa çıktığında birisiyle illaki karşılaşabiliyor ve belki bir saate varan sohbetler edebiliyorsun ayaküstü.
tıpkı Bedri Rahmi Eyüpoğlu'nun dediği gibi:
Sana büyük şehirlerden bahsedeceğim,/En büyük camiler orda kurulur/En küçük mezarlar orda kazılır/En kara yazılar orda dizilir/Yüksek minarelerde selâ verilir/Civar hanelerde zina edilir./Büyük şehirlerde yalan söylenir tosunum./Halbuki küçük köylerin/Mezarlığı bile yoktur./
Büyük şehirlere bağlanma Mehmedim./Öyle bir şehre yerleş ki/Küçük fakat bizim olsun/Sokaklarında tanımadığın yüz/Ensesine şamar atamayacağın kimse dolaşmasın/Her ağacına elin/Her karış toprağına terin değsin/Ve kuytu evlerin birinde/Senden habersiz ölenler olmasın.

Türker Alkan'ın yazısı
Hakkı Devrim'in yazısı

Cumartesi, Kasım 10, 2007

anneannem ve divanı

her haftasonu olduğu gibi bu haftasonu da bir yerlere kaçtım.sırtıma attığım gibi çantamı, ver elini otogar.kendimi oldukça özgür hissediyorum,muhteşem bir duygu bu,muhteşem!

bu sefer anneanneme kaçtım,hem de sürpriz bir şekilde.ne kadar mutlu oldu beni karşısında görünce,benim güzel anneannem.o kadar özlemiştim ki onu,hele de onunla yaptığım kahvaltıları.
anneannemin bir divanı vardır,ben kendimi bildim bileli o divanda yatar,kalkar.evinin odasında ben küçükken üç divan vardı,sonra kanepeler yayıldı, diğer iki divan kalktı ama o divanından vazgeçmedi.divanı tam pencerenin yanında ve caddeye bakıyor.evi de sobalı,mahalesinden gitmek istemiyor.biz küçükken o divanın altında oyun oynamayı çok severdik.şimdi ise küçük kuzenlerim o divanın altında oyun oynuyor.nedense çocuklar çok seviyor o divanın altını.

anneannemle yapmayı sevdiğim en güzel şey o divanında kahvaltı yapmak.hava kıştır ve içeride soba yanar.biz divana kuruluruz karşılıklı,ortamızda kahvaltı sofrası.çay sobanın üstünde fokurdar,karşımda televizyon,solumda da cadde;sıcacık odada çayımı yudumlar,kahvaltı keyfi yaparım.

umarım daha uzun yıllar yaşar ve ben güzel anneannemle bu kahvaltıları doyasıya yaparım.

Pazar, Ekim 28, 2007

a bu hayat

güneş düşmüş toprağa,sabahın en güzel vakitleri şimdi.
ben yine evimdeyim,Antakya'da.içim rahat,huzurlu.arkamdaki pencereden bahçemiz ve sokağımız görünüyor.bir de bu hayatta en sevdiğim radyonun sesi geliyor yanıbaşımda.dün gittim künefe yedim arkadaşımla,buraya gelir gelmez mutlaka yaptığım bir iş.mahalleyi gezdik tozduk;yaşlılarla,muhtarlarla konuştum,sohbet ettim.muhtarlardan kastım mahallenin hanımları oluyor bu arada.onlar ikindi vakti atarlar sandalyelerini,kilimlerini sokağa ve oturur başlarlar muhabbete.mahallede ne var ne yok çoğundan haberdardırlar.o yüzden muhtar derim ben onlara.öyleki evlerinin avlusu olsa bile çıkar sokakta otururlar;çoluk çocuk,bakkal,manav hep içiçedir burada.ölü bir mahalle değildir asla bizimki,sokaklar cıvıl cıvıldır,akşam bile.bu hareketliliği sağlayan hep mahalle sakinidir,oraya yolu düşen yabancı değildir.mahalle kültürü sonuna kadar yaşar burada.insanlar akşam televizyonun karşısına geçip dizilere dadanmaz,evle sokak birdir burada.
o yüzden çok seviyorum mahallemi.insanlar sıcak çünkü,samimi.komşuluk gibi büyük bir kültür ölmemiştir çünkü.umarım ki hiç bir zaman bozulmaz bu güzellik.

