Perşembe, Mayıs 24, 2007

yağmur yağsa

Öylesine yorgunum ki şu anda, halbuki daha öğlen saatlerindeyiz. sabah sekiz buçuk gibi kalktım ve dokuzdan on ikiye kadar sadece oturdum, başka hiçbir şey yapmadım. mideme indirdiğim iki lokma ekmekle üç saat… keyfimden değil elbet, zorunluluktan oturdum, bekledim, bekledim, bekledim. Sonra da kendimi eve zor attım. hiç evden çıkmak istemiyorum bu aralar, neyse ki dersler de bitti, sınavlar kaldı. yapmak istediğim tek şey, evimde kalmak, sabahları tazelikle uyanmak, güzelce kahvaltımı yapmak, biraz keyif yaptıktan sonra derslerime bakmak. ara sıra arkadaşlarımla muhabbet etmek, müzik dinleyip toparlanmak da tabii. Böyle devam etsin mümkünse bir süre, tatile girene kadar. memnunum hayatımdan şu aralar böyle gittiği sürece, zoraki memnuniyet de denilebilir tabii.
Şimdi ne istiyorsun diye sorsalar bana, bir yağmur yağsa derim onlara, ılık bir yağmur. yüzümü yıkasa, saçlarım ıslansa bir güzel, kokusunu duysam toprağın, bassam çamurlara, ıslak çimenlere, kendime gelsem.ardından güneş açsa,kuşlar ıslak tüylerini silkeleseler,ben onları izlesem.
Toparlanmam lazım hemen, bu ruh hali hiç bana göre değil. Gidip meyve yiyeyim biraz, yüzümü falan yıkayayım.

Perşembe, Mayıs 17, 2007

kıştan kalma

havalar ısınalı sıcak içecekler içesi gelmiyor insanın. kahve benim büyük aşklarımdan birisi olarak vazgeçilmezlerim arasında ama onun tadı da soğuklarda daha bir iyi oluyor. hele de ders çalışırken sıkıldıysanız en iyi arkadaş sıcak içeceklerdir, soğuk bir kola iki yudumda bitiveriyor bir şey anlamıyorsunuz. ama olsa şöyle leziz bir çikolata, içsen yavaş yavaş… ama yok işte, olmuyor maalesef. ben de çok yapıyormuşum gibi söylüyorum bir de, ben ders çalışırken çikolata içmem ki. o benim kitap arkadaşım, kitaplarımı okurkenki başlangıç zevkim. ama yok, bu sıcakta o da gitmiyor, acilen bir çözüm bulmam lazım bu soruna.
bak şimdi kış geldi aklıma. o soğukta derse girmeden fakülte binasının girişinde içtiğim leziz çayların tadını ben hiçbir zaman almadım herhalde. hem çay lezzetli, hem de soğuk hava içiriyor. keyfini çıkarmak için yavaş içerseniz çok değerli hocalarınız amfide de içmenize izin veriyorlar, böyle karşılıklı çay içip ders dinlemek gibisi yok.
neyse canım, niye kışı anlatıyorum ki ben şimdi, yaz geldi şurada, benim mevsimim geldi. aylak aylak gezeceğim günleri iple çekiyorum şimdiden. böyle kaprilerle sıfır kol t-shirtlerle dolaşmanın hayallerini kurmak varken kış da nereden çıktıysa. nasıl olsa yine gelir kış, biz önümüze bakalım şimdi.

Çarşamba, Mayıs 16, 2007

iki yaşında

bugün ikinci yılım blog dünyasında.her ne kadar bu sene bir çok aksilik beni yazmak konusunda alıkoysa da ikinci yıla ulaşmak güzel bir duygu. seviyorum yazmayı,hem de çok ama çoğu zaman da beğenmem yazdığım şeyleri.yazamak emek ister çünkü,bense emek harcayacak vakti bulamamaktan şikayetçiyim.
umarım her şey daha güzel olur.

