Jurnal

ne çok şey

2011-01-24T10:54:00.000+02:00

en son kurban bayramı tatilinde geldiğim evime döndüm yeniden. bahçemizde kış manzaraları, bu ölmeye yüz tutmuş gül gibi. hava ılık, gündüz ısınma ihtiyacı hissetmeyecek kadar. evim yine her zamanki sıcaklığıyla, annem ve babam da. eski dostlar eskisinden daha güzel, daha bir başka alemimde. onlarda evli, çocuklu halleri, bende ise dayı, amca durumları. yeni dostlar ise, onlar bambaşka bir güzellik. hayatıma bir artı, bir anlam daha.

ben mi? beni anlatsam bitmez herhalde.

ne çok şeyi özlemişim.

güneye iniş

2010-09-12T22:07:00.000+03:00

yalçın dağlarıyla ve eşsiz havasıyla güzel Erzurum'u bırakmak, ondan ayrılmak bu sefer beni çok üzdü. sabah erkenden evden çıkıp son kez o güzel havayı ciğerlerime çektim, öteleri seyrettim ve doğanın sesini dinledim. sonra ikibin beş yüz metreden inişimiz başladı ailecek. ta Antakya'ya, sıfır metre denize varana kadar.

erzurum-bingöl yolunda harika bir göl burası. manzarası süper, hele bir de tepelerden birinde bir köy var göle nazır...içim gitti. sabah serinliğindeo köyde ne güzel kahvaltı yapılır. köy ekmeği, taze peynir of of.

doğunun coğrafyası o kadar güzel ki. biz de böyle derin vadilerden ırmakların açtığı yollardan onları takip ede ede ilerledik. erzurumun o yükseklere has çayırlık doğasından sonra bingöle doğru inişimizde bizi yeşilliklerle dolu manzaralar karşıladı. öylesine yeşilki bazı yerler, insan şaşırıyor. çünkü zihinlerde hep doğunun bozkır olduğu olgusu hakim.

burası malatya-gölbaşı yolunda soğuk suyuyla meşhur erkenek beldesinden sonra geliyor. sarp dağları tepeleri olan bir vadiden geçerken bu şirin durakta mola verip dağdan gelen şu mis sudan içtik. taze üzüm ve dut kurusu aldık.

o kadar şirin bir yerdi ki işte görülüyor. bir sürü taze meyve vardı, incir kurusu falan.

işte yurdum doğu akdeniz. ona varınca, kokusunu duyunca,dört bir yanına dağılmış sevdiklerimin yakınımda olduğunu hissettikçe içim sımsıcak oluyor.her şey gözümde sevimli, munis, tanıdık. mutluluğum, yaşam sevincim artıyor. yurdum, toprağım,her şeyim.

burası maraş. tipik bir akdeniz görünümü. düzlüklerde sarı sarı başaklar ve yeşil sebzeler,tepelerse tipik makiliklerle dolu.

ve sıfır metre. antakyaya varır varmaz biraz dinlenip denize gittim. ne çok özlemişim evimi, mahallemi, dostlarımı.

aradığım an

2010-09-02T16:40:00.000+03:00

dün akşam hayatım boyunca gördüğüm en güzel günbatımını izledim.

geldiğimden beri dağ tepe dolaşıyordum en iyi nerede seyredebilirim diye ama hangi tepeyi aşsam, hangi yamaca tırmansam arkasında yine yakın dağlar ve tepeler çıkıyordu ve uzun ve görkemli bir günbatımı izleyemiyordum.

bu sefer dağ, tepe tırmanmak yerine gözümü aşağı düzlüklere çevirdim. çünkü bulunduğum bölgede dağlar doğu batı doğrultusunda sıralanıyor ve ben sürekli batıdaki tepeleri aşıyorum, böylece yine karşıma dağ, tepe silsilesi çıkıyor. güneye gidersem belki bi gedik bulabilirim arzusuna kapıldım. ayrıca güneydeki dağ silsilesine günbatımının ışığı çok güzel düşüyor, onları daha yakından resmetmek fikri de eklenince, yaklaşık bir saat önceden yola çıktım.

