haberini aldım.
bahar gelmiş uzaklara. ağaçlar sürgün vermiş, çiçeklerini açmış. toprak yeşile bürünmüş bereketli yağmurlarla. rengarenk çiçekler bezemiş her bir yanı...
nergis çoktan haber vermiş bu anlattıklarımı. soğuk ve yağmurlu kış günlerinde bürümüş toprağı. kokusunu dört bir yana salmış, baharı davet etmiş diyarlara. sonra müjde vermiş herkese, duymuş baharın sesini; geliyorum demiş ona... geliyorum az kaldı.
sonra gelmiş bahar, iyiden iyiye etkisini göstermiş bağlarda bahçelerde. her yer bir renk cümbüşüne dönmüş; kuşlar, arılar, kelebekler çoşkuyla dans ediyormuş her yerde. nergisi aramış binbir çeşit çiçeğin içinde, görüp tanımak istemiş o davetkar kokunun sahibini ama bulamamış. kavuşamamış o güzel kokunun sahibine.
meğer bahar aşıkmış nergise. her yıl kokusunu duyar da icabet edermiş davetine ama hep geç kalırmış. o kadar güzel kokarmış ki nergis, görmediği halde vurulmuş ona. ya bir de görebilseymiş...
güzelliği dilden dile yayılan nergis bu yüzden kaçarmış hep. bahar bir süre daha onu arar sonra o da terk edip gidermiş.
bir daha çağırsın diye nergis onu.
belki bu sefer kavuşmak için...
Perşembe, Mart 23, 2006
Cumartesi, Mart 18, 2006
doksan bir yıl önce bugün
| pencerenin kenarındayım. ıslak, yorgun bir hava var dışarıda. yağmur gidip gelip camları dövüyor, bazen sakinleşiyor, bazen hırçınlaşıyor. sonra yoruluyor bulutlar, gri renkleri beyaza çalıyor yavaş yavaş, dağılıp parça parça oluyorlar. ama güneşin yüzünü hiç göstermiyorlar. ben de tıpkı onlar gibi yorgunum bugün, aklım bir gidip bir geliyor. uzaklara... çok uzaklara... bundan doksan bir yıl öncesine. zihnimde canlandırıyorum yedi geminin boğazın soğuk sularına gömülüşünü. şimdi burada, şu pencerenin önünde oturuyor ve bunları düşünebiliyorsam... ne yapsam da onlara olan şükranımı sunabilsem diyebiliyorsam... benim rahatım için kendi rahatlarını terk eden yüz binlerce insan sayesindedir. ne kadar çalışsam da sizlere olan borcumu ödeyemem, biliyorum. ama seslerinizi duyabiliyorum, istediğiniz tek şeyin " yeter ki siz rahat edin, yeter ki vatan sağolsun " demek olduğunu da biliyorum. yağmur yine dövüyor pencerenin camlarını... |
Salı, Mart 14, 2006
aslında...
günün ılık bir saatinde iki arkadaş, bu uzak şehrin uzun zamandan beri tanıdıkları sokaklarından birinde loş bir kahve evinde oturmuş çaylarını yudumluyor, eski günleri anımsatan bir şarkı mekanın her köşesini dolduruyordu.
- telefonunu bende unutmuştun ya, o gün baktım cevapsız bir çağrı vardı.
- öyle mi, kimdi?
- sanırım Ahmet' ti.
bu ismi duyunca içini bir hareketlilik kaplıyor, kalbinde bir umutla gelen sevinç beliriyordu şimdi.
- hangi Ahmet, diye sordu telefon rehberindeki iki ayrı Ahmet' i gösterirken, bu muydu yoksa bu mu?
- tam hatırlamıyorum ama sanırım ilk gösterdiğindi.
içindeki sevinç gerisin geriye gidiyordu ama hala bir umut vardı içinde.
- şimdi anlarız, kayıtlara bakalım.
baktı ama gariptir iki Ahmet de yoktu arayan listesinde.
- bilmiyorum, belki de ben yanlış hatırlıyorum, dedi ve bu bahis kapandı.
düşündü, nasıl mutlu olacaktı halbuki, onun aradığını öğrenseydi.
ne kadar olmuştu görüşmeyeli? üç ay, evet tam üç ay olmuştu. en son bir buçuk ay önce telefonda sesini duymuştu. uzaktaydı, çok uzakta. arayamazdı da şu sıralar, sadece bir hafta önce attığı mesaj... ne bir cevap vardı ne de başka bir şey.
kalktılar, hesabı ödediler. tam kapının önüne gelmişlerdi ki telefon çaldı.
ekrandaki isim Ahmet...
küçücük bir şey bile insanı mutlu etmeye yetiyordu bu hayatta. ne kadar basit görünürse görünsün, uzaktaki bir dostunun, arkadaşının, sevdiğin bir insanın sesini duymak, ben mutluyum diyebilmek için yetiyordu aslında.
- telefonunu bende unutmuştun ya, o gün baktım cevapsız bir çağrı vardı.
- öyle mi, kimdi?
- sanırım Ahmet' ti.
bu ismi duyunca içini bir hareketlilik kaplıyor, kalbinde bir umutla gelen sevinç beliriyordu şimdi.
- hangi Ahmet, diye sordu telefon rehberindeki iki ayrı Ahmet' i gösterirken, bu muydu yoksa bu mu?
- tam hatırlamıyorum ama sanırım ilk gösterdiğindi.
içindeki sevinç gerisin geriye gidiyordu ama hala bir umut vardı içinde.
- şimdi anlarız, kayıtlara bakalım.
baktı ama gariptir iki Ahmet de yoktu arayan listesinde.
- bilmiyorum, belki de ben yanlış hatırlıyorum, dedi ve bu bahis kapandı.
düşündü, nasıl mutlu olacaktı halbuki, onun aradığını öğrenseydi.
ne kadar olmuştu görüşmeyeli? üç ay, evet tam üç ay olmuştu. en son bir buçuk ay önce telefonda sesini duymuştu. uzaktaydı, çok uzakta. arayamazdı da şu sıralar, sadece bir hafta önce attığı mesaj... ne bir cevap vardı ne de başka bir şey.
kalktılar, hesabı ödediler. tam kapının önüne gelmişlerdi ki telefon çaldı.
ekrandaki isim Ahmet...
küçücük bir şey bile insanı mutlu etmeye yetiyordu bu hayatta. ne kadar basit görünürse görünsün, uzaktaki bir dostunun, arkadaşının, sevdiğin bir insanın sesini duymak, ben mutluyum diyebilmek için yetiyordu aslında.