Salı, Mayıs 15, 2007

sıcak

kemiklerine kadar sıcağı hissetmek...en son bunu geçen yazın agustosunda arabada giderken pencerenin camına koyduğum koluma vuran güneşin sıcaklığıyla hissettiğimi hatırlıyorum.gerçekten sıcaktır ama kaçmak istemezsiniz ondan,kemiklerinize kadar işler ama rahatsız olmazsınız.şimdi düşünüyorum da şu günlerin sıcağında, o tadı alamasam da pek bir memnunum havalardan.uzun bir aradan sonra kışlık giysilerin ağırlığından kurtulmak ve hafiflemek,rüzgarın kollarımı okşayışını hissetmek,güneşin sıcağında rahatça dolaşmak gerçekten güzeldi.
elimde defterlerim dersten çıkarken çoğu zaman yaptığım gibi yolumu uzatıp o çam ağaçlarıyla dolu tepelik yolu tırmanırken, yüzümü okşayan serin ama üşütmeyen bir rüzgar beni alıp geçmiş günlere götürmüştü geçenlerde.aklıma o sıcak yaz günlerinde bir yerlere kaçıp gezdiğimiz anlardan bir an geldi,şelaleli bir vadiye inmiş,ağaçların arasında kaybolmuştuk,sonra da tepeyi tırmanıp o güzel vadiye ve ötelerdeki köylere bakmıştık uzun uzun.serin bir rüzgar esiyordu püfür püfür,güneş batmaya yakındı. o rüzgarı,o anı tekrardan hissetmek güzeldi.ben hatıladıkça rüzgar daha bir hoş esiyordu şimdi benim için.o güzel anlardan biriymiş gibi düşünmeye ve hissetmeye başladım.rahattım,mutluydum;dilime bir şarkı tutturdum,beni her dinlediğimde çoşturan bir şarkı.tıpkı "dağ başını duman almış" gibi ,marş gibi bir şarkı.öylece yürüdüm,çam ağaçlarını seyrettim,rüzgarı hissettim,kanat taksalar uçacak gibiydim.evime geldim,dilimdeki şarkıyı açıp onlarla birlikte doya doya söyledim,mutlu oldum.o güzel günleri hep yaşayacağıma her zaman inandım.
yaza az kaldı,tatile,özgürlüğe.

Salı, Nisan 10, 2007

defne

ne yaprağı ne de çiçeği kokusunu yaymaz defne ağacının. yıl boyunca dökülmez yaprakları, baharda hiç haber vermeden açar sessizce çiçekleri,dökülür sonra birer birer,yerine siyah meyveleri geçer.acıdır,yenilmez ama başka bir çok ikramı vardır onun. yemeklerimizi tatlandırır yaprakları,meyvesinin yağı sabunda kullanılır,mis gibi kokar.
bu da bahçemizdeki defne ağaçlarından bir tanesi işte.

Salı, Nisan 03, 2007

bugün bunu öğrendim

bugün bir şeyin daha farkına vardım,aslında hep yaşadığım ama farkında olmadığım güzel bir duygunun farkına.
ders çıkışı arkadaşımla evlerimize giderken çarşıya uğramaya karar verdik kitap bakmak için. kitapçıda epey bir oyalandık, didik didik ettik ortalığı.neyse biz kovulmadan siparişimizi verip ayrıldık oradan. sonra gözümüz mağazalara takıldı, dayanamadık, mevsimlik bir şeyler bakmak için daldık bir tanesine. bu arada da açlıktan sızlamayı da ihmal etmedik, malum öğlen öncesi hocamızın ısmarladığı tostlardan başka bir şey yememiştik ama alışveriş aşkı sarmıştı bizi. sonunda işimiz bitti ve ben eve döndüğümde aç ve sefil bir haldeydim. mutfağa kendimi attım, ne buldumda toplayıp getirdim, bir güzel yedim, üstelik tam da doyamadım. üstüne de güzel bir çay içtim.
farkına vardığım şey ise buydu, yorgunluğun aslında ne kadar tatlı bir şeye dönüştüğüydü. insan yorgunken daha bir zevkle iştahla yiyiyor yemekleri, çayını ya da yorgunluk kahvesini daha bir zevkle içiyor. uzatıp ayaklarını dinlenirken bir başka oluyor o anın hazzı.
dur bakalım, hayat bana aslında hep yaşadığım ama farkında olmadığım daha neler öğretecek. sabırsızlıkla bekliyorum. amacımız "anı yaşamak".