önce bir köy yolundan epey aşağıya indim, sonra yoldan saptım. kuru otlar çoktu burada, kimi yerler de biçilmişti, temizdi. aradığım bir gedikdi oysa, ama ben öyle beklemediğim bir manzarayla karşılaştım ki burada.

gidebildiğim kadar güneye indim geri dönüş yolunu da hesap ederek. kendime bir kaya buldum ve oturup bu muhteşem anı seyre koyuldum. işte günlerdir aradığım manzara buydu ve bu tahminimin ötesinde bir manzaraydı.

etrafda ses seda yoktu. batıdan esen rüzgarın uzun kurumuş otları süpürürken çıkardığı uğultudan ve sürekli tepemden eksik olmayan küçük sineklerin vızıltısından başka hiçbir şey...tertemiz ve serin bir hava... önümde eşsiz bir günbatımı... huzur...

bitmesin istedim o an...

güneş kaybolduğunda yemeğe yetişmeme oniki dakika vardı. ne kadar istemesem de geri dönmek üzere hareketlendim. yolum uzundu, kimi zaman otlar yoğunlaşıyordu, kimi zaman taşlık yerler, hele bir de dere yatakları yok mu... koşmam gerekiyordu yoksa çok gecikecektim.

eve vardım ama terden sırılsıklam olmuş ve soluk soluğa kalmıştım. bir daha gidebilir miyim bilmiyorum ama o akşamdan sonra buradan gitmeyi hiç istemedim. o kadar güzel bir doğası ve havası varki buranın. üstte çektiğim fotoğraf ifade edemiyor manzaranın muhteşemliğini.

karanlıkta yolculuk

2010-08-31T16:26:00.001+03:00

akşam alacasında yayladaki komşumuzun şirin evi

günler geçip gidiyor yaylada, gitme vakti de yaklaşıyor. güneyde sıcaklar hala hüküm sürerken ben kuzey anadolunun yükseklerinde tarifi mümkün olmayan güzellikte havası ve doğasıyla tatilimi ve yazımı geçiriyorum. cumaretsi iniş başlıyor sıcak güneye, bir yandan üzülüyorum, bir yandan da sevdiklerime kavuşacağım için seviniyorum.

geldiğim gün yani 18 ağustostan beri yaylada hemen her gece fırtına çıkardı. geçen perşembe günü yağan son sağanaklardan sonra hava açtı ve ısındı, soğuk ve fırtınadan eser kalmadı. o günden beri hava o kadar güzel ki, hususan akşamları bir başka. hiç eve giresim gelmiyor o tatlı serinlikte. son günlerde ay da çıkmaz olunca yıldızlar daha bir yoğun ve parlak gözükmeye başladı.

dün akşam yine serinliğin,yıldızların ve sessizliğin cazibesine kapılıp ev dönerken biraz yolumu uzatayım dedim ve farklı ama daha önce sadece bir kez ve gündüz geçtiğim bir yola girdim. ilerlerken karanlık iyice bastırmaya başladı yolda. yolum uzun,tam olarak da bilmiyorum ve fenerimi de almayı ihmal etmişim. önce geri döneyim dedim ama sonra biraz macera ve adrenalin yaşamak dürtüsüyle yoluma devam etmeye başladım.

