Çarşamba, Temmuz 25, 2007

yalnızlık büyütür

son bir hafta yaptıklarımı düşünürsem eğer, aktif olarak pek bir şey yapmasam da aslında çok şey yaptığımı anladım. bazı arkadaşlarımın gitmesiyle ve bazı başka sebeplerin de etkisiyle eve kapandım, çıkmaz oldum adeta. kimi zaman hoşuma gitti bu, nitekim kimsecikler yok evde. ama çoğu zaman da bunladım, sıkıldım. yalnızlık iyiydi iyi olmasına, çünkü insan kendini dinlemeyi öğreniyordu böylelikle. hatta bazen çok daraldım; ama yine de gitmedim kimsenin yanına. çıktım yalnız dolaştım çoğunlukla, gözlerim hep birilerini aradı, alsa götürseler beni diye düşündüm durdum; ama bu isteğim hiç olmadı.iyi ki de olmadı.
yalnızlık, oflayıp puflamalar, bir meşguliyetin olmaması beni hep düşüncelere itti. bir çok şeyi düşündüm, tartıştım kendi içimde; sıkıntılarımı düşündüm. yaptığım bazı yanlışların farkına vardım, bundan sonraki günlerimde neler yapmak istediğimi düşündüm. şimdi kendimi daha iyi hissediyorum.
mesela, insanlara karşı olan ataklığımın biraz azalmış olduğunu fark ettim; nitekim ben bir kaç yıl önce şöyle bir şeyi bile yapacak derecede atak bir insandım: sadece fotoğrafta gördüğüm ablamın bir arkadaşıyla sokakta rastlaşınca hiç çekinmeden onu durdurup tanıştım, onu fotoğrafta gördüğümü söyledim. şimdi bu ataklığımın çok olmasa da azaldığını, bunu bir daha yapacak cesaretin kalmadığını hissettim ve bunu düzeltme yoluna koyuldum.
sonuçta yalnızlık bir ilaç aslında.bunun arada sırada olması gerektiğinin farkına da varmış oldum.insan unuttuğu bir çok şeyin farkına varıyor,yalnızlık insanı geliştiriyor,büyütüyor. yalnızlıktan sıkılınca ailenin, dostlarının önemini daha iyi kavrıyor, onlara karşı olan hataları varsa onları kaybetmemek adına bunları düzeltmeyi tasarlıyor.
sonuçta yalnızlık insanı büyütüyor;ama fazlası..
fazlası da çürütüyor.

Cuma, Temmuz 20, 2007

rötar

sanki gitmek istemeyişim ayan olmuş,yola çıkışım elde olmayan nedenlerden dolayı ertelenmek zorunda kaldı. bu vesileyle ağustosun birinde yola çıkıyorum,ne güzel.
ağustos ayı benim için yollarda geçecek sanırım,üstelik büyük ihtimal Ankara'ya veda edeceğim.yolum nereye düşecek;beni hangi şehir,hangi gökyüzü çağıracak bilmiyorum.
umarım her şey güzel olur,Ankara'ya veda edecek olmam beni üzse de kafamda tasarladığım planlar neticesinde her şey yolunda giderse geri döneceğim;tabii geri dönmeye engel olacak büyük bir sebep hasıl olmazsa.
işte bir yol şarkısı,bana yolları hatırlatıyor bu güzel şarkı.


Salı, Temmuz 17, 2007

...

I may be paranoid, but not an android

Pazartesi, Temmuz 16, 2007

ardına bakmadan gitmek

bir saat önce annemi ve ablamı şehir dışına yolladık,onlar giderken ben arkalarından su döktüm. Sonra düşündüm birden benim de gittiğimi,kalbim kıpırdadı,garip oldum. Giderken hayal ettim kendimi,gitmek istemedim o an.geçici bir tatil bile olsa kaç gündür gitmek istediğimi söylesem de içimden, aslında istemediğimi anladım. İçeri girdim,müziği açtım,yeni çıkmış bir albümün yeni dinlediğim şarkılarından bir tanesi takıldı sürekli, aldı beni götürdü bir yerlere.odamın perdesini açtım, karşıdaki güzel dağı,sokağımızı ve bu sokakta yaşadıklarımı hayal ettim şarkıyla beraber.bir gün ya temelli gidersem dedim içimden,ne olacak o zaman?
bir gün temelli gideceğim,biliyorum ama hep dua ediyorum o gün geldiğinde arkama dönüp bakmayayım diye.