Perşembe, Mart 09, 2006
görülen ve hissedilen
| Çalıkuşu ile lise hazırlık yıllarımda tanışmıştım ben. kitabın kahramanı Feride’ ye aşık olmuştum. aslında aşk değildi tabii, sadece ben öyle zannediyordum. yüzünü görmediğim ama bütün iç dünyasını tanıdığım bu hayali kahramanı neden bu kadar çok sevmiştim acaba? ruhunun derinliklerini en ince ayrıntılarıyla tanıdığım, acılarını, sevinçlerini, mutluluklarını, hayal kırıklıklarını kendisiyle birlikte benim de bildiğim ve hissettiğim için miydi bu sorunun cevabı… aylardır görüşmediğim bir dostumu bu kadar çok özlemem, onunla geçirdiğim günleri anıp o zaman farkında olmadığım şeyleri şimdi hissetmem; onu özlediğimi fark ettiğimde, aslında ne kadar çok şey yaşadığımızı ve onu ne kadar çok sevdiğimi anlamamdan mı kaynaklanıyordu? bunları anlamam ve bir gün tekrar buluştuğumuzda farklı bir şekilde onu karşılayıp farklı bir şekilde ona sarılmam, onun elini tutmam, aslında ayrılığın da güzel bir şey olabileceğini, hayattaki hiçbir şeyin; ayrılığın, acının, ölümün… bazen ne kadar da çok işe yarayabileceğini anladıktan sonra boş olmadığını öğrenmemi sağladı benim. ayrılık güzeldi aslında. görünen gerçeğin ötesinde duygularla buluşmamı sağladı, belki de görünenin değil de hissedilenin daha önemli olduğunu kavrattı bana. Feride’ ye, bir hayal kahramanına böylesi duygular beslememin açıklaması da buydu galiba. bunları anlamak bir çok sorunun da cevabını bulmamı sağladı hayatta. neden arzu ettiğimiz şeye ulaştığımızda, ona ulaşmadan önceki hislerimizin aynısına ulaşamadığımızı anlamamı sağladı. neden hayal ettiğimiz gibi hissedemeyeceğimizi, hiçbir şeyin hayallerimizdeki gibi tatlı olmadığını anlamamı sağladı. şundan emindim ki, Feride gerçek olsaydı ve ben ona ulaşsaydım, her şey o anda son bulacaktı ve ben tatlı bir rüyadan uyanır gibi olacaktım. neden böyleydi peki? neden hiçbir şey hayal ettiğimiz gibi güzel değildi? cevabı uzun bir ayrılıktan sonra buluştuğum dostuma nasıl farklı, nasıl başka davrandığımda saklıydı. hayatın böyle olması, anılardan sıyrılıp gerçeğe döndüğümde aslında olanın gördüğümden daha farklı olduğunu fark etmemi sağladı. önemli olan görünen değildi, hissedilendi. hissedileni anlamam, görüneni değiştirmemi sağladı. aslında dostum olan kişi benim zannettiğimden daha farklı, daha önemliydi benim için. hissedilen görüneni değiştirmişti… eğer insanlar hissedileni görünene aktarabilseydi, şimdi dünya çok daha farklı, hayat çok daha tatlı olurdu. en önemlisi, insan daha çok insan olurdu. |
Salı, Mart 07, 2006
dört şıklı kısa biyografi
benim "en" lerim o kadar çoktur ki. oturduğum yerde yapacak bir sürü iş bulabilirim. bu yönümü çok seviyorum ama bazı durumlarda sıkıntı yaratabiliyor, anket doldururken mesela. ben bu işi de çok severim aslında.
.........yaptığınız dört iş...
bu soruyu nereye çeksem oraya gider aslında. en iyisi ben anlamak istediğim gibi anlayayım.
zaten birini söylemişim yukarıda, uzatmaya ne gerek var, geriye kaldı üç.
...okumak... belki çok klişe olabilir ama ne yapayım gerçek bu. aslında çok vakit alıyor diye şikayet ediyorum ama... en iyisi hızlı okuma kursuna falan gitmek.
...gezmek... gezmeyi sevmeyen ya da bu işi yapmayan kaç kişi var acaba? bence yok.
...hızlı yaşamak... kısacık hayatta yapmak istediğim her şeyi yapmak, bu dünyadan gözü açık gitmemek.
.........izlediğim dört dizi...
...Yağmur Zamanı... ismi çok hoşuma gidiyor.
...Aliye... bu dizinin biraz soğuk havası var ama yine de seviyorum.
...Hayat Türküsü... sanırım hiçbir diziye böylesine bağlanmadım ben. bu dizide geçenleri bizzat görüp yaşadığım için herhelde.
...X-Files... tempolu polisiye gerilimler hep hoşuma gitmiştir.
..........defalarca izlemekten bıkmayacağım dört film...
...Yüzüklerin Efendisi 1-2-3... içlerinden favorim " Yüzük Kardeşliği "
...1492 Amerika'nın keşfi... bu filmin üstüne Amerika' nın keşif filmi tanımam, tek kelimeyle muhteşem!
..........yaşadığım dört şehir...
...Antakya, Ankara...
son ikisini geleceğe saklıyorum.
.........tatil için gittiğim dört yer...
...Kuşadası...gittiğimde "burası Türkiye mi?" diye soracak kadar turist gördüğüm ilk tatil beldem.
...Van... göle iyice bakmıştım acaba bir şeyler görebilir miyim diye. yaşadıklarım sıradışıydı.
...Yozgat... küçücük ama çok sevimli, iki saatte yürüyerek şehrin tamamını gezdiğim yer.
...Ürgüp... yüksek bir tepeye çıkıp doyasıya izleyeceğiniz olağanüstülükte.
..........en sevdiğim dört yemek...
...tavuk şinitzel... grip falan vız gelir.
...tavuklu mantar sote... şöyle bol baharatlı, en çok da kekik olmalı. mantar sote dedim, çünkü mantara bayılırım. aslında ismi mantarlı tavuk sote.
...pizza...öyle bir şey ki bir kez yediğimde bir ay kadar yemiyorum, böyle de doyurucu.
...kuru fasulye- pilav... onsuz hayat düşünülemez!
..........şimdi olmak istediğim dört şehir...
...Sydney... bence dört dörtlük, yaşamayı çok ama çok istediğim şehir.
...Valencia... yaşamak istediğim şehirlerden bir tanesi. Akdeniz' den vazgeçemiyorum ben...
...Tokyo... hayatın hızlı aktığı şehir. tam istediğim gibi yani.
...Montreal... ismi gibi soğuk ülke Kanada. gerçi kan deyince aklıma sıcak geliyor ama...
İpek, teşekkürlerimle.
.........yaptığınız dört iş...
bu soruyu nereye çeksem oraya gider aslında. en iyisi ben anlamak istediğim gibi anlayayım.
zaten birini söylemişim yukarıda, uzatmaya ne gerek var, geriye kaldı üç.
...okumak... belki çok klişe olabilir ama ne yapayım gerçek bu. aslında çok vakit alıyor diye şikayet ediyorum ama... en iyisi hızlı okuma kursuna falan gitmek.
...gezmek... gezmeyi sevmeyen ya da bu işi yapmayan kaç kişi var acaba? bence yok.
...hızlı yaşamak... kısacık hayatta yapmak istediğim her şeyi yapmak, bu dünyadan gözü açık gitmemek.
.........izlediğim dört dizi...
...Yağmur Zamanı... ismi çok hoşuma gidiyor.
...Aliye... bu dizinin biraz soğuk havası var ama yine de seviyorum.
...Hayat Türküsü... sanırım hiçbir diziye böylesine bağlanmadım ben. bu dizide geçenleri bizzat görüp yaşadığım için herhelde.