Salı, Ekim 16, 2007

bayramin ardindan

bir guzel bayram daha bitti gitti.zaten guzel olan bir sey cabuk biter,hasili bu da oyleydi.
babamizin bize alistirdigi haliyle bayram gunu erken kalktik,alti bucuk gibi.o gun herkes neseli ve dinamik olmali bizim ailede mutlaka.bayram kulturu bizde sonuna kadar yasanmali ve devam ettirilmeli babama gore.elbette ki ben de babamin izinden gitmeye kesinlikle kararliyim.ilk gun duydugum hazzi,hoslugu anlatmam imkansiz zaten.sevincle bayramlasmalar insani o kadar mutlu hissettiriyor ki keske herkes bu duyguyu tadabilse,bu harika degerlerimizin farkina varabilse.
zaten her zaman soylerim,kendi kulturumuzu yasattikca mutlulugumuz artacaktir,cunku bu bizim ozumuzdur.ozumuze yabanci bir kulture adapte olmaya calisirsak an itibariyle bundan keyif alsak da bu aslinda bizi tatmin etmeye asla yetmeyecektir.ama butun mesele kalben hissedebilmekte,anlayabilmekte.o kadar yozlasiyor ki toplumumuz,icinde bulundugumuz guzellikleri fark edemeyecek kadar kor olmusuz.
umulur ki degerlerimizi sonuna kadar koruruz.

Perşembe, Ekim 11, 2007

bir gece vakti

geceyarısını geçmişti zaman,odamdaydım.elimde en sevdiğim yazarlardan birinin en sevdiğim kitaplarından birinin her bir cümlesini ayrı bir keyifle okurken, radyo ve sıcak bir çay bana eşlik ediyordu.odamın batıya bakan penceresi açıktı her zamanki gibi,kendi şehrimdeydim,kendi evimde.huzurluydum,mutlu hissediyordum kendimi.pencereye baktım sonra,içimden, şu anda tek bir şey eksik diye geçirdim aniden:yağmur ve şimşek.sonra daldım gittim yeniden.
birdenbire dışarıdan sesler gelmeye başladı,şimşeğe benzer sesler.kulak verdim hemen.sokaktan geçen bir taşıtın sesi ve henüz uyumamış olan mahalle sakinlerinden birilerinin sesi geliyordu.yanlış duydum derken bu sefer daha kuvvetlice duydum sesleri,evet doğruydu,şimşek çakıyordu dışarıda.arkama aldığım,odamın doğu ve güneye bakan penceresinden ışıkları fark ettim.işte dedim,eksik tamamlanıyor.bu manzarayı kaçıramazdım,kalkıp ışığı söndürdüm ve güneye bakan pencerenin perdelerini ardına kadar dayaladım.elime çayımı aldım,radyoda sevdiğim bir melodi:gesi bağlarında dolanıyorum,yitirdim yarimi...
muazzam şimşekler çakıyordu doğuya bakan ufukta,bir sanat eseri gibiydi bir çoğu.hayranlıkla seyre daldım,kulağımı müziğe ve gök gürültüsüne verdim. sıcak çayın verdiği hararetle nemlenmiş yüzüme pencereden hafif bir meltem vuruyor beni rahatlatıyordu.yağmur yağmıyordu,içime çektim havayı; belki uzaklarda bir yerlere düşmüştür diye toprağın kokusunu getirmiştir dedim,ama yoktu.yağdıysa bile dağın öte yanına,rüzgar getiremedi herhalde dedim.
içimi harika bir huzurla doluydu,bu hayatta yağmuru ve onun getirdiklerini benden daha çok seven yoktur herhalde diye düşündüm.bu anın tadını çıkardım ve uzun düşünmelere daldım seyirle birlikte.
ışıklar dağın arkasında kaybolmaya yakın kalktım yerimden.epey geç olmuştu saat.

