Çarşamba, Mart 21, 2007

bahar

baharın geldiğini hissettiğimden beri düşünceler sardı beynimi, geçmiş baharlarım canlandı gözümde, hatırladım ve yaşadım o anları zihnimde ve bir şeyin farkına vardım daha yeni: aslında benim en güzel günlerim hep bahar mevsiminde geçti. daha öncesini bilmem ama son üç dört baharda ne kadar güzel günlerim olmuş, aslında ben en çok baharı sevmişim. ben de canlanmışım baharla, hayatı daha bir güzel daha bir farklı hissetmiş, daha tadında hatıralar bırakmışım geride.
bu sefer de böyle olacak benim için, en azından bazı şeylerin farkına varmış ve daha bir anlam yüklemişim bahara. belki hayatım çok monoton geçecek ama bazı şeylerin farkında olabilmek de yetiyor bana. yine güzel mi güzel, çok ama çok farklı hatıralar bırakacağım geride, ötekilere benzemeyen, onlardan daha tatlı hatıralar. bu baharı hiç mi hiç unutamayacağım galiba.belki daha güzeli de olacak ileride, kim bilir; ama şimdi aklımdaki tek şey bu baharın ne kadar güzel olduğu.
artık iple çekeceğim tüm baharları, canlandıracağım yine gözümde en güzel hatıraları ve çabalayacağım daha güzeli için. bu bahar daha güzel olsun ötekilerden diyeceğim ve öyle umacak, dua edecek ve öyle inanacağım.
hoşgeldin bahar, iyi ki varsın. sen tabiatın en güzel armağanısın.

Pazartesi, Mart 19, 2007

test yayını:)

şöyle güzel bir başlangıç olsun istedim. gözlerimin tam olarak iyileştiği söylenemez, ben tedbiri elden bırakmıyorum. o yüzden şöyle bir sessiz sedasız uğrayayım dedim. bahar da geldi zaten, iyiyim ben bu aralar.

Perşembe, Mart 01, 2007

özür

yaklaşık on gündür süregelen bir göz ağrısı çekmekteyim,dolayısıyla bilgisayar ekranına,tv ekranına fazla bakamamaktayım.gözlerim iyileşene kadar yazılarıma ara vermek durumundayım.
takip eden arkadaşlarıma ilgilerinden dolayı teşekkür ederim.en kısa zamanda geri dönmek ümidiyle.

Pazar, Şubat 11, 2007

geri dönüş

güzel bir hafta geride kaldı. arkadaşlarımla yeniden buluştum,onlarla birlikte olarak yeniden mutlu olduğumu hissettim. onlar ve ailem benim en büyük mutluluk kaynağım çünkü.
bir çok arkadaşımla buluştum şu hafta içerisinde.bol bol şehir turu attık,bol bol mekanlara takıldık. yine leziz kahveler içtim,güzel sohbetler eşliğinde. galiba benim hayattaki en büyük zevkim işte bu. bazı arkadaşlarımla eski zamanlarımızı yad ettik,andık ve daha güzel günlerimizin de olacağına yürekten inandık.
aklıma çok güzel bir anı geldi. konsere gitmiştik dört kafadar, sınırsızca eğlendik o akşam,sesimiz kısılana kadar eşlik ettik şarkılara. gece bittiğindeyse geri dönüş için kafaları kaşımaya başladık. her yer insan ve araba kaynıyordu malum,minibüsler doluydu hep. işte orada yılın gafı diyebileceğim bir an geldi. "bir dolmuş bulsak da gitsek." dedim arkadaşlara. o esnada benim saf arkadaşım "niye,illa ki dolmuş mu olması gerekiyor,boş bitane bulunca binemez miyiz?" gibisinden bir soru sordu. ben önce afalladım,şaka yapıyor herhalde dedim ama suratına baktığımda hiç de şaka yapıyor gibi bir hali yoktu. "sen ciddi misin yoksa şaka mı yapıyorsun?" diye sordum, "yoo,neyin şakasını yapayım ki?" dedi bana. ben hayret içerisinde "şimdi sen minibüsün bir adının da dolmuş olduğunu bilmiyor musun yani?" dedim ve bana bilmediğini söyledi ve ben koptum orada gülmekten. hiç bir zaman unutamadım bu güzel anıyı. sonra biz dört kafadar zaten tıkanmış olan yolda duran arabalardan birine sorduk bizi bırakması için ve şehre döndük. arabanın arkasına sıkışarak doluştuk, araba sahipleri de çok samimilerdi,bir de onlarla muhabbet ettik. güzeldi,çok güzeldi.