...X-Files... tempolu polisiye gerilimler hep hoşuma gitmiştir.
..........defalarca izlemekten bıkmayacağım dört film...
...Yüzüklerin Efendisi 1-2-3... içlerinden favorim " Yüzük Kardeşliği "
...1492 Amerika'nın keşfi... bu filmin üstüne Amerika' nın keşif filmi tanımam, tek kelimeyle muhteşem!
..........yaşadığım dört şehir...
...Antakya, Ankara...
son ikisini geleceğe saklıyorum.
.........tatil için gittiğim dört yer...
...Kuşadası...gittiğimde "burası Türkiye mi?" diye soracak kadar turist gördüğüm ilk tatil beldem.
...Van... göle iyice bakmıştım acaba bir şeyler görebilir miyim diye. yaşadıklarım sıradışıydı.
...Yozgat... küçücük ama çok sevimli, iki saatte yürüyerek şehrin tamamını gezdiğim yer.
...Ürgüp... yüksek bir tepeye çıkıp doyasıya izleyeceğiniz olağanüstülükte.
..........en sevdiğim dört yemek...
...tavuk şinitzel... grip falan vız gelir.
...tavuklu mantar sote... şöyle bol baharatlı, en çok da kekik olmalı. mantar sote dedim, çünkü mantara bayılırım. aslında ismi mantarlı tavuk sote.
...pizza...öyle bir şey ki bir kez yediğimde bir ay kadar yemiyorum, böyle de doyurucu.
...kuru fasulye- pilav... onsuz hayat düşünülemez!
..........şimdi olmak istediğim dört şehir...
...Sydney... bence dört dörtlük, yaşamayı çok ama çok istediğim şehir.
...Valencia... yaşamak istediğim şehirlerden bir tanesi. Akdeniz' den vazgeçemiyorum ben...
...Tokyo... hayatın hızlı aktığı şehir. tam istediğim gibi yani.
...Montreal... ismi gibi soğuk ülke Kanada. gerçi kan deyince aklıma sıcak geliyor ama...
İpek, teşekkürlerimle.
Cuma, Mart 03, 2006
tutku
| Ankara' ya günün ilk ışıklarında ulaştım hep. bazen ılık, bazen buz gibi soğuk bir sabahta... " altı yüz seksen kilometrelik bir yolculuktan sonra başkentimiz Ankara' ya hoşgeldiniz! " diyen bir sesle uyanır, önce ODTU ormanını seyreder, sonra kocaman bir hoşgeldinizle bizi karşılayan Dikmen' in yüksek apartmanlarından tüten beyaz dumanı seyre koyulurum. hava soğuk ama evler sıcacıktır" derim içimden. Ankaralı yeni güne uyanmakta, Başkent hareketlenmeye başlamaktadır yavaş yavaş. Kızılay' da sabahlar sakin geçer, çok kimse olmaz kaldırımlarda. ama öğlen olmayagörsün, iki kişi yan yana zor yürür. kimbilir kimler yürümüştür o kaldırımlarda ve diğer kaldırımlarda; Ankara' nın her köşesinde. Atatürk, İsmet İnönü... ve kimbilir hangi sahneler yaşanmıştır cadde ve sokaklarında. insan bunların şuuruyla baktığında etrafına, daha bir başka oluyor Ankara. soğuk bir günde tanıdım Ankara' yı. ismi gibi soğuk Ankara, soğukla özdeşleşti ruhumda. ve hep söylediler bana " Ankara bir tutkudur." diye, inanmadım onlara. ama artık inanıyorum, hem de bütün kalbimle. bir tutkudur Ankara... bir kere tutulmayagör, kolay kolay vazgeçemezsin. |
Perşembe, Şubat 23, 2006
dursun zaman
hayat sadece bizim tarafımızdan bakıldığı gibi midir? biz nasıl istiyorsak öyle mi olmalıdır?
hayata nasıl bakarsam o kadar güzel olur ya da o kadar çirkin olur, öyle mi? peki ya benim baktığım şekilde değilse hayat?
kalabalık bir yerde dur ve bak etrafına, insanlara. hangisi hangi dertte bilebilir misin? benim baktığım pencerede ben sadece bunları görüyorum, ya dahası?
ben kendi derdimle yanıyorum, kendi derdimi düşünüyorum. peki ya sen hangi derttesin, hangi sıkıntıyla kavruluyorsun acaba? benimki mi daha yürek yakıcı, yoksa seninki mi?
kim ve ne olursa olsun, ben sadece kendim için varım, işte dünya malesef böyle bir yer. herkes hayata kendi penceresinden bakıyor ve kimse bir başkasının ne ve nasıl olduğunu bilmiyor.
birisi aşkıyla kavruluyor, ötekisi borçlarıyla. berikisi doğan çocuğuyla seviniyor. bir başkası da çocuğunun sıkıntısıyla düşünüyor.
zaman dursa ve ben bunların hepsini öğrenebilsem, aslında ne kadar sıkıntısız olduğumu anlayabileceğim ötekilerin yanında. meğer benimki devenin yanında pireymiş.
öyleyse dursun artık zaman ve ben bütün olanları anlayayım diyorsan durdur zamanı. durdurabilir misin? hayır.
öyleyse yapman gereken kendi yağında kavrulmak. bu benim dünyam, ben istemesem de böyle olmuşsa yapacak bir şey var mı? yok ya da var, ne olursa olsun sen sensin. dünyan da senin dünyan.
şimdi bırak başkasını, sen en iyisi için çalışmaya başla. zamanın durmasını beklersen bırak yerinde saymayı, geriye dönersin, dipsiz bir kuyuya benzeyen geriye.
bırak, aldırma insanların bencilliğine. sen eğer gerçekten güzel düşünüyorsan, bir gün mutlaka senin gibi düşünen biriyle karşılaşırsın.hayatın yağında kavrulmaya bak ve hiçbir şeye aldırma. yapabileceğin kadar varsın, daha fazlası için uğraşma. sen sana düşeni yap ve çekil sahneden. yoksa kaybeden sen olursun.
hayata nasıl bakarsam o kadar güzel olur ya da o kadar çirkin olur, öyle mi? peki ya benim baktığım şekilde değilse hayat?
kalabalık bir yerde dur ve bak etrafına, insanlara. hangisi hangi dertte bilebilir misin? benim baktığım pencerede ben sadece bunları görüyorum, ya dahası?
ben kendi derdimle yanıyorum, kendi derdimi düşünüyorum. peki ya sen hangi derttesin, hangi sıkıntıyla kavruluyorsun acaba? benimki mi daha yürek yakıcı, yoksa seninki mi?
kim ve ne olursa olsun, ben sadece kendim için varım, işte dünya malesef böyle bir yer. herkes hayata kendi penceresinden bakıyor ve kimse bir başkasının ne ve nasıl olduğunu bilmiyor.
birisi aşkıyla kavruluyor, ötekisi borçlarıyla. berikisi doğan çocuğuyla seviniyor. bir başkası da çocuğunun sıkıntısıyla düşünüyor.
zaman dursa ve ben bunların hepsini öğrenebilsem, aslında ne kadar sıkıntısız olduğumu anlayabileceğim ötekilerin yanında. meğer benimki devenin yanında pireymiş.