karanlıktan korkmam,hatta hoşlanırım. tek korkum muzır hayvanat ve yolu tam bilmediğim için başıma gelebilecek kazalar. işte bunlardan dolayı korkmaya başladım. önce bir köpek çıktı karşıma ama saf saf bana bakıp durdu, onu atlattım. karanlık ve sessizlik iyice bastırdı, devam eden yol dağa gidiyordu ve kapkaranlıktı. ben sola döndüm, birkaç evi geçtikten sonra baktım karanlık çok fazla, o gece ay ışığı da yok ki, önümü bile göremez oldum, artık ezbere yürüyorum ayağımla yoklaya yoklaya.solumdaki bir evden insan sesleri gelmeye başlayınca rahatladım, duvarla örülü bahçelerinde evin kapısı önünde çoçuklarla birlikte oturuyorlardı. biraz emniyette hissettim onları görünce ve seslerini işitince ama ilerledikçe yakınımda ev de kalmadı. geri döneyim dedim, iyice korkuyordum artık. ama ayaklarım beni yürüttü dönemedim. en çok korktuğum yer derenin olduğu kısımdı, oradan sola dönmeliydim ama ya seçemezsem, ya dereye düşersem diye endişeleniyordum. karanlıkta ilerlerken derenin zayıf sesini duydum, durup etrafı iyice inceledikten sonra döneceğim yolu buldum çok şükür. sağımda dere yatağı, yol boyunca aşağı doğru inmeye başladım. su getirdiğimiz kaynak yerinin şırıltısını da duyunca, etraf iyiden iyiye ünsiyet peyda etmeye başladı ve korkularım azaldı. evimizi gördüm, emin adımlarla karanlık yolda ilerleyip bu sefer sağa döndüm ve hedefe ulaştım.

küçük ama adrenalin dolu bir macera oldu bana. bu akşam daha emin adımlarla yine o uzun ve karanlık yoldan gideceğim. ama bu sefer keyfini süreceğim gecenin ve serin havanın.

gökkuşağı

2010-08-27T14:42:00.001+03:00

geldiğimden bu yana yaylaya ilk yağmur geçen salı günü düştü. o günden beri hava iyiden iyiye serinledi. ama esas soğuk ve fırtına dün çıktı. sabah altı civarında uyandırdı beni gök gürültüsü ve rüzgarın sesi. zaten dört buçukta uyumuştum hem de yarım yamalak; ondan sonra dokuz ona kadar uyuyamadım. iyi bir yağmur yağdı, dağların tepelerin tozu kalktı, rengi değişti. ama iyice soğudu hava, toprak çamur oldu, rüzgarın ardı arkası kesilmedi; o yüzden ben de gezmeye çıkamaz oldum.

dün iftara doğru yine gökgürültüsü eşliğinde yağmur çöktü, sonra gökkuşağı çıktı. ne kadar zaman olmuştur bilmiyorum gökkuşağı görmeyeli.

gezmeye çıktığım son gün yani çarşamba günü çektim bu iki fotoğrafı. hava ılıktı, önce biraz uzanıp otlara, bulutları seyrettim. sonra tepelere çıkıp bulutlar eşliğindeki akşam manzaralarını seyrettim.

şehir yolu

2010-08-24T15:58:00.001+03:00

cumartesi günü iki saat uykuyla sabahın yedi buçuğunda yola çıktık Erzurum'a doru. vardığımızda saat dokuzu geçiyordu,şehirde tatlı bir serinlik vardı geceden kalma ama yakıcı güneş hakimdi.çarşı sakindi, pek kimse yoktu. önce kısa bir tur, sonra serin bir yerde istirahat. uyumadım tabii ama kafam yerinde değildi oruç halimde. sıcak iyiden iyiye kendini gösterirken tekrar şehir turu, hem de üç saat kadar. mecalim kalmadı sonunda. ama bol bol fotoğraf çektim.şu üstteki fotoğraf Erzurum'un özeti aslında.ön sağda kale surları,ötesinde çifte minareli medrese. şehirden bir görüntü ve arkada da palandöken.

amma da sıcaktı hava, bu suların yanına gittim ama serin falan değildi. arkada Lalapaşa camisi ve tanıyabilirseniz Yakutiye Medresesi gözüküyor.bu fıskiyeli havuzlar da Müceldili Konağı'ndan.

Aziziye parkındaki bu anıt heykelin kabartmaları beni çok etkiledi.