Cuma, Temmuz 13, 2007

evim güzel evim


benim güzel evimin ondan da güzel bahçesinden iki kare. her zaman derim kendime,büyük bir evim olacağına küçük bir evim olsun ama bahçesi olsun hepsinden önemli benim için.bazen aklıma gelir de böyle, bir gün evim olursa bu şekilde hareket ederim der dururum kendi kendime. çoğunlukla bahçeli evlerde büyüdüm ben, apartmanlarda da yaşadığımız oldu ama bu fazla uzun sürmedi. bahçe gibisi yoktur bir ev için. bir arkadaşım var,apartmanın son katında ve onun odasında o kadar güzel bir şehir ve dağ manzarası var ki,onu çoğunlukla kıskanmışımdır ve ona imrenmişimdir. pencerenin kenarında çalışma masası var ve onun yanında da bilgisayarı ve onun yanında da kitaplığı. her şey öyle güzel uyumlu ki alırsın kitabını açarsın tatlı bir müzik bilgisayardan,yaparsın kahveni ve oturursun masanın başına; o güzelim Antakya ve dağ manzarası eşliğinde doya doya okursun kitabını ya da keyifle ders çalışırsın. bir de dağın içine oyulmuş bir eski kilise vardır Antakya'da: St. Pierre diye,dünyanın ilk kiliselerinden biri. gece onun muhteşem aydınlatması da bu manzaranın içindedir bir de. ama her şeye rağmen ben yine de bahçemden vazgeçmem. giderim ara sıra onlara,yaparız bir şeyler o manzarayla. bu da az çok yeter bana.

Pazar, Temmuz 08, 2007

live earth

dün deyim yerindeyse televizyona mıhlandım,malum live earth konserleri ortalığı kasıp kavuruyordu.izlerken konserleri ve bütün kısa filmleri;bir kez daha teşekkür ettim bu organizasyonu gerçekleştirenlere. gerçekten harika bir iş çıkarmışlar.zaten konserler ve performanslar bir harikaydı;büyük bir keyif aldım.bunun yanında da bir çok şeyi öğrenmiş oldum dünyanın son hali hakkında. ntv ye de çok teşekkür ederiz tüm gün konserleri yayınladı;tek sorun sinir bozacak derecede araya giren ama konserleri asla bölmeyen reklamlardı.
Madonna'nın live earth için söylediği muhteşem şarkı ve klibi izlemediyseniz buyurun.ben dinleyince içimi hoş duygular kaplıyor.

Salı, Temmuz 03, 2007

bilmecenin çözümü

nasıl poz ama.tıpkı müzik gruplarının verdiği şekilde.ben bu kediciklerde rock çı ruhu seziyorum.aslında biraz boyband lere de benziyorlar.

Cuma, Haziran 29, 2007

bilmece












sizce bu iki kedi aynı kedi mi yoksa farklı mı? ben emin değilim ama çok güzel esnediğini söyleyebilirim.

Çarşamba, Haziran 27, 2007

kediler ve sıcak havalar

kediciklerimin resmini koyayım dedim,photo editor ortalarda yok;neyse düzenlemeden halledeyim dedim bu sefer de blogger sapıttı.

zaten hava da sıcak ve herkes bu muhabbeti yapmaktan bıkmışken ben hiç bahsetmesem dedim ama aklıma hep takılan ve beni rahatsız eden bir şey yok değil. sıcaklar iyi hoş da korkutuyor beni,içim huzursuz bugünlerde,ne olacak gelecekte deyip deyip duruyorum;resmen karadenize gitme planları bile yapmaya başladım ne kadar ciddi olmasa da. zaten akşama kadar boğuşuyorum sıcakla,meteorolojinin sayfasını kurcalıyorum sürekli ne zaman gelecek bu serinlik diye. abartı sıcaklar gitti de bunaltıcı olanları bu sene erken uğradı gibi bizim diyarlara. malum burada haziran ayı eylül ayından daha serin geçer normalde.nitekim bir hafta önce akşam dışarıda kollarımız üşüyordu,kıymetini bilemedik.

akşamları iple çekiyorum zaten,kendimi sokaklara atmak için. ama içim hep huzursuz,gelecek dünya kaygısı yüzünden. bir hayalim var çok istediğim bir hayal,bir şekilde gerçekleştirmeyi arzuladığım hep. o da ülkemizin dört bir yanını ağaçlandırmak.bir de politikacılara bir şekilde sesimi duyurup şu güzel ülkemde nüfus planlaması yapılmasını sağlamak. hatta şimdiden televizyonlar aracılığıyla bir şekilde bu arzumu duyurmak istiyorum,umarım yapacağım,olmasa bile sesimi duyurmuş içimi şimdilik rahatlatmış olurum.

kedilerimle başladım onlarla bitireyim.hallerini görmeniz lazım,kendilerini oradan oraya atıyorlar bir damla serinlik için.genellikle de betonlara seriliyorlar boylu boyuna.yakalayabilirsem çekmeliyim bir foto.