öyleyse dursun artık zaman ve ben bütün olanları anlayayım diyorsan durdur zamanı. durdurabilir misin? hayır.
öyleyse yapman gereken kendi yağında kavrulmak. bu benim dünyam, ben istemesem de böyle olmuşsa yapacak bir şey var mı? yok ya da var, ne olursa olsun sen sensin. dünyan da senin dünyan.
şimdi bırak başkasını, sen en iyisi için çalışmaya başla. zamanın durmasını beklersen bırak yerinde saymayı, geriye dönersin, dipsiz bir kuyuya benzeyen geriye.
bırak, aldırma insanların bencilliğine. sen eğer gerçekten güzel düşünüyorsan, bir gün mutlaka senin gibi düşünen biriyle karşılaşırsın.hayatın yağında kavrulmaya bak ve hiçbir şeye aldırma. yapabileceğin kadar varsın, daha fazlası için uğraşma. sen sana düşeni yap ve çekil sahneden. yoksa kaybeden sen olursun.
Pazar, Şubat 19, 2006
ah biz erkekler!
sabahın yedisinde yola düşüp üniversiteye giden bir arkadaşımı adamın biri motosikletiyle rahatsız etmiş. dönüp dolaşıp üstüne sürüyor ve laf atıyormuş malum. epey bir peşini bırakmamış üstelik. akşam eve dönerken bana uğradı, olanları anlattı, ne de olsa eski bir dostuydum. moralinin çok bozulduğunu, korktuğunu; içini bana döktüğünü ve rahatladığını söyledi. bir erkeğin yaptığını gelip yine bir erkekle paylaşıyor ve rahatlıyordu. arkadaşımın bana güvenmesi beni mutlu etti ama o anlatırken benim içim sıkılıyordu. sonuçta ben de bir erkeğim, hemcinsimin yaptığı bir şey beni bir kızın önünde çok utandırdı.
"ah biz erkekler!" dedim içimden...
"ah biz erkekler!" dedim içimden...
polemik
saçlarını uzatıp ve kulağını deldirip küpe takan bir erkek arkadaşa " ileride kırışıklıkların için krem kullanır mısın ya da botox yaptırır mısın? " diye sordum. bana yaptırmayacağını söyledi. sebebi doğal olmak istemesi değilmiş, sadece buna vicdanı izin vermiyormuş. bekli ileriki yaşlarda bulunduğu ruh hali buna izin verebilirmiş ama şimdi değil.
ben de bunun saçını uzatıp küpe takmaktan daha kolay bir şey olduğunu düşündüğümü söyledim. sonuçta makyaj yapmıyorsun, kırışıklığın bir cilt sorunu olduğunu düşünüp krem kullanıyorsun, sivilce kremi kullanmak gibi aynen. ama nedense hem benim, hem de onun vicdanı buna izin vermiyor. hala bunu aşamamışız, bu anlaşılıyor. aslında ben uzun saç bırakmayı bile aşamamışım ya...
sonuçta yıllar önce erkekler uzun saç bırakamıyordu rahatça, ama şimdi bunu aşan insanlar var. kimbilir, belki kırklı yaşlarımıza geldiğimizde biz de şu kırışıklık kremi kullanma meselesini aşarız.
ben de bunun saçını uzatıp küpe takmaktan daha kolay bir şey olduğunu düşündüğümü söyledim. sonuçta makyaj yapmıyorsun, kırışıklığın bir cilt sorunu olduğunu düşünüp krem kullanıyorsun, sivilce kremi kullanmak gibi aynen. ama nedense hem benim, hem de onun vicdanı buna izin vermiyor. hala bunu aşamamışız, bu anlaşılıyor. aslında ben uzun saç bırakmayı bile aşamamışım ya...
sonuçta yıllar önce erkekler uzun saç bırakamıyordu rahatça, ama şimdi bunu aşan insanlar var. kimbilir, belki kırklı yaşlarımıza geldiğimizde biz de şu kırışıklık kremi kullanma meselesini aşarız.
Salı, Şubat 14, 2006
ezan, çan, hazzan
bundan yaklaşık iki yıl kadar önce bir davetiye geldi, dinler arası barışı desteklemek amacıyla üç büyük dinin ibadethanelerine bir ziyaret yapılacakmış. bu davetiye ben ve benim gibi meraklı bir kız arkadaşım için güzel bir haberdi. hoş, aslında biz bu işi çoktan halletmiştik ama gidemediğimiz bir yer kalmıştı: havra. bu sayede onu da görecektik.
güzel ve sıcak bir sabahta yola koyulduk, toplanılacak yer Antakya Ortodoks Kilisesi' nin geniş ve harika avlusuydu. vardığımızda burayı çoktan gezmeye başlamışlardı bile, hemen topluluğa katıldık, yaklaşık otuz kişiydik. grubu incecik ve uzun boylu bir rahibe yönetiyordu, ismi Barbara'ydı. bize Fransız bir turisti tanıttı, aslında turist demek biraz abes kaçar. bu yaşlı ama taş gibi delikanlı Fransız, meğer barış için bir yıldır Kudüs' e doğru yürüyormuş. ben ve arkadaşım hemen yanında bitip gezi boyunca sohbet ettik, çok tatlı bir "amca" ydı.
ortodoks kilisesinden çıkıp Antakya' nın eski ve dar sokaklarından geçerek Türk Katolik Kilisesi' ne geldik. yine burada gezimizin onur konuğu Fransız, kilise efradına takdim edildi. ben ve arkadaşım burayı da önceden gezdiğimiz için bütün ilgimizi Fransız amcamıza yönelttik.
sırada havra vardı, ben ve arkadaşım heyecanla içeri girdik, bizi biraz soğuk şekilde karşıladılar. o günlerde İstanbul' daki bir iki havraya saldırı gerçekleştirildiği günlerden sonraydı, ben bu duruma bağladım mevcut soğukluğu. havrayı incelerken içerideki bir odada kapı girişini gösteren güvenlik kamerasının görüntülerini fark ettim. havra çok ilginçti, manasını bilmediğim bir sürü eşya vardı içinde. bize biraz anlattı cemaatın imamı olan yaşlı bir adam. duvarın ortasında bir kilim vardı, onun arkasında tevrat varmış, her zaman çıkmazmış oradan, ayin zamanı çıkarılırmış. içimdeki merak duygusu iyice kabardı, aniden fırlayıp kilimi çekmek ve arkasındakini görmek geldi içimden. sonucu ağır bir tepki ve kovulmak olurdu tabii.
bizim Fransız bacak bacak üstüne atmıştı, hem de cemaat imamının karşısında. aniden yandan bir adam fırlayıp bacağına vurdu, ayağını indirmesi için işaret etti. tatlı Fransız amcamız neye uğradığını şaşırdı! bu olayın üstüne bir sessizlik ve yüzlerde hayret oluştu. uzun saçlı Rahibe Barbara hemen gülücükler atarak bir şeyler söylemeye başladı da rahatladık.