şimdi ders zamanı.bu hafta ikinci yarı başlıyor. bu dönem her şey çok daha güzel olacak,inanıyorum.

Pazartesi, Şubat 05, 2007

sıkıldım

dışarıda alabildiğince yağmur yağıyor ve ben eve tıkılmış hiç bir şey yapamadan yağmuru seyrediyorum. bir kaç gündür evdeyim,sokağa en son ne zaman çıktığımı bile hatırlamıyorum. geçen hafta bir kaç kez öğlen yemeğine gittim,bugün onu da yapamadım. bulutlar öylesine çökmüş ki, odanın içi karanlık ve lambayı yakmak zorunda kalıyorum. gündüz gözüne lambayı yakmak ne kadar kötü bir şey ama odadaki ışık yetmiyor. aklıma beyaz geceler geliyor, Rusya' daki beyaz geceler. St. Petersburg' da günlerce hiç batmayan güneşli günlere deniyor beyaz geceler.
sıkıldım artık. arkadaşım mesaj atıyor, yağmuru izliyorum,çayımı içiyorum ve radyomu dinliyorum,müthiş bir şey diyor bana. ben de aynısını yapıyorum nitekim ama yanında olmak isterdim diyorum ona.hadi o biraz uzakta, ben yanıbaşımdaki arkadaşıma gitmeye üşeniyorum malesef. yağmur yağıyor boşanırcasına,hem mutlu oluyorum,hem de sıkılıyorum. fazla iyi olmuyor evde tıkılı kalmak. sinemaya bile gidesim yok,şimdi yağmur çamur falan. aslında seviyorum yağmurda dolaşmayı,hem de çok ama... küçüklüğümden beri öğrendiğim bir laf var,yağmur her şiddetini artırışında geliyor aklıma:zebellah gibi yağıyor yağmur. artık ne demekse zebellah. bak bir de zaknabut var, zehir demekmiş. anneannemden duydum bunu da. sinirli olduğunda ne yiyeceğiz diye sorarsam zaknabut der bana. bazen de tatlı tatlı "kuzu" der. kuzu pişiyormuş sözde. özledim anneannemi,hem de çok.olmak isterdim yanında. bak o zaman sıkılmazdım işte. gerçi orada da kar yağıyordur şimdi,hem de nasıl. olsun,yağsın sıkılmam ben. alırım gazetemi,kitabımı okurum güzel güzel. anneannem dedim de aklıma sıcak çikolatalar geldi şimdi. dur bir koşu çıkıp alayım bu akşam, yağsın yağmur bir şey olmaz,severim ben yağmuru.

çarşamba günü her şey yeniden başlıyor.arkadaşlarımla buluşuyorum. hepsini de çok özledim. şöyle uzun uzun muhabbet ederiz artık.sıkıldım susup sakin kalmaktan. biraz taşkınlık istiyorum,şamata istiyorum ben. yapamam böyle sessiz sedasız. hem açacakmış zaten hava da.

Cuma, Ocak 26, 2007

radyo keyfi

en keyif aldığım şeylerden bir tanesi de radyo keyfi yapmaktır. lisedeyken sabahları altıda kalkmak zorundaydım ve beni en iyi uyandıran şey o sıralar number one fm de program yapan Cem Ceminay olurdu. sabahları onun sesiyle uyanmak çok hoşuma giderdi, zaten hareketli hit şarkılar çalardı radyoda. yaşadığımı, hayatta olduğumu hissettirirdi bana ve yatağımdan fırlardım.

şimdilerde Radyo Odtu ve Radyo Eksen i dinlemek beni mutlu ediyor. hele de tatil sabahları sekiz buçuk gibi kalkıp radyoyu açmak ve müzik eşliğinde kahvaltı çayını koymak büyük bir keyif benim için. sevdiğiniz sabah programı eşliğinde çayınızı yudumlamak gibisi yoktur, ister yaz olsun ister kış. ama kışın daha bir zevkli oluyor sanki bütün bunlar. havanın kasvetini en güzel bu şekilde dağıtıyorsunuz içinizde.

nice tatlı radyo keyiflerine...