Pazartesi, Haziran 25, 2007

ağıt

özgür arkadaşımızın çağrısı üzerine bu önemli videoyu izlemenizi istiyoruz.umarım birlik ve beraberliğimiz hiçbir zaman bozulmaz.

Perşembe, Haziran 21, 2007

tatil,yaz akşamları,dostlar,kitaplar


iple çektiğim tatil günlerine nihayet kavuşabildim. pazar gününden beri sokakları arşın arşın turladım arkadaşlarımla.kafamı mümkün olduğunca dağıttım,muhabbetten başka hiç bir şey düşünmemeye ve gülüp eğlenmeye devam ettim.hatta o kadar rahatlamıştım ki,sokaktaki hiç tanımadığım küçük çocukların yanaklarını bile sıktım,içimden geliyordu.arkadaşlarımla buluşmaya,yeni gelenlerle hasret gidermeye devam ettim. güzel bir mekanda otumuş beş altı kişi muhabbet ederken bir ara lavaboya gittim,geri döndüğümde masada en az on kişi vardı,birden hayretlerim şaştı,çok hoşuma gitti.en çok özlediğim şey ise yaz akşamlarıymış,gecenin on birinde özgürce ve rahat bir şekilde sokakları turlamak, en çok gelmesini istediğim şeylerden biriydi. hava başlarda serindi ama dünden beri bir sıcaktır başladı Antakya'da. dün öğlen arkadaşımla buluşmak için çarşıya indiğimde ne kadar bunaltıcı olduğunu fark ettim havanın.
kitaplarıma da kavuştum tabii ki.dün ilk defa sabah kitabımı elime aldım ve bahçemde her zaman okuduğum köşeme kuruldum.böylesine rahat kitap okumak gibisi yok herhalde.yalnız bir eksik var,önemli bir eksik,o da kedim.ben her sabah kahvaltı masasından kalkıp çayımla birlikte okumaya,bahçedeki divanıma kurulmaya giderken beni hiç bir zaman yalnız bırakmayan ve divanın yanındaki ağaca çıkıp hemen yanıbaşıma kurulan ve ben kalkana kadar oradan kalkmayıp bana eşlik eden kedim yoktu malesef. ama bahçemizde üç yeni kedicik daha var,onlardan birini alıştırmayı düşünmüyor değilim.
uzun bir tatil beni bekliyor,bir çok planlarım var bu yaz için.ancak önce kendimi toparlamalıyım,kendime iyice gelmeliyim.kendimi boşlukta,düzeni bozulmuş gibi hissediyorum. yazdan sonra nerede olacağım belli değil şu anda.Ankara'ya veda edebilirim,içimden bir ses veda edeceğimi söylüyor,bilmiyorum.ancak belli de olmaz,hiç bir şey kesin değil,hangi şartlar uygunsa oraya gitme durumum var.
şimdi bunları düşünmenin sırası değil sanırım,biz uzun tatili düşünelim,değil mi?

Perşembe, Mayıs 24, 2007

yağmur yağsa

Öylesine yorgunum ki şu anda, halbuki daha öğlen saatlerindeyiz. sabah sekiz buçuk gibi kalktım ve dokuzdan on ikiye kadar sadece oturdum, başka hiçbir şey yapmadım. mideme indirdiğim iki lokma ekmekle üç saat… keyfimden değil elbet, zorunluluktan oturdum, bekledim, bekledim, bekledim. Sonra da kendimi eve zor attım. hiç evden çıkmak istemiyorum bu aralar, neyse ki dersler de bitti, sınavlar kaldı. yapmak istediğim tek şey, evimde kalmak, sabahları tazelikle uyanmak, güzelce kahvaltımı yapmak, biraz keyif yaptıktan sonra derslerime bakmak. ara sıra arkadaşlarımla muhabbet etmek, müzik dinleyip toparlanmak da tabii. Böyle devam etsin mümkünse bir süre, tatile girene kadar. memnunum hayatımdan şu aralar böyle gittiği sürece, zoraki memnuniyet de denilebilir tabii.
Şimdi ne istiyorsun diye sorsalar bana, bir yağmur yağsa derim onlara, ılık bir yağmur. yüzümü yıkasa, saçlarım ıslansa bir güzel, kokusunu duysam toprağın, bassam çamurlara, ıslak çimenlere, kendime gelsem.ardından güneş açsa,kuşlar ıslak tüylerini silkeleseler,ben onları izlesem.
Toparlanmam lazım hemen, bu ruh hali hiç bana göre değil. Gidip meyve yiyeyim biraz, yüzümü falan yıkayayım.