gergin havra gezisinden sonra, ben ve arkadaşım burayı görmenin sevinciyle orada olanların dedikodusunu yapmaya başladık. sırada Antakya' nın en önemli camisi vardı: Habib Neccar Camii. burası bir Osmanlı camisi, çok geniş bir taş avlusu var, avlunun etrafı da eski medrese binalarıyla çevrili. ayrıca iki de türbe var. birisi Hz. İsa'nın havarilerinden Yahya ve Yunus'un ( Yuhanna ve Pavlos) , diğeri de bu havarilere inanmış tek Antakyalı olan Habib Neccar' ın türbesi. burası son durağımızdı, gitmeden bizim Fransız'a sordum, o günlerde Fransız Cumhurbaşkanı Chirac Türkiye' deydi, haberi var mıydı acaba? bana verdiği cevap hoştu: " yaa, elbette biliyorum, hem de Bush' la birlikte!"
ben ve arkadaşım için güzel ve bol dedikodulu bir gezi olmuştu. tatlı Fransız amcamıza veda ettik ve bir de gezi sırasında tanıştığımız genç arkadaşlara. nedense protestan kilisesine gitmedik.
dinler arası çatışmaların yaşandığı şu günlerde umarım bu güzel gezimiz ve UNESCO dünya barış kenti seçilen Antakya' mız tüm dünyaya örnek teşkil eder.
güzel ve sıcak bir sabahta yola koyulduk, toplanılacak yer Antakya Ortodoks Kilisesi' nin geniş ve harika avlusuydu. vardığımızda burayı çoktan gezmeye başlamışlardı bile, hemen topluluğa katıldık, yaklaşık otuz kişiydik. grubu incecik ve uzun boylu bir rahibe yönetiyordu, ismi Barbara'ydı. bize Fransız bir turisti tanıttı, aslında turist demek biraz abes kaçar. bu yaşlı ama taş gibi delikanlı Fransız, meğer barış için bir yıldır Kudüs' e doğru yürüyormuş. ben ve arkadaşım hemen yanında bitip gezi boyunca sohbet ettik, çok tatlı bir "amca" ydı.
ortodoks kilisesinden çıkıp Antakya' nın eski ve dar sokaklarından geçerek Türk Katolik Kilisesi' ne geldik. yine burada gezimizin onur konuğu Fransız, kilise efradına takdim edildi. ben ve arkadaşım burayı da önceden gezdiğimiz için bütün ilgimizi Fransız amcamıza yönelttik.
sırada havra vardı, ben ve arkadaşım heyecanla içeri girdik, bizi biraz soğuk şekilde karşıladılar. o günlerde İstanbul' daki bir iki havraya saldırı gerçekleştirildiği günlerden sonraydı, ben bu duruma bağladım mevcut soğukluğu. havrayı incelerken içerideki bir odada kapı girişini gösteren güvenlik kamerasının görüntülerini fark ettim. havra çok ilginçti, manasını bilmediğim bir sürü eşya vardı içinde. bize biraz anlattı cemaatın imamı olan yaşlı bir adam. duvarın ortasında bir kilim vardı, onun arkasında tevrat varmış, her zaman çıkmazmış oradan, ayin zamanı çıkarılırmış. içimdeki merak duygusu iyice kabardı, aniden fırlayıp kilimi çekmek ve arkasındakini görmek geldi içimden. sonucu ağır bir tepki ve kovulmak olurdu tabii.
bizim Fransız bacak bacak üstüne atmıştı, hem de cemaat imamının karşısında. aniden yandan bir adam fırlayıp bacağına vurdu, ayağını indirmesi için işaret etti. tatlı Fransız amcamız neye uğradığını şaşırdı! bu olayın üstüne bir sessizlik ve yüzlerde hayret oluştu. uzun saçlı Rahibe Barbara hemen gülücükler atarak bir şeyler söylemeye başladı da rahatladık.
gergin havra gezisinden sonra, ben ve arkadaşım burayı görmenin sevinciyle orada olanların dedikodusunu yapmaya başladık. sırada Antakya' nın en önemli camisi vardı: Habib Neccar Camii. burası bir Osmanlı camisi, çok geniş bir taş avlusu var, avlunun etrafı da eski medrese binalarıyla çevrili. ayrıca iki de türbe var. birisi Hz. İsa'nın havarilerinden Yahya ve Yunus'un ( Yuhanna ve Pavlos) , diğeri de bu havarilere inanmış tek Antakyalı olan Habib Neccar' ın türbesi. burası son durağımızdı, gitmeden bizim Fransız'a sordum, o günlerde Fransız Cumhurbaşkanı Chirac Türkiye' deydi, haberi var mıydı acaba? bana verdiği cevap hoştu: " yaa, elbette biliyorum, hem de Bush' la birlikte!"
ben ve arkadaşım için güzel ve bol dedikodulu bir gezi olmuştu. tatlı Fransız amcamıza veda ettik ve bir de gezi sırasında tanıştığımız genç arkadaşlara. nedense protestan kilisesine gitmedik.
dinler arası çatışmaların yaşandığı şu günlerde umarım bu güzel gezimiz ve UNESCO dünya barış kenti seçilen Antakya' mız tüm dünyaya örnek teşkil eder.
Çarşamba, Şubat 08, 2006
belediyecilik üzerine
olmak istemesem de, kendimi bir belediye başkanı gibi hayal etmişimdir hep. öyle bir başkan ki, şehri baştan başa yenileyebilecek mali güce sahip.
önce şehir merkezinden başlardım icraata. evvela estetiği bozan çirkinlikleri bir bir ortadan kaldırırdım. bütün binaları boyatır, kaldırımları düzeltirdim, öyle ki bastığımızda içinden su fışkıran ve üstümüzü batıran oynak taşlardan eser kalmazdı. bütün bunlar bittikten sonra esas kısma gelirdi sıra. merkezden dışa doğru bütün çarpık yapıları ortadan kaldırtır, yerine yeni binalar diktirtirdim, gerekmiyorsa da çirkinlik yaratmayacak şekilde bıraktırırdım. yeşilliğe çok önem verirdim ve halkın isteklerini asla gözardı etmezdim.
bir keresinde Gaziantep'e gitmiştim. Adana yolu istikametine doğru gidiyorken sağımdaki ve solumdaki yapılaşmaları inceledim. sağda yeni yapılaşmalar gözleniyordu, solda ise yapılaşması belli ki çoktan bitmiş, itici bir manzara uzanıyordu. uzaktan neredeyse birbirinin içine girecek, çirkin apartmanlar ve bozuk evler görülüyordu.
düşündüm; şöyle yapardım, böyle yapardım diye hayal ederken böyle bir mahalle aklıma hiç gelmemişti, peki bu mahalleyi nasıl düzeltecektim? tasarladığım gibi olması için bütün hepsini yıktırmam gerekiyordu. koskoca mahalle; bütün o apartmanlar, evler...
en iyisi boşver dedim içimden. şimdi daha iyi anlamıştım, belediyecilik zor işti. nitekim, Gaziantep Belediyesi de benim gibi düşünmüş olacak ki, çirkinliği biraz olsun kapatacak parklar yapmış yolun sol tarafına.
her şeye rağmen Gaziantep çok güzel bir şehir. kusursuz insan olmadığı gibi kusursuz şehir de olmuyor sanırım.
acaba Dubai'de de böyle şeyler var mı?