Rüstem Paşa bedesteni oluyor burası.tarihi bir taş bina,restore edilip kuyumculara açılmış. çok estetik bir yer.Erzurumlular buraya taşmağaza diyorlar.

bu da taşmağazanın avlusundaki harika çeşme.yazılar çok hoşuma gitti. avlunun ortasında ağaçlar var, kanepeler var, oturup soluklanmak çok keyifli olur.

sıcakta ve oruç halde yorucu bu geziden sonra yaylamın kıymetini bir kez daha anladım. üçte yola düşüp kendimi eve attım ve iftara kadar uyudum. yaylamız yine serin mi serindi.

sarı ve sıcak

2010-08-21T23:20:00.000+03:00

serin mi serin yayla günlerim harika geiyor diyebilirim. geldiğim günü saymayalım,ertesi günü güzel yaylamızdaki ilk gün öğlen vakti etrafı keşfe çıktım. yılın bu zamanları tepelerde, düzlüklerde tüm otlar kurumuş, yöre sakinleri tarafından harmanlanmış. kışın eriyen karların ve yaz yağmurlarının akarları pek kalmamış. şimdilerde bal mevsimi yaklaştığı için ahali en çok ballarıyla ve kışa hazırlanmakla geçiriyorlar günlerini.

hava öğlen vakti ılık, akşamları da serin geçiyor. ben tüm gün uzun kol giyiniyorum ama kısa da giyilebilir. geceyarısına doğru fırtına çıkıyor,camlar, pencereler uğulduyor. güneş doğduktan sonra kesiliyor. ama dün akşam şiddetli bir fırtına başladı, şimdi dışarıda aynı şekilde devam ediyor. dışarı çıktım, hava epey serinlemiş, üşüttü beni. o kadar sert esiyor ki bir ara yürümekte zorlandım. serin olsa gerek yaylanın sekeneleri de pek ortalıkta gözükmüyor. çıkarken bizim komşuya rastladım, o da şehre inmiş sanırım, arabayla patates çuvalı getirmiş, evine çıkarıyordu. Pasinler civarında bol tarlalar var, Ağrı yolu boyunca böyle taze mahsul patates vs satıyorlar.

dün akşama doğru tepelere çıktım, günbatımını izlemek için. gittiğim yerde tepeler çok olduğundan iyi bir günbatımı izleyemedim. değişik taraflara gidip en iyi batımı bulmam lazım.

şu uzaktaki dağlara doğru batsa harika bir manzara olacak ama bu tarafa batması için ancak Ekim ayını beklemek lazım tahmin ediyorum.dün bir tahmin yaptım, nereden açık bir günbatımı seyredebilirim diye. bu batı tafındaki tepelerden mümkün olmadığında karar kıldım. kuzeye gitsem hem o tepe çok yüksek, hem de hiç gitmediğim için bilmiyorum. üstelik gitsem bile bu sefer iftara yetişemem. dur bakalım, bir yol bulacağız inşallah.

bulutların üstünde

2010-08-19T17:48:00.001+03:00

uçakta bulutların üstünde uçarken

hey gidi hey... amma çok olmuş yazmayalı. son gönderim açıklıyor aslında bu halimin sebebini. şimdilerde rahatım, kalmadı o yoğunluk. planlar değişti, işler değişti. ne çok şey değişti bu kısa sürede. ne ala canım, sevmem öyle tektüzeliği.

artık daha çok başkaları ne istiyorsa onu yapmak zorunda kalmak değil de canım neyi nasıl istiyorsa öyle yapmak moduna geçtim. yine sorumluluklarım var ama bu bana kalan sorumluluklar zaten benim istediğim rotada. Gaziantep' te üçüncü yılıma ulaşırken nihayet ulaşmak istediğim bu noktaya geldim. şimdi kendi kişisel kariyerimi çizmek yolunda ilerleyeceğim ve o rotada sorumluluk alacağım. kafamda bu üç yılda tasarlayıp hep ertelemek zorunda kaldığım şeyleri inşallah gerçekleştireceğim.