Perşembe, Mart 29, 2007

asma ağacı

baharın geldiği ağaçların çiçek açması ya da kırların renklenmesdiyle değil de, asma ağacının sürgün vermesiyle anlaşılır bence. eğer asma filizlenmişse bahar gerçekten gelmiş demektir,çünkü en geç yeşeren ağaçlardandır.
bu fotoğrafı ben çektim, Antakya' daki evimizin bahçesinden. kendileri mart'ın başında açmışlar,normalde martın son çeyreğinde açardı ama bu sene bekleyememiş o kadar. üstelik ağaçlar mart gelmeden, şubat sonunda çiçeklenmiş de benim haberim olmamış.
daha ne fotoğraflarım var,gerçi Handan kadar iyi çekemesem de bol bol fotoğraf yükleyeceğim.

Çarşamba, Mart 21, 2007

bahar

baharın geldiğini hissettiğimden beri düşünceler sardı beynimi, geçmiş baharlarım canlandı gözümde, hatırladım ve yaşadım o anları zihnimde ve bir şeyin farkına vardım daha yeni: aslında benim en güzel günlerim hep bahar mevsiminde geçti. daha öncesini bilmem ama son üç dört baharda ne kadar güzel günlerim olmuş, aslında ben en çok baharı sevmişim. ben de canlanmışım baharla, hayatı daha bir güzel daha bir farklı hissetmiş, daha tadında hatıralar bırakmışım geride.
bu sefer de böyle olacak benim için, en azından bazı şeylerin farkına varmış ve daha bir anlam yüklemişim bahara. belki hayatım çok monoton geçecek ama bazı şeylerin farkında olabilmek de yetiyor bana. yine güzel mi güzel, çok ama çok farklı hatıralar bırakacağım geride, ötekilere benzemeyen, onlardan daha tatlı hatıralar. bu baharı hiç mi hiç unutamayacağım galiba.belki daha güzeli de olacak ileride, kim bilir; ama şimdi aklımdaki tek şey bu baharın ne kadar güzel olduğu.
artık iple çekeceğim tüm baharları, canlandıracağım yine gözümde en güzel hatıraları ve çabalayacağım daha güzeli için. bu bahar daha güzel olsun ötekilerden diyeceğim ve öyle umacak, dua edecek ve öyle inanacağım.
hoşgeldin bahar, iyi ki varsın. sen tabiatın en güzel armağanısın.

Pazartesi, Mart 19, 2007

test yayını:)

şöyle güzel bir başlangıç olsun istedim. gözlerimin tam olarak iyileştiği söylenemez, ben tedbiri elden bırakmıyorum. o yüzden şöyle bir sessiz sedasız uğrayayım dedim. bahar da geldi zaten, iyiyim ben bu aralar.

Perşembe, Mart 01, 2007

özür

yaklaşık on gündür süregelen bir göz ağrısı çekmekteyim,dolayısıyla bilgisayar ekranına,tv ekranına fazla bakamamaktayım.gözlerim iyileşene kadar yazılarıma ara vermek durumundayım.
takip eden arkadaşlarıma ilgilerinden dolayı teşekkür ederim.en kısa zamanda geri dönmek ümidiyle.

Pazar, Şubat 11, 2007

geri dönüş

güzel bir hafta geride kaldı. arkadaşlarımla yeniden buluştum,onlarla birlikte olarak yeniden mutlu olduğumu hissettim. onlar ve ailem benim en büyük mutluluk kaynağım çünkü.
bir çok arkadaşımla buluştum şu hafta içerisinde.bol bol şehir turu attık,bol bol mekanlara takıldık. yine leziz kahveler içtim,güzel sohbetler eşliğinde. galiba benim hayattaki en büyük zevkim işte bu. bazı arkadaşlarımla eski zamanlarımızı yad ettik,andık ve daha güzel günlerimizin de olacağına yürekten inandık.
aklıma çok güzel bir anı geldi. konsere gitmiştik dört kafadar, sınırsızca eğlendik o akşam,sesimiz kısılana kadar eşlik ettik şarkılara. gece bittiğindeyse geri dönüş için kafaları kaşımaya başladık. her yer insan ve araba kaynıyordu malum,minibüsler doluydu hep. işte orada yılın gafı diyebileceğim bir an geldi. "bir dolmuş bulsak da gitsek." dedim arkadaşlara. o esnada benim saf arkadaşım "niye,illa ki dolmuş mu olması gerekiyor,boş bitane bulunca binemez miyiz?" gibisinden bir soru sordu. ben önce afalladım,şaka yapıyor herhalde dedim ama suratına baktığımda hiç de şaka yapıyor gibi bir hali yoktu. "sen ciddi misin yoksa şaka mı yapıyorsun?" diye sordum, "yoo,neyin şakasını yapayım ki?" dedi bana. ben hayret içerisinde "şimdi sen minibüsün bir adının da dolmuş olduğunu bilmiyor musun yani?" dedim ve bana bilmediğini söyledi ve ben koptum orada gülmekten. hiç bir zaman unutamadım bu güzel anıyı. sonra biz dört kafadar zaten tıkanmış olan yolda duran arabalardan birine sorduk bizi bırakması için ve şehre döndük. arabanın arkasına sıkışarak doluştuk, araba sahipleri de çok samimilerdi,bir de onlarla muhabbet ettik. güzeldi,çok güzeldi.