Salı, Ocak 23, 2007

tatil???

Sonunda ilk dönemin sonuna geldik. Bu Cuma tatile giriyoruz ama sadece bir haftalık bir dinlenmemiz var, artık ne kadar dinlenme denirse. İki haftalık tatilimiz bizim için bir hafta olacak. Benle birlikte dokuz kişilik ekibimiz yine iş başında olacağız. İkinci dönem bizim için daha rahat ve keyifli geçecek sanırım. İlk dönem hepimizde belirgin bir sıkıntı vardı dersler konusunda, ben belki biraz daha kötüydüm onlardan ama sonunda her türlü sıkıntısıyla her şey geride kaldı, yani sağ salim atlattık, başardım. Suçlu olduğum kesin ve bu bana büyük bir ders oldu. Hiçbir zaman için bugünün işini yarına bırakmamak lazım. Aldığım hayat dersleri belki de ileride bu konuda oluşacak sorunlara karşı bilinçli olmamı sağladı. Bu sene bittiğinde hepimiz güzel bir tatili hak etmiş oluruz umarım.
İnsan yoğunluktan değil de stresten şikayet ediyor bence, eğer yeterince dinlenebiliyorsa ve yaptığı işten keyif alabiliyorsa insan, yoğunluğun bir önemi kalmıyor, önemli olan stresle başa çıkabilmek, onu yenebilmek.
Umarım her şey çok daha güzel olur, hem benim için, hem de ekibim için.

Salı, Ocak 16, 2007

içinden geldiği gibi

Bu fotoğrafın içinde kaybolmak istiyorum. Bir şizofren gibi,bir melankolik gibi bakmak, sürekli bakmak istiyorum. Yalnızlığı hatırlıyorum, acıyı hatırlıyorum, sevinci hatırlıyorum, paylaşmayı hatırlıyorum. Sonra aklıma ne gelirse yapmak istiyorum, deli gibi ders çalışmak, ölümüne gezmek, tozmak istiyorum. Sabahtan akşama kadar Beethoven' in ay ışığı sonatını dinlemek, ağlamak ve coşmak istiyorum. İnsanlara sarılmak, ağlamak ağlamak, ağlamak istiyorum. Bir sahne belirtiyorum sonra gözümde, denize açılmış yalnız, yapayalnız bir adam hayal ediyorum. Almış oksijen tüpünü, denize atlıyor yapayalnız, kimse yok. Derinlere iniyor, çok derinlere ve bir batık gemi buluyor. Geçiyor içerisine, koridorlarında dolaşıyor, kapıları aralıyor, odalara, salonlara giriyor ve hatıraları tek tek beliriyor gözünde. Her köşede bir iz,bir yaşanmışlık ve ardından gelen keder, özlem. Batık bir gemide yapayalnız düşünüyor, yakınındaki bir koltuğa oturuyor, her şeyden vazgeçiyor. Oksijen tüpünü çıkarıyor, kafasına geçirdiği aydınlatmalı kasket gökyüzüne çevriliyor, gökte ışığı beliriyor ve geziniyor dört bir yanını. Bulutların üstünü, etrafını tarıyor,sanki bir deniz feneri misali işaretler gönderiyor. Sonra başka bir ışık daha beliriyor mucizevi bir şekilde, o da gökyüzünü taramaya başlıyor. Sonra bir tane daha, bir tane daha… hasret bitiyor. Fonda ay ışığı sonatı çalıyor, ruhunu okşuyor insanın, ağlatıyor, hüngür hüngür ağlatıyor.

Pazar, Ocak 07, 2007

hayal

Avrupa’nın en imrendiğim tarafı kültüre ve sanata verdikleri önemdir benim gözümde. Sırf bu kültürel ve sanatsal yoğunluk için bile soğuğuna kasvetine katlanıp Avrupa da, özellikle de tarihi şehirlerinde yaşamayı arzu etmişlimdir bir iki yıl kadar.
Viyana filarmoni orkestrasını herkes bilir zaten, dünyaca ünlüdür ve ben bu orkestranın verdiği bir konsere gitmeyi, o tarihi binada bu muazzam olayı canlı canlı seyretmeyi hayal ederim hep. Geçen yıl olduğu gibi bu yılbaşında da televizyondan izledim konseri. Sonra da hep düşündüm, neden bizim de böyle muazzam bir orkestramız yok ki diye hayıflandım.
Ama umarım bir gün bu hayalimi gerçekleştireceğim ve o altın kaplı muhteşem tarihi binada bu 164 yıllık orkestrayı dinleyeceğim.