Salı, Ekim 09, 2007

ilk günler

dokuz gundur Gaziantep'teydim.
ilk gun zaten apar topar gecip gitti.aksam evimizin oldugu Karatas'tan iki super arkadasimla otogara gittik ve yolculuk bir saat surdu sehirici otobusuyle.iste bu sehrin en sevmedigim tarafi bu oldu.buyuk bir sehir ve bir turlu bitmek bilmeyen bir yol ve bir de ustune yarim otobus cilesi...otogarda isimiz bitti,ev arkadasimin annesini Ankara' ya yolladik ve sonra alisveris merkezine gectik.daha sonra da bir saatlik eve donus yolu.ama otobuste oyle bir muhabbet kurduk ki Antepli biriyle, yolculuk sıkıcı gecmedi.otobus cilesinin en guzel tarafi da bu mesela.Antepte insan yabanci biriyle rahatlikla diyaloga girebiliyor.daha onceki gelisimde de bu sicak diyaloglar dikkatimi cekmisti,buranin insanlari sicak kanli ve bu beni mutlu ediyor.
haftanin ilk gunu pek buruktu.aslinda benim ilk gunum o gundu burada.icim aciyordu cok,geride biraktiklarimla buradakileri kiyaslayisim beni aglamakli hallere sokuyordu.sali gunu ogleden sonra seminerimiz vardi,aksama da tanisma yemegindeydik guzel bir mekanda;yaklaşık yirmi kişiydik.
her geçen gün kendime geliyordum,her kalktığım sabah kendimi biraz daha iyi hissediyordum.zaten günüm de çarçabuk geçip gidiyordu,akşamları arkadaşlarımla çok güzel vakitler geçirdik.
haftasonu da hızlı bir şekilde bitti gitti,Gaziantep'i doğru dürüst gezemedim bile.şimdi Antakya'dayım.biraz erken bir kaçamak oldu ama şartlar hiç tahmin etmeyeceğim şekilde gelişti ve evimdeyim.burada olmak beni mutlu etti.bayram sonrası geri dönüp kaldığım yerden daha iyi konsantre olmuş bir şekilde hayatıma devam edeceğim.her şey güzele ve iyiye gidiyor.ilk zamanları atlattıktan sonra gerisi pamuk söküğü gibi gelecektir eminim.

Cuma, Eylül 28, 2007

gaziantep yolunda

bugünlerde yol göründü bana yine.gidiyorum yeni bir şehir,yeni insanlar ve yeni bir hayata.o şehir Gaziantep.
her şey hazır benim gelmemi bekliyor şu anda.bense uzattığım kadar uzatıyorum gitme işini.aslında bir an önce gitmek hevesi de var ama diyorum ki nasıl olsa gideceksin, uzat uzatabildiğin kadar.
Gaziantep' i daha çok anlatırım herhalde,mühim olan şey şu anda ilk izlenim meselesi.ilk dikkatimi çeken şey Antep'in çok büyük bir şehir olması.geniş caddeler,kaldırımlar ve etrafında sıralanan istemediğiniz kadar apartmanlar.bu şekilde o kadar çok cadde varki...bir yanda güzel bir düzenlilik ve modernite sergilerken bir yandan da bir soğukluk yaratıyor içimde.çünkü ben mahalle kültürüyle kaynaşmış ve öyle yaşamayı seven bir insanım.bu tarz apartmanlar mahallelikten uzakmış gibi geliyor bana.
yolculuk bu pazar.beni en çok mutlu edense Antep'te yalnız olmadığım ve Antakya'ya yakın olduğum.umarım en kısa zamanda alışırım.

Çarşamba, Eylül 19, 2007

unutmak

dün akşam saatleriydi;dışarıda güzel bir esinti,yazdan kalma ılık saatler.
yanımda arkadaşım,küçük sehpada çay ve bisküvi.
o ana kadar çok kere dinlediğim bir şarkı tekrar çalmaya başladı:bir gün gelirde unuturmuş insan,en sevdiği hatıraları bile...bu ilk cümle girdiğinde arkadaşımın yüreğinde bir sızı,dilinden çıkan sitem...
hissetmediğim bir duygu sardı içimi.ben de bir gün unutacak mıydım?ne kadar da içli bir sözdü bu.insan unutur muydu,ben unutur muydum?
hayal ettim.şu hayatta öyle bir konumum vardı ki benim.küçükken her istediğimi elde edemedim,ailem zor günlerden bu zamanlarımıza gelmişti,ben küçüktüm ve pek hissetmedim bunları,şanslıydım.ama şimdi ne kadar rahat yaşıyor olsam da ben azla yetinmeyi becerebilen bir insan oldum.her tabakadan insan tanıdım ve büyüklenmedim.çok insan sevdim;varlıklı,mevki sahibi ya da fakir,sıradan bir çok sofraya oturdum.kimseyi ayırt etmedim;çünkü sadece kalpten sevdim.
bir gün çok para kazanacağım belki,peki ya unutacak mıyım o insanları,böyle bir kalpsizlik gösterecek miyim diye sordum kendime.
içim öylesine sızladı ki...öylesine acıdı ki.
hayır unutmayacaktım,unutamazdım.
unutmayacağım.