şimdi ders zamanı.bu hafta ikinci yarı başlıyor. bu dönem her şey çok daha güzel olacak,inanıyorum.

Pazartesi, Şubat 05, 2007

sıkıldım

dışarıda alabildiğince yağmur yağıyor ve ben eve tıkılmış hiç bir şey yapamadan yağmuru seyrediyorum. bir kaç gündür evdeyim,sokağa en son ne zaman çıktığımı bile hatırlamıyorum. geçen hafta bir kaç kez öğlen yemeğine gittim,bugün onu da yapamadım. bulutlar öylesine çökmüş ki, odanın içi karanlık ve lambayı yakmak zorunda kalıyorum. gündüz gözüne lambayı yakmak ne kadar kötü bir şey ama odadaki ışık yetmiyor. aklıma beyaz geceler geliyor, Rusya' daki beyaz geceler. St. Petersburg' da günlerce hiç batmayan güneşli günlere deniyor beyaz geceler.
sıkıldım artık. arkadaşım mesaj atıyor, yağmuru izliyorum,çayımı içiyorum ve radyomu dinliyorum,müthiş bir şey diyor bana. ben de aynısını yapıyorum nitekim ama yanında olmak isterdim diyorum ona.hadi o biraz uzakta, ben yanıbaşımdaki arkadaşıma gitmeye üşeniyorum malesef. yağmur yağıyor boşanırcasına,hem mutlu oluyorum,hem de sıkılıyorum. fazla iyi olmuyor evde tıkılı kalmak. sinemaya bile gidesim yok,şimdi yağmur çamur falan. aslında seviyorum yağmurda dolaşmayı,hem de çok ama... küçüklüğümden beri öğrendiğim bir laf var,yağmur her şiddetini artırışında geliyor aklıma:zebellah gibi yağıyor yağmur. artık ne demekse zebellah. bak bir de zaknabut var, zehir demekmiş. anneannemden duydum bunu da. sinirli olduğunda ne yiyeceğiz diye sorarsam zaknabut der bana. bazen de tatlı tatlı "kuzu" der. kuzu pişiyormuş sözde. özledim anneannemi,hem de çok.olmak isterdim yanında. bak o zaman sıkılmazdım işte. gerçi orada da kar yağıyordur şimdi,hem de nasıl. olsun,yağsın sıkılmam ben. alırım gazetemi,kitabımı okurum güzel güzel. anneannem dedim de aklıma sıcak çikolatalar geldi şimdi. dur bir koşu çıkıp alayım bu akşam, yağsın yağmur bir şey olmaz,severim ben yağmuru.

çarşamba günü her şey yeniden başlıyor.arkadaşlarımla buluşuyorum. hepsini de çok özledim. şöyle uzun uzun muhabbet ederiz artık.sıkıldım susup sakin kalmaktan. biraz taşkınlık istiyorum,şamata istiyorum ben. yapamam böyle sessiz sedasız. hem açacakmış zaten hava da.

Cuma, Ocak 26, 2007

radyo keyfi

en keyif aldığım şeylerden bir tanesi de radyo keyfi yapmaktır. lisedeyken sabahları altıda kalkmak zorundaydım ve beni en iyi uyandıran şey o sıralar number one fm de program yapan Cem Ceminay olurdu. sabahları onun sesiyle uyanmak çok hoşuma giderdi, zaten hareketli hit şarkılar çalardı radyoda. yaşadığımı, hayatta olduğumu hissettirirdi bana ve yatağımdan fırlardım.