Salı, Ocak 02, 2007

eski ve yeni

Bu sabah radyonun açılmasıyla birlikte neşeli Türk sanat müziği nağmeleri beni uykumdan uyandırıp kendime getirdiğinde birdenbire çocukluk günlerim geldi aklıma. Eski bir radyomuz vardı o zamanlar, hani herkesin çatı aralığına çıkartıp paslanmaya bıraktığı cinsten. Galiba bizim evin ilk radyosuydu bu ve epeyce bir süre de kullanılmıştı bizim evde. O radyoda hep alaturka şarkılar çalardı bol bol, TRT kanallarından başka bir şey çekmezdi çünkü. Bayram sabahı o radyo açılırdı ve hep böyle hareketli alaturka klasikler doldururdu evin içini. Bu sabah radyoyla birlikte yine o eski günlere gittim, Müzeyyen Senar “ben esmeri fındık ile, fıstık ile beslerim.” Diyordu o güzel sesiyle. Sonra düşündüm, hani herkesin diline pelesenk olmuş bir söz vardır ya “nerede o eski bayramlar” diye, acaba benim eski bayramlarım da şimdikinden güzel miydi? O zamanlar eski radyomuz vardı, şimdi yok ama yine de eskiye ait aradığım bir şey yok gibi. Sadece özlediğim işte bu alaturka şarkılar ki onu şimdi de dinleyebiliriz, üstelik eski radyomuz hala sağlam ve çatı arasında da değil. Sevindim bu duruma, çünkü eski nasılsa şimdi de öyle devam ediyor bizde. Gerçi yaşım çok genç ve eski dediğim kaç yıl öncesi ki diye düşünmeden edemiyorum ama olsun. Umarım eskiye ait çok fazla özlem taşımam hayatım boyunca.

Salı, Aralık 26, 2006

mutluluğun keşfi

Hani bazı insanların hayatlarında bir dönüm noktası vardır ya, bir çok şeyi değiştiren, artık bir çok şeyin eskisi gibi olmayacağı ya da eskisinden daha iyi olacağı… işte o dönüm noktasının geldiği an aslında çok küçük ama çok anlamlı bir olaydı benim hayatımda.
Bundan yaklaşık bir buçuk yıl öncesiydi, hepimiz körpecik gençlerdik; hayata adım atabilmek, kendi ayaklarımız üzerinde durabilmek adına çaba gösterdiğimiz günlerdi o günler. Antakya’ daydık, kendi şehrimizde, aylardan Haziran, en sevdiğim ay. Artık yazın o sımsıcak, hareketli günleri başlamış, Haziran’ın büyüsü hepimizi sarmıştı. Bizler, altı kafadar, beşimiz erkek, birimiz kız hep birlikte arkadaşımızın evinde toplanmaya karar verdik. Günlerden sekiz haziran, aynı zamanda benim doğduğum gün, amfi tiyatroda Leman Sam konseri verilecek ve hepimiz onu arkadaşımızın son kattaki evlerinden, en tepeden izleyecektik. Her şey kararlaştırılmıştı, telefon geldi, arayan bir başka arkadaşımdı, benim en kadim dostum. Doğum günümü kutladı ve Leman Sam konserine iki bilet ayarladığını söyledi; çok sevindim ama gelemeyeceğimi, başka arkadaşlarıma söz verdiğimi söyledim. Akşam oldu, hepimiz toplanıyorduk yavaş yavaş. O gün benim doğum günüm ama kimseden çıt yok, tabii benden kaçmaz, seziyorum olacakları ama rol yapıyorum. Canlarım, benden saklamak adına çırpınıp duruyorlar, gördükçe içim sıcacık oluyor. Sonunda o an geliyor, içeri giriyorum. Her şey bildik sürpriz doğum günü partisi tadında ama o an benim bile tahmin edemeyeceğim duygular beliriyor içimde, tarif edemeyeceğim duygular. Mumları üflüyorum, arkadaşlarım bana sımsıkı sarılıyor, ben de onlara. Sıcacık, içtenlikle, bütün temizliği ve güzelliğiyle sımsıkı sarılış… sıradan bir doğum günü partisinde işte bu sarılış benim hayatımdaki dönüm noktası oluyor. Aslında ne kadar mutlu olduğumu ama bunu hiç de fark edemediğimi anlıyorum. Mutluluğun yolunun sadece insanın en yüce duygularına sahip olmakla elde edileceğinin farkına varıyorum.
Mutluluk aslında çok küçük şeylerde saklı ve biz bu çok küçük şeylere o kadar çok sahibiz ki. Yeter ki farkında olabilelim, yeter ki yetinmesini bilebilelim.
Artık mutluyum diyebiliyorum rahatlıkla, sıkıntıda olsam da, dertsiz olsam da. ölene kadar da mutlu olacağıma inanıyor ve öyle umuyorum.