Perşembe, Mayıs 17, 2007

kıştan kalma

havalar ısınalı sıcak içecekler içesi gelmiyor insanın. kahve benim büyük aşklarımdan birisi olarak vazgeçilmezlerim arasında ama onun tadı da soğuklarda daha bir iyi oluyor. hele de ders çalışırken sıkıldıysanız en iyi arkadaş sıcak içeceklerdir, soğuk bir kola iki yudumda bitiveriyor bir şey anlamıyorsunuz. ama olsa şöyle leziz bir çikolata, içsen yavaş yavaş… ama yok işte, olmuyor maalesef. ben de çok yapıyormuşum gibi söylüyorum bir de, ben ders çalışırken çikolata içmem ki. o benim kitap arkadaşım, kitaplarımı okurkenki başlangıç zevkim. ama yok, bu sıcakta o da gitmiyor, acilen bir çözüm bulmam lazım bu soruna.
bak şimdi kış geldi aklıma. o soğukta derse girmeden fakülte binasının girişinde içtiğim leziz çayların tadını ben hiçbir zaman almadım herhalde. hem çay lezzetli, hem de soğuk hava içiriyor. keyfini çıkarmak için yavaş içerseniz çok değerli hocalarınız amfide de içmenize izin veriyorlar, böyle karşılıklı çay içip ders dinlemek gibisi yok.
neyse canım, niye kışı anlatıyorum ki ben şimdi, yaz geldi şurada, benim mevsimim geldi. aylak aylak gezeceğim günleri iple çekiyorum şimdiden. böyle kaprilerle sıfır kol t-shirtlerle dolaşmanın hayallerini kurmak varken kış da nereden çıktıysa. nasıl olsa yine gelir kış, biz önümüze bakalım şimdi.

Çarşamba, Mayıs 16, 2007

iki yaşında

bugün ikinci yılım blog dünyasında.her ne kadar bu sene bir çok aksilik beni yazmak konusunda alıkoysa da ikinci yıla ulaşmak güzel bir duygu. seviyorum yazmayı,hem de çok ama çoğu zaman da beğenmem yazdığım şeyleri.yazamak emek ister çünkü,bense emek harcayacak vakti bulamamaktan şikayetçiyim.
umarım her şey daha güzel olur.

Salı, Mayıs 15, 2007

sıcak

kemiklerine kadar sıcağı hissetmek...en son bunu geçen yazın agustosunda arabada giderken pencerenin camına koyduğum koluma vuran güneşin sıcaklığıyla hissettiğimi hatırlıyorum.gerçekten sıcaktır ama kaçmak istemezsiniz ondan,kemiklerinize kadar işler ama rahatsız olmazsınız.şimdi düşünüyorum da şu günlerin sıcağında, o tadı alamasam da pek bir memnunum havalardan.uzun bir aradan sonra kışlık giysilerin ağırlığından kurtulmak ve hafiflemek,rüzgarın kollarımı okşayışını hissetmek,güneşin sıcağında rahatça dolaşmak gerçekten güzeldi.
elimde defterlerim dersten çıkarken çoğu zaman yaptığım gibi yolumu uzatıp o çam ağaçlarıyla dolu tepelik yolu tırmanırken, yüzümü okşayan serin ama üşütmeyen bir rüzgar beni alıp geçmiş günlere götürmüştü geçenlerde.aklıma o sıcak yaz günlerinde bir yerlere kaçıp gezdiğimiz anlardan bir an geldi,şelaleli bir vadiye inmiş,ağaçların arasında kaybolmuştuk,sonra da tepeyi tırmanıp o güzel vadiye ve ötelerdeki köylere bakmıştık uzun uzun.serin bir rüzgar esiyordu püfür püfür,güneş batmaya yakındı. o rüzgarı,o anı tekrardan hissetmek güzeldi.ben hatıladıkça rüzgar daha bir hoş esiyordu şimdi benim için.o güzel anlardan biriymiş gibi düşünmeye ve hissetmeye başladım.rahattım,mutluydum;dilime bir şarkı tutturdum,beni her dinlediğimde çoşturan bir şarkı.tıpkı "dağ başını duman almış" gibi ,marş gibi bir şarkı.öylece yürüdüm,çam ağaçlarını seyrettim,rüzgarı hissettim,kanat taksalar uçacak gibiydim.evime geldim,dilimdeki şarkıyı açıp onlarla birlikte doya doya söyledim,mutlu oldum.o güzel günleri hep yaşayacağıma her zaman inandım.
yaza az kaldı,tatile,özgürlüğe.