şimdilerde Radyo Odtu ve Radyo Eksen i dinlemek beni mutlu ediyor. hele de tatil sabahları sekiz buçuk gibi kalkıp radyoyu açmak ve müzik eşliğinde kahvaltı çayını koymak büyük bir keyif benim için. sevdiğiniz sabah programı eşliğinde çayınızı yudumlamak gibisi yoktur, ister yaz olsun ister kış. ama kışın daha bir zevkli oluyor sanki bütün bunlar. havanın kasvetini en güzel bu şekilde dağıtıyorsunuz içinizde.

nice tatlı radyo keyiflerine...

Salı, Ocak 23, 2007

tatil???

Sonunda ilk dönemin sonuna geldik. Bu Cuma tatile giriyoruz ama sadece bir haftalık bir dinlenmemiz var, artık ne kadar dinlenme denirse. İki haftalık tatilimiz bizim için bir hafta olacak. Benle birlikte dokuz kişilik ekibimiz yine iş başında olacağız. İkinci dönem bizim için daha rahat ve keyifli geçecek sanırım. İlk dönem hepimizde belirgin bir sıkıntı vardı dersler konusunda, ben belki biraz daha kötüydüm onlardan ama sonunda her türlü sıkıntısıyla her şey geride kaldı, yani sağ salim atlattık, başardım. Suçlu olduğum kesin ve bu bana büyük bir ders oldu. Hiçbir zaman için bugünün işini yarına bırakmamak lazım. Aldığım hayat dersleri belki de ileride bu konuda oluşacak sorunlara karşı bilinçli olmamı sağladı. Bu sene bittiğinde hepimiz güzel bir tatili hak etmiş oluruz umarım.
İnsan yoğunluktan değil de stresten şikayet ediyor bence, eğer yeterince dinlenebiliyorsa ve yaptığı işten keyif alabiliyorsa insan, yoğunluğun bir önemi kalmıyor, önemli olan stresle başa çıkabilmek, onu yenebilmek.
Umarım her şey çok daha güzel olur, hem benim için, hem de ekibim için.

Salı, Ocak 16, 2007

içinden geldiği gibi

Bu fotoğrafın içinde kaybolmak istiyorum. Bir şizofren gibi,bir melankolik gibi bakmak, sürekli bakmak istiyorum. Yalnızlığı hatırlıyorum, acıyı hatırlıyorum, sevinci hatırlıyorum, paylaşmayı hatırlıyorum. Sonra aklıma ne gelirse yapmak istiyorum, deli gibi ders çalışmak, ölümüne gezmek, tozmak istiyorum. Sabahtan akşama kadar Beethoven' in ay ışığı sonatını dinlemek, ağlamak ve coşmak istiyorum. İnsanlara sarılmak, ağlamak ağlamak, ağlamak istiyorum. Bir sahne belirtiyorum sonra gözümde, denize açılmış yalnız, yapayalnız bir adam hayal ediyorum. Almış oksijen tüpünü, denize atlıyor yapayalnız, kimse yok. Derinlere iniyor, çok derinlere ve bir batık gemi buluyor. Geçiyor içerisine, koridorlarında dolaşıyor, kapıları aralıyor, odalara, salonlara giriyor ve hatıraları tek tek beliriyor gözünde. Her köşede bir iz,bir yaşanmışlık ve ardından gelen keder, özlem. Batık bir gemide yapayalnız düşünüyor, yakınındaki bir koltuğa oturuyor, her şeyden vazgeçiyor. Oksijen tüpünü çıkarıyor, kafasına geçirdiği aydınlatmalı kasket gökyüzüne çevriliyor, gökte ışığı beliriyor ve geziniyor dört bir yanını. Bulutların üstünü, etrafını tarıyor,sanki bir deniz feneri misali işaretler gönderiyor. Sonra başka bir ışık daha beliriyor mucizevi bir şekilde, o da gökyüzünü taramaya başlıyor. Sonra bir tane daha, bir tane daha… hasret bitiyor. Fonda ay ışığı sonatı çalıyor, ruhunu okşuyor insanın, ağlatıyor, hüngür hüngür ağlatıyor.