şimdi her şeyi bırakıp yine yaylaya geldim dün. Antep'teki muazzam sıcakta oruç da çok zor, işlerimi yürütmek de. bunun için en iyi çözüm yaylaya gelmekti. sabah yedi uçağıyla vardım Erzurum'a. burası da sıcaktı yahu,güneş iyice yakıyordu ama annem yaylaya evvelden gitmişti, onun yaylanın ne kadar serin olduğu yönündeki söylemleri beni rahatlatıyordu. nitekim öyle de oldu,yaylaya varıp arabadan iner inmez buram buram esen serin rüzgar ve mis hava beni mest etti.

oruç münasebetiyle fazla doğa yürüyüşü yapamayacağım ama her akşam gün batımını seyretmek için tepelere çıkmayı planlıyorum. ayrıca bol bol gökyüzünü gözlemleyebileceğim. mesela yarın akşam ülker yıldıztakımını (ya da diğer adlarıyla süreyya yıldıztakımı ya da pervin yıldıztakımı) seyre çıkacağım. bu akşam niyetleniyordum ama ancak yarın görebileceğim bilgisini aldım.

çalışınca güzel

2010-06-10T22:22:00.001+03:00

bir gün gelecek, hayatımın ne buraya yazı yazacak, ne maillerime bakacak, ne de merak edip,öğrenmem gerektiğini düşünüp sürekli not tuttuğum başlıkları araştırmaya fırsat bulamayacak kadar yoğun geçecek bir safhası olacağını hayal etmemiştim. hatta seyahat planları yapıp iptal edecek kadar ve Antakya'daki annemi görmeye gidecek bir fırsat bile bulamayacak kadar.(sonunda dayanamadı kendisi geldi beni görmeye.) çok okumak istediğim bir kitabı yarım bırakmak zorunda kalacak kadar ve günümün her dakikasını planlayıp boş geçirmemeye gayret edecek kadar...

bunlar şikayet değil asla. yapmak istediğim ama yapamadığım şeyler üzebiliyor beni elbette ama bunların olması son derece olağan şeyler ve beni düşündürmüyor. bu istekler zaten bitmez ki. evet şükürler olsun bu yoğunluk,bu çalışma temposu beni çok mutlu ediyor. fıtratımda var çalışma aşkı, onu işletiyorum. aksini yapsam bin sıkıntı çekerim, rahat edemem bunu çok iyi biliyorum.

hayat çalışınca güzel. tenbellikte rahat yok, zahmet var. bunu her insan az çok anlar ama malesef insanların ruhlarına yapışmış, ondan kurtulamıyorlar. işini sevmeyen ve bunu bahane eden insanın hiç konuşmaya hakkı yok. çünkü kendi eliyle gafletin içine düşmüş, öyleyse kimden kime şikayet ediyor?

durma

2010-05-01T14:48:00.000+03:00

yağmur her geciktirişinde kendini, içimde bir şeyler birikiyor beni hep rahatsız eden. bu birikinti, taş gibi oturuyor sanki yüreğime. ne zaman yetişse imdada, yağdıkça eritiyor içimdeki o taşı. bugünlerde de böyleyim işte. bereketli yağmurlar yağıyor şehre, yağdıkça temizliyor içimi. durma yağmur diyorum, dua ediyorum. yaz gelecek, uzun süre uğramayacaksın belki, temizle içimi öyle git diyorum.

kaldığım yerden

2010-04-20T15:55:00.000+03:00

amma da uzun bir ara olmuş bu. hiç böyle yapmamıştım ben. ne garip bir dönemden geçiyorum böyle. bu yılın başında başlayan karışık ve zor dönemim beni tarifi zor yerlere getirdi, madden ve manen. öylesine gariptir ki bir devrin kapanması ve yenisinin açılması gibi bir şey. iyi mi yoksa kötü mü diye soracak olsam büyük bir sevinçle derim ki iyi bir şey. evet iyi şeyler oluyor, hem de o kadar iyi şeyler oluyor ki... ama her şeyin bir bedeli vardır derler ya, o bedel ise peşin peşin ödeniyor her gün. evet zor, belki de çok zor bir dönem benim için ama neticeler gösteriyor ki bu bir nimet benim için. bahara ulaşmak için sert bir kışı atlatmanız gerekir ya, işte öyle bir şey.