önce şehir merkezinden başlardım icraata. evvela estetiği bozan çirkinlikleri bir bir ortadan kaldırırdım. bütün binaları boyatır, kaldırımları düzeltirdim, öyle ki bastığımızda içinden su fışkıran ve üstümüzü batıran oynak taşlardan eser kalmazdı. bütün bunlar bittikten sonra esas kısma gelirdi sıra. merkezden dışa doğru bütün çarpık yapıları ortadan kaldırtır, yerine yeni binalar diktirtirdim, gerekmiyorsa da çirkinlik yaratmayacak şekilde bıraktırırdım. yeşilliğe çok önem verirdim ve halkın isteklerini asla gözardı etmezdim.
bir keresinde Gaziantep'e gitmiştim. Adana yolu istikametine doğru gidiyorken sağımdaki ve solumdaki yapılaşmaları inceledim. sağda yeni yapılaşmalar gözleniyordu, solda ise yapılaşması belli ki çoktan bitmiş, itici bir manzara uzanıyordu. uzaktan neredeyse birbirinin içine girecek, çirkin apartmanlar ve bozuk evler görülüyordu.
düşündüm; şöyle yapardım, böyle yapardım diye hayal ederken böyle bir mahalle aklıma hiç gelmemişti, peki bu mahalleyi nasıl düzeltecektim? tasarladığım gibi olması için bütün hepsini yıktırmam gerekiyordu. koskoca mahalle; bütün o apartmanlar, evler...
en iyisi boşver dedim içimden. şimdi daha iyi anlamıştım, belediyecilik zor işti. nitekim, Gaziantep Belediyesi de benim gibi düşünmüş olacak ki, çirkinliği biraz olsun kapatacak parklar yapmış yolun sol tarafına.
her şeye rağmen Gaziantep çok güzel bir şehir. kusursuz insan olmadığı gibi kusursuz şehir de olmuyor sanırım.
acaba Dubai'de de böyle şeyler var mı?
Perşembe, Ocak 26, 2006
bir erkeğin kafa anatomisi
insan kafasının doğası nasıldır bilir misiniz?
bir kafanın en tepesinde saçlar yer alır. bu kısımda bol ve gür ormanlar kafanın yaklaşık yarısını kaplar. ormanda tek tip ağaçlar yetişir, zaman içerisinde beyaz renkli ağaçlar oluşmaya başlar ve bunlar gün gelir orman örtüsünün tamamını oluşturur. bazı kafalarda bu ormanların çoğu tahribat nedeniyle yok olur ve yerini çöllere bırakır, kimi kafalar ise bilinçli olarak bu tahribatı gerçekleştirirler.
saçların bittiği yerde alın başlar, burası da hiçbir şeyin yetişmediği yüksek bir platoyu oluşturur. bu platonun daha da aşağısında yani göz çukurlarında iki tane vaha vardır. bu vahalarda birer tane göl ve gölün kuzey-güney tarafında sırayla dizilmiş ağaçlar bulunur. gerçekten bir kafa harikasıdır buralar.
bu iki vahanın hemen güneyinde verimsiz bozkırlar uzanır, bu bozkırlar güneye indikçe yerini verimli, ekili alanlara bırakır.
bozkır toprakları ayıran yüksek bir dağ sırası vardır, o dağ sırasının adı "burun dağları" dır. yine verimsiz olmakla beraber bu dağ sıraları kafanın en yüksek kısmını oluşturur. bu dağların içinde uzun mağaralar bulunur, mağaraların içi uzun sarkıt dikitlerden oluşmuştur. içeride hava oldukça nemli ve sıcaktır, basınç farkından dolayı da rüzgarlıdır.
mağaraların girişinin önünde ekili alanlar mevcuttur ve bu alanlar boynun aşağılarına kadar uzanır. bu topraklar o kadar verimlidir ki biçildikçe daha da gürleşir.
bu ekili alanların arasında ağız denen büyük bir çukur vardır ki içerisi doğal bir kaplıcadır. hava oldukça sıcak, nemli ve rüzgarlıdır. çukurun zemininden kaynayan sular şifalıdır, mikrop öldürücü özelliği vardır. daha derinlere gitmek elverişli değildir, hem karanlık, hem de havasızdır.
kafanın daha içlerine gidebilen iki delik daha vardır, bunlara kulak denir. oldukça değişik bir doğal yapısı vardır kulakların ama bu kısımlar pek de verimli değildir; bitki örtüsünü bozkırlar oluşturur.
kafanın içlerine uzanan ve bu iç kısımların keşfini sağlayan deliklerin bugün, içeride birbiriyle bağlantılı olduğu ve buraların görülmesi gereken doğal harikalar olduğu kaşifler tarafından bildirilmektedir.
bir kafanın en tepesinde saçlar yer alır. bu kısımda bol ve gür ormanlar kafanın yaklaşık yarısını kaplar. ormanda tek tip ağaçlar yetişir, zaman içerisinde beyaz renkli ağaçlar oluşmaya başlar ve bunlar gün gelir orman örtüsünün tamamını oluşturur. bazı kafalarda bu ormanların çoğu tahribat nedeniyle yok olur ve yerini çöllere bırakır, kimi kafalar ise bilinçli olarak bu tahribatı gerçekleştirirler.
saçların bittiği yerde alın başlar, burası da hiçbir şeyin yetişmediği yüksek bir platoyu oluşturur. bu platonun daha da aşağısında yani göz çukurlarında iki tane vaha vardır. bu vahalarda birer tane göl ve gölün kuzey-güney tarafında sırayla dizilmiş ağaçlar bulunur. gerçekten bir kafa harikasıdır buralar.
bu iki vahanın hemen güneyinde verimsiz bozkırlar uzanır, bu bozkırlar güneye indikçe yerini verimli, ekili alanlara bırakır.
bozkır toprakları ayıran yüksek bir dağ sırası vardır, o dağ sırasının adı "burun dağları" dır. yine verimsiz olmakla beraber bu dağ sıraları kafanın en yüksek kısmını oluşturur. bu dağların içinde uzun mağaralar bulunur, mağaraların içi uzun sarkıt dikitlerden oluşmuştur. içeride hava oldukça nemli ve sıcaktır, basınç farkından dolayı da rüzgarlıdır.
mağaraların girişinin önünde ekili alanlar mevcuttur ve bu alanlar boynun aşağılarına kadar uzanır. bu topraklar o kadar verimlidir ki biçildikçe daha da gürleşir.
bu ekili alanların arasında ağız denen büyük bir çukur vardır ki içerisi doğal bir kaplıcadır. hava oldukça sıcak, nemli ve rüzgarlıdır. çukurun zemininden kaynayan sular şifalıdır, mikrop öldürücü özelliği vardır. daha derinlere gitmek elverişli değildir, hem karanlık, hem de havasızdır.
kafanın daha içlerine gidebilen iki delik daha vardır, bunlara kulak denir. oldukça değişik bir doğal yapısı vardır kulakların ama bu kısımlar pek de verimli değildir; bitki örtüsünü bozkırlar oluşturur.
kafanın içlerine uzanan ve bu iç kısımların keşfini sağlayan deliklerin bugün, içeride birbiriyle bağlantılı olduğu ve buraların görülmesi gereken doğal harikalar olduğu kaşifler tarafından bildirilmektedir.