Salı, Eylül 11, 2007

biber ayı*

Sonbaharın ilk ayıdır aslında ama Antakya için yazın son ayıdır Eylül. Burada yaşayan insanlar için sıcak ve zorlu geçecek bir dönemdir. Kimse hüzne kapılmaz yaz bitti, soğuklar başlayacak diye. Tam tersi sıcaktan yakınırlar, bol bol banyo yapar, gün boyu klimalarını açık bırakırlar.
Kışa hazırlık bu ayda başlar yavaş yavaş. Bizim için çok önemli olan ve ismine “biber ayı” dediğimiz ayın günleri aslında çok yorucu geçer. Bu ayda sıcaklık 38 dereceye kadar ulaşır, ev hanımları yıllık salça ve pul biber ihtiyaçları için damlarına, balkonlarına boylu boyunca biberlerini sererler. Bunlar yakıcı güneşte bir güzel suyunu çeker, sonra şehrin her semtinde bulunan biber çeken kişilere götürülür ve bir güzel kıyılır. O esnada yakınlarda bulunmasanız iyi olur; çünkü acı bir koku boğazınızı yakar, gözleriniz çeşme gibi akmaya başlar. Çekme işleminden sonra kışlık pul biberiniz hazır hale gelir.
Biber ayının en zor işi de salça yapmaktır. Pazarlarda boylu boyuna serilerek alıcı bekleyen biberlerden kafanıza uygun olanı seçilir, fiyatla da anlaşıldıktan sonra çuvallarla salça yapılacak yere getirilir. Önce bir güzel yıkanıp temizlenir, sonra da çekme işlemine geçilir. Bunun yapıldığı alet aynı et kıyma makinesi gibidir; ama elektrikli değildir, bilek gücünüzle kolu çevirerek biberleri çekersiniz. Bakmayın öyle kolay göründüğüne, çok yorucudur. Biberler çekirdek ve sapından ayrılıp kıyılır hale getirilir; ki biber çok acı olduğundan buharını solumak suretiyle boğazınızı yakar,ayrıca gözleriniz de kızarır. Ancak işin en acıklı yanı ise ellerdir, eldiven giyersiniz ama kar etmez, sızım sızım sızlarlar. İnanın bu yanış çok kötüdür, bazen dayanılmaz hale gelir, gece yatırmaz sizi. İş bittikten sonra tepsilere yayılıp güneşe çıkarılır, birkaç gün içinde salçanız hazır hale gelir. Çekilen onca zorluğa değer mi bilmem, ama harika lezzette bir salçanız olur. Oh, mis gibi!
İşte biber ayı başladı. Biz hala sıcaklarla boğuşuyor olacağız, ta ki Kasım gelene kadar. Bir de biberler var tabii. Onsuz bir Eylül düşünmek ne mümkün...
*arşivden 1 Ekim 2005 tarihli yazım

Çarşamba, Eylül 05, 2007

halim vaktim

bazen kendimi bir roman kahramanı gibi hissettiğim oluyor.sanki ben bir romanın içindeymişim de bütün hayatımın baş kahramanıymışım gibi. bazen de düşüncelerim bir romanın diline dönüşüveriyor,bir hayat romanda nasıl anlatılırsa,nasıl bir dil kullanılırsa ben de aynı şekilde düşünüveriyorum.hoşuma gidiyor bu,hem de çok.hayal etmek bir yana,roman gibi düşündüğümü fark edince bir garip oluyorum.
kitaplara dadandım yine bu aralar.çoğunlukla da bahçede okuyorum yine.bir de üç kedi bana her zaman eşlik ediyor.ben okurken onlar ayaklarıma dolanıyor,sonra usanıp oturuyorlar,bir süre sonra uyuklamaya başlıyorlar,bazen de oyun oynuyorlar ama hep yanımdalar.bahçede gezinirken bile sürekli peşimdeler.havalar da gayet güzel;sıcaktı, şuydu falan şikayetim yok.