Pazar, Aralık 17, 2006

yağmur, seni o kadar çok özledim ki...

Cuma, Aralık 15, 2006

isyan

o kadar dalgınlaştım ki, artık selam veren insanların selamını görüp de alamayacak duruma geldim. birisi bana gülümsüyor, mahkeme duvarı gibi yüzüne bakıyorum, geçip gittikten sonra kafama dank ediyor. sonra da yanlış anlamadığını umarak yoluma devam ediyorum. kendimi çok yıprattım ben, artık pilim tükeniyor sanırım. bugün her şeyin haddini aştığı bir gündü. galiba artık pes ettim ben. ne olacak bilmiyorum ama iyi bildiğim bir şey var, o da iyi olmadığım. galiba dinlenmem ve kendimi toparlamam gerekiyor. insanları makine zanneden bir takım kişileri de kınıyorum. "gerekirse uyuma" diye sözde öğüt veren bu insanlar için de ne olursa olsun artık, ben itibarımdan vazgeçmeye hazırım diyorum buradan. sorun her şeyi gözümde büyütmemse ve ben bunun aksini başaramıyorsam, evet başaramıyorum ne olacaksa olsun diyorum.

ama başaracağıma olan inancımı da hiç yitirmiyorum.

Pazartesi, Aralık 11, 2006

halet-i ruhiyem

isyanlardayım dersem yeridir herhalde. aslında o kadar da abatmamak lazım ama kendime göre halim biraz içler acısı. bu aralar kafama en çok taktığım şeylerden birincisi derslerim, ikincisi ise kitap okuyamamam.
yazın sabah kahvaltıdan sonra elimde çayımla bahçemizin en güzel köşelerinden birine koyduğumuz eski usül divanımıza kurulur, o sabah serinliğinde bol kuş,börtü,böcek sesiyle kitap okurdum doya doya. ara sıra arkadaşlarım bu geleneğimi bozsa da eğer o sabah evdeysem bunu mutlaka yapardım. kedimiz ise her zamanki gibi ağaca çıkar,hemen yanıbaşımda ben kitap okurken beni süzer,hiç sesini çıkarmazdı.

bu hafta benim için bayağı yoğun geçecek gibi gözüküyor,tabii eğer gerçekten bunu başarabilirsem. çalışmak her zaman severek yaptığım bir iştir,boş durmayı sevmem ama aşırı yoğunluk insanı bir yere kadar dik tutuyor. bir noktadan sonra rahat bir nefes almak ihtiyacı duyuyorsunuz.

şu yoğunluğum bir azalsa,her şey daha güzel olacak galiba.

Cuma, Aralık 08, 2006

planlanmamış

Planlanmamış seçimim olabilirsin sen
Yaşamımı genişletilmiş yaşamam için
Her zaman seveceğim tek kişi olabilirsin sen
En derin sorgulamalarımı dinleyen tek kişi olabilirsin
Her zaman seveceğim tek kişi olabilirsin sen

Olabileceğim en kısa sürede yanında olacağım
Ama yaşamın daha önceden sahip olduğum kırık parçalarını onarmakla meşgulüm

Önce meydan okuyan kişi vardı
Tüm düşlerime ve tüm dengeme
O asla senin kadar iyi olamadı

Planlanmamış seçimim olabilirsin sen
Yaşamımı genişletilmiş yaşamam için
Her zaman seveceğim tek kişi olabilirsin sen

Olabileceğim en kısa sürede yanında olacağım
Ama yaşamın önceden sahip olduğum kırık parçalarını onarmakla meşgulüm.

Senden önce.



Unintended
By Muse