Pazar, Ocak 22, 2006
Amik Gölü: yokoluşun ve dirilişin hikayesi
Akdeniz'in doğu şeridinde kıyıya paralel uzanan dağlar vardır, Amanos Dağları denir onlara, eski adıyla da Gavur Dağları. bu dağlar Akdeniz' in güzelliğini saklar doğusundaki uçsuz bucaksız düzlüklerden. daha da doğuya gittikçe nem azalıp biter, yerini yakıcı bir sıcaklığa ve verimsiz topraklara bırakır. Amanoslar nispet yaparcasına yemyeşil ve gür ormanlarla kaplıdır, çorak topraklarsa kızgındır ve hiddet doludur, Akdeniz' in nemini ve güzelliğini onlardan mahrum ettiği için.
hemen Amanoslar' a bakan düzlüklerde bir ova hakimdir o diyarlarda, verimi ve olanca genişliğiyle gelen bol ikramıyla insanlara. ortasında da bir göl bulunur, adı Amik' tir. amik, "derin" anlamındadır ama aslında derin bir göl değildir Amik Gölü.
Bakırtaş ve Tunç Çağı' ndan beri insanlar bu düzlüklerde şehirler kurmuş ve uçsuz bucaksız toprakların ikramından nasibini almışlardır. ne onlar toprağa ihanet etmiştir, ne de toprak onlara. doğa ikramını cömertçe sunmuştur bugüne kadar insanlara.
ama gün gelmiş, doymak bilmeyen insanoğlu, doğaya ihanet etmiş, artık ovanın ikramını yeterli bulmamış, "daha...daha..." diye diretmişler. o yıllarda yayılan sıtma hastalığını da bahane ederek kurutmuşlar ovanın ortasındaki gölü. böylece daha çok istifade edebileceklermiş topraktan. ama yanlış hesap Bağdat'tan dönmemiş, ihanet affedilmemiş. bitmek bilmeyen yağmuruyla geri almış alacağını doğa ana, hem de fazlasıyla.
Amik Gölü'nü insanoğlu yok edemedi, edemeyecek de. her yıl yörenin yoğun yağmurundan nasibini alıyor ve Amik Gölü yeniden doğuyor bu düzlüklerde. yağmura doyan toprak gerisin geri gönderiyor suyu; baktığınızda Amanoslar' dan, görebiliyorsunuz manzarayı, ovanın suya batmış halini. yaza doğru geri çekilmeye başlıyor sular, böylece ekim başlıyor topraklarda. ama doğa, ihanetini unutmuyor insanın. zaman zaman meydana gelen sellerle ve afetlerle ekinleri su basıyor, dolu vuruyor ve ziyan oluyor emek.
suçlu...biz.
nankörlük eden insanoğlu.
hemen Amanoslar' a bakan düzlüklerde bir ova hakimdir o diyarlarda, verimi ve olanca genişliğiyle gelen bol ikramıyla insanlara. ortasında da bir göl bulunur, adı Amik' tir. amik, "derin" anlamındadır ama aslında derin bir göl değildir Amik Gölü.
Bakırtaş ve Tunç Çağı' ndan beri insanlar bu düzlüklerde şehirler kurmuş ve uçsuz bucaksız toprakların ikramından nasibini almışlardır. ne onlar toprağa ihanet etmiştir, ne de toprak onlara. doğa ikramını cömertçe sunmuştur bugüne kadar insanlara.
ama gün gelmiş, doymak bilmeyen insanoğlu, doğaya ihanet etmiş, artık ovanın ikramını yeterli bulmamış, "daha...daha..." diye diretmişler. o yıllarda yayılan sıtma hastalığını da bahane ederek kurutmuşlar ovanın ortasındaki gölü. böylece daha çok istifade edebileceklermiş topraktan. ama yanlış hesap Bağdat'tan dönmemiş, ihanet affedilmemiş. bitmek bilmeyen yağmuruyla geri almış alacağını doğa ana, hem de fazlasıyla.
Amik Gölü'nü insanoğlu yok edemedi, edemeyecek de. her yıl yörenin yoğun yağmurundan nasibini alıyor ve Amik Gölü yeniden doğuyor bu düzlüklerde. yağmura doyan toprak gerisin geri gönderiyor suyu; baktığınızda Amanoslar' dan, görebiliyorsunuz manzarayı, ovanın suya batmış halini. yaza doğru geri çekilmeye başlıyor sular, böylece ekim başlıyor topraklarda. ama doğa, ihanetini unutmuyor insanın. zaman zaman meydana gelen sellerle ve afetlerle ekinleri su basıyor, dolu vuruyor ve ziyan oluyor emek.
suçlu...biz.
nankörlük eden insanoğlu.
Çarşamba, Ocak 18, 2006
şehir ışıkları
yürüyorum kaldırımlarda.
insanlar görüyorum yüzleri gülen, insanlar görüyorum yüzleri asık.
koşuşturuyorlar oradan oraya. kimisi de ağır ağır yürüyor, aklından geçenleri süzercesine.
erkekler kol kola girmiş kahkahalar atarak dolaşıyorlar. kızların çoğu bu sıcaklıktan yoksun; kimisi tek başına, kimisi de yanında bir iki arkadaşıyla.
kimbilir ne duygular saklıyorlar kalplerinde. belki cesaretle haykırıyorlar, belki bastırmaya çalışıyor, hatta utanıyorlar.
belki her ikisini de anlatıyor yüzlerindeki ifade.
karanlık bastırıyor kaldırımlara, şehir ışıkları yanıyor.
sanki daha bir güzelleşiyor etraf. çirkinlikleri kapatıyor karanlık, ondan bu çümbüş.
ışıklar bir bir sergiliyor güzellikleri.
Estergon kalesi harika görünüyor Subayevler'den.
Rumeli Hisarı meydan okuyor sanki dünyaya. benden izinsiz geçemezsiniz diyor Boğaziçi'ni.
bizlerse onlar kadar heybetli duramıyoruz şehir ışıkları yüzümöüzü okşadığında. her çarpan ışıkta sakladığımız duygularımızı açığa vuruyoruz.
gündüz sahte yüzlerimizi sergiliyoruz dünyaya. ama şehir ışıkları yandığında çıkartıyoruz maskelerimizi, kendimizi sergiliyoruz insanlara.
gece başkayız gündüz başka.
bizler aslında gece bizleriz hayatta. bizim en iyi dostumuz aslında gece. her türlü duygumuzu paylaştığımız tek sırdaşımız. etraf sükunet bulduğunda kendimizle başbaşa kaldığımız. düşüncelerimizi tartıp, eğri doğru hesabı yaptığımız. duygularımızı canlandırıp yüzümüze yansıttığımız.
günahlarımızı, sevaplarımızı, aşklarımızı, ayrılıklarımızı, mutluluklarımızı, üzüntülerimizi, utanç duyduklarımızı, gurur duyduklarımızı, doğrularımızı, yanlışlarımızı...
gece hepsini ortaya çıkarıyor bir bir, çekinmeden salıveriyoruz, karşı koymuyoruz ona.