Çarşamba, Ağustos 29, 2007

badem bahçeleri

çocukken gittiğim badem bahçeleri geldi aklıma.küçüktüm,tahminen yedi sekiz yaşlarındaydım.güzel sıcak bir gündü.biz çocuklar o kadar mutluyduk ki o gün.annem sürekli bize badem toplamamızı söylerdi ama biz aldırmaz oyuna dalardık.bizi küçük oyunlarla kandırdığındaysa bir çoğunu yeme arzusu içinde olurduk.bu sefer bize yemeyip toplamamızı söylerdi,yine bizi ufak şeylerle kandırırdı.bademler o kadar güzeldi ki,insan yemeden duramıyordu.hep toplamaktan sıkılıp koşturup oynamak arzusundaydık.her tarafta geniş bahçeler uzanıyordu.üzüm bahçelerini de hatırlar gibiyim.

çocuk olmak arzusundayım yine bu günlerde.dün akşam evimizin yanındaki sokaklardan birinde elimde çeşitli belgeler muhtarın yanından gelirken gördüğüm çocuklara imrendim birden.dikkat ettim de hepsi de hemen hemen aynı boydalardı erkeklerin, top oynuyorlardı.kızlar da başka bir grup oluşturmuştu.bir de bisikletle turlayanlar grubu vardı tabii ve daha başkaları.yüzümde bir gülümseme belirdi gördüğüm her şeye karşı.

her şeye rağmen,yetişkin olmak gibi çocuk olmak da zor aslında.onlar büyümek ister,biz geriye dönmek.ama hepimiz memnunuzdur hayatımızdan.hissettiğimiz sadece özlemlerimiz,bir gün gelecek gençliğimi de özleyeceğim.en iyisi her şeyi zamanında yaşamak,hayatı,yaşadığımızı fark etmek.

Pazar, Ağustos 26, 2007

uzak bir yer

hani bazen insan uzaklara gitmek ister ya,alıp başını.yabancı bir şehir,yabancı insanlar...ben şehrin yabancı olmadığı ama insanların yabancı olduğu bir yere gittim.güzel bir meydanı vardı şehrin tam merkezinde,ortasında bir havuz,bir fıskiye;etrafında koltuklar ve insanlar.daha da ötelerde merdivenler,çok geniş kaldırımlar,yer yer yine oturulacak koltuklar,o koltukların arkalarında da koca beton saksılarda güzelim çiçekler. daha ötelerde ise merkez otobüs durakları,kimbilir gündüzleri ne kadar da kalabalıktır;şehrin birbirine yabancı olmayan insanları,birbirlerine gidip gelsinler diye.başka bir tarafında ise büyük ve çok eski taş bir cami,olabildiğine estetik.
akşamları o meydana gidip fıskiyenin serinliğinde oturdum bir kaç kez.o kadar rahattım ki,insanlara dair hiç bir tasam yoktu.ne karşıma çıkacak bir tanış vardı ne de halimi, davranışlarımı yadırgayacak birileri.bu rahatlığın tarifi tam olarak imkansız olsa da güzel bir özgürlük duygusuydu aslında,beni hiç bir şey rahatsız etmiyordu.
meydan öylesine çok şeyi barındırıyorduki içinde.yaz sıcağında güneşin rehavetiyle kavrulan taşlarda gezinen insanların kafasına diktiği bir şişe soğuk suyu ve sonrasındaki oh sesini hayal edebiliyordunuz.ya da soğuk bir kış günü yağan yağmurun altında mantolarına sarınıp esen rüzgarın yanaklarını pembeleştirdiğinin farkına varmadan işine gitmek için otobüse yetişen insanların akıllarındaki sıcak bir bardak çayın kalplerindeki arzusunu hissedebiliyordunuz.
güzeldi böylesine bir yabancılık.şehrin yabancı olmadığı ama insanların yabancı olduğu bir yer.bence tam da o "kaçmak" arzusuna en uygun yer.