çünkü o bizim en iyi dostumuz, soru sormadan dinleyip hepsini saklayabilecek tek sırdaşımız.
şehir ışıkları ise... tek düşmanımız.
insanlar görüyorum yüzleri gülen, insanlar görüyorum yüzleri asık.
koşuşturuyorlar oradan oraya. kimisi de ağır ağır yürüyor, aklından geçenleri süzercesine.
erkekler kol kola girmiş kahkahalar atarak dolaşıyorlar. kızların çoğu bu sıcaklıktan yoksun; kimisi tek başına, kimisi de yanında bir iki arkadaşıyla.
kimbilir ne duygular saklıyorlar kalplerinde. belki cesaretle haykırıyorlar, belki bastırmaya çalışıyor, hatta utanıyorlar.
belki her ikisini de anlatıyor yüzlerindeki ifade.
karanlık bastırıyor kaldırımlara, şehir ışıkları yanıyor.
sanki daha bir güzelleşiyor etraf. çirkinlikleri kapatıyor karanlık, ondan bu çümbüş.
ışıklar bir bir sergiliyor güzellikleri.
Estergon kalesi harika görünüyor Subayevler'den.
Rumeli Hisarı meydan okuyor sanki dünyaya. benden izinsiz geçemezsiniz diyor Boğaziçi'ni.
bizlerse onlar kadar heybetli duramıyoruz şehir ışıkları yüzümöüzü okşadığında. her çarpan ışıkta sakladığımız duygularımızı açığa vuruyoruz.
gündüz sahte yüzlerimizi sergiliyoruz dünyaya. ama şehir ışıkları yandığında çıkartıyoruz maskelerimizi, kendimizi sergiliyoruz insanlara.
gece başkayız gündüz başka.
bizler aslında gece bizleriz hayatta. bizim en iyi dostumuz aslında gece. her türlü duygumuzu paylaştığımız tek sırdaşımız. etraf sükunet bulduğunda kendimizle başbaşa kaldığımız. düşüncelerimizi tartıp, eğri doğru hesabı yaptığımız. duygularımızı canlandırıp yüzümüze yansıttığımız.
günahlarımızı, sevaplarımızı, aşklarımızı, ayrılıklarımızı, mutluluklarımızı, üzüntülerimizi, utanç duyduklarımızı, gurur duyduklarımızı, doğrularımızı, yanlışlarımızı...
gece hepsini ortaya çıkarıyor bir bir, çekinmeden salıveriyoruz, karşı koymuyoruz ona.
çünkü o bizim en iyi dostumuz, soru sormadan dinleyip hepsini saklayabilecek tek sırdaşımız.
şehir ışıkları ise... tek düşmanımız.
Çarşamba, Ocak 11, 2006
mâzi
soğuk odadan getirdiğim kalem yazmıyor, mürekkebi donmuş. ısıtmak için içini açıyorum, tekrar yazmaya başlıyor. ancak bir sorun var, bu sefer de kalem çalışmıyor. bu yay nereye konmuştu diye tak çıkar, tak çıkar. sonunda eskisi gibi olmasa da çalışıyor kalem. geride takmayı unuttuğum aksesuarı kalıyor ama açmaya korkuyorum tekrar; zaten zorla halloldu, ya tekrar yapamazsam?
halbuki anlatacağım şey sadece eski bir bayram günü.
bak, gördün mü, işte yine tutukluk yapıyor kalem, kesik kesik yazıyor.
ah bu soğuklar, hep sizin suçunuz.
kapanmışız bir odaya, soba yanıyor. yanındaki sandalyeye oturmak için fırsat kolluyoruz. en büyük keyfimiz bizim, sobanın yanında oturup televizyon seyretmek.
birileri sürekli oflayıp pufluyor. evde oturmaya hiç alışmamış, aklı fikri dışarıda. ama bugün bayram günü, her yer kapalı ve dışarıda kar yağıyor.
oradan kalkıyor, buraya oturuyor. elinde kumanda, uydudan seyahat kanallarını izliyor, tabi ki de içi gidiyor. zaten niçin çalışıp para kazanıyor ki, gezmek için... ama eli mahkum, yazı bekliyor.
birileri oturmuş kapıyı gözlüyor, birileri yağan karı izliyor.
kimisi kalkmaktan aciz, kimisi de oturmaktan...
bense kalkmaktan aciz olanlardan.
oturmuşum köşeye, elimde kitabım, okuyorum. dışarıdaki sessizliğin ve bedenimdeki tembelliğin keyfini çıkarıyorum. birileri sofrayı kuruyor, kalkıp yiyiyorum; çay pişiriyor, elime veriyor, içiyorum.
anı yaşıyorum, keyfini çıkarıyorum.
nasıl olsa ya misafir gelecek ya da biz gideceğiz. her şey otomatik işliyor. birileri karar veriyor, bana da uygulamak kalıyor.
galiba halinden memnun tek kişi benim.
bak işte, yine tutukluk yapıyor kalem, kesik kesik yazıyor.
halbuki anlattığım şey sadece eski bir bayram günüydü.
halbuki anlatacağım şey sadece eski bir bayram günü.
bak, gördün mü, işte yine tutukluk yapıyor kalem, kesik kesik yazıyor.
ah bu soğuklar, hep sizin suçunuz.
kapanmışız bir odaya, soba yanıyor. yanındaki sandalyeye oturmak için fırsat kolluyoruz. en büyük keyfimiz bizim, sobanın yanında oturup televizyon seyretmek.
birileri sürekli oflayıp pufluyor. evde oturmaya hiç alışmamış, aklı fikri dışarıda. ama bugün bayram günü, her yer kapalı ve dışarıda kar yağıyor.
oradan kalkıyor, buraya oturuyor. elinde kumanda, uydudan seyahat kanallarını izliyor, tabi ki de içi gidiyor. zaten niçin çalışıp para kazanıyor ki, gezmek için... ama eli mahkum, yazı bekliyor.
birileri oturmuş kapıyı gözlüyor, birileri yağan karı izliyor.
kimisi kalkmaktan aciz, kimisi de oturmaktan...
bense kalkmaktan aciz olanlardan.
oturmuşum köşeye, elimde kitabım, okuyorum. dışarıdaki sessizliğin ve bedenimdeki tembelliğin keyfini çıkarıyorum. birileri sofrayı kuruyor, kalkıp yiyiyorum; çay pişiriyor, elime veriyor, içiyorum.
anı yaşıyorum, keyfini çıkarıyorum.
nasıl olsa ya misafir gelecek ya da biz gideceğiz. her şey otomatik işliyor. birileri karar veriyor, bana da uygulamak kalıyor.
galiba halinden memnun tek kişi benim.
bak işte, yine tutukluk yapıyor kalem, kesik kesik yazıyor.
halbuki anlattığım şey sadece eski bir bayram günüydü.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)