şükür o sert kışı atlattım ben, şimdi baharı yaşıyorum ve meyvelerimi toplamaya başladım.

son erzurum günleri

2010-02-11T13:49:00.000+02:00

kaldığım yedi günün altısında kar hep yağdı. göğün mavi yüzü açığa çıktığında ben de cesaret bulup daha uzaklara gittim. bu yol bir köy yolu,eğer köy görünseydi yürüyecektim ama o karşı tepelerin ardındaymış, haritadan öğrendim.

çektiğim en güzel fotolardan biri diye düşünüyorum. baktıkça içim açılıyor.

saf ve tertemiz. bu manzaralara bakmaya doyamıyorum.

yola çıktığım günün sabahı çok boğuk bir hava hakimdi yaylada. ülke karla boğuşmaya başlarken buralara henüz dehşetli kış ulaşmamıştı. ben bu soğuk dalgası gelmeden buradan gitmeliyim diye düşündüm. o sabah tarif edemeyeceğim bir kasvet, gelen fırtınayı haber veriyordu. kar başlamıştı ve hava soğuktu.sabah erken yola çıktım, yayladan uzaklaştık, dağların arasında tipi başlamıştı.ben bu manzaraya doyamıyordum.

Pasinler ovasına indik, kar yoktu burada. ben ise karşıki karlı dağların ötelerinden geldim.

Erzurum'da kar yeni başlıyordu. uçak epey gecikti çünkü İstanbul'da kar fırtınası vardı. Atatürk havalimanında iki saat gecikmeli olarak kalktı uçak. bunun bir saati uçağın içinde geçti,bir türlü havalanamıyordu. nihayetinde vardım Antakya'ya.

uçaktan indiğimde karlı ve kuru havadan sonra, Antakya'nın nemli ve ılık havası bana oldukça farklı geldi. buralar günlerdir bereketli yağmurlarla yıkanmış. nergisler de bu sene erken çıkmış bizim bahçede.

evimde üç gün kalabildim. haber aldım, Erzurum'a benden sonra çetin bir kar yağmış, tam zamanında dönmüşüm. özledim o tertemiz havayı. imkan buldukça her kış gitmeye de kararlıyım.

sıkkın

2010-02-04T15:11:00.000+02:00

bu kış, bahara erken ulaşsak... çabucak gelse çatsa. zaten pek kış olmadı, umudum var erkenden geleceğine. aralık ayında üç tane saksıya üç ayrı sümbül dikmiş ve balkona koymuştum. biri benim oldu, diğer ikisi de çok sevdiğim iki arkadaşımın. saksının üstüne isimlerimizin baş harfini yazdık karışmasın diye. geçenlerde bir tanesi çıkmıştı, ne çok sevindik görünce.

şimdi Antep'teyim. İstanbul'da kar fırtınası olduğu zaman ben de uçakla Antakya'ya dönüyordum. üç gün kaldım, köye gidecekken ve orada beni beklerlerken ben apar topar Antep'e dönmek zorunda kaldım. içime çok oturdu gidememek.

sonra buradaki karışık durumla başa çıkmak zorundaydım. ruh halim iyi değildi. ayrılmak istediğim bir görevimden beni ayırmak istemediler, çünkü başarıyla yürütüyordum işi. hani şu bütçe idaresi ve her hafta yapılan sıkıcı toplantılar. belki başarılıyım, yetenekliyim ama istemiyordum, hala da istemiyorum ama ikna ettiler.

proje iyi gidiyor gitmesine ama öte yandan ben kendi şahsıma ait çalışmalarım noktasında başarısız oldum ve bu beni sarstı. şimdi tamamen bu iki işe yoğunlaşacağım.

sıkkın ve melankoliğim şu son on beş günden beri. güçlü bir insanım şükür, öyle salıverdiğim yok kendimi. her şey üst üste geldi, şu geçtiğimiz ocak ayı bana beklenmedik sürprizler getirdi. umarım her şey yoluna girecek. yol haritamı çizdim, harekete geçmek için bekliyorum.

ah bu kış erken bitse...

yol

2010-01-20T22:03:00.000+02:00

çektiğim en güzel fotoğraflardan biri olarak addediyorum bunu. karla kaplı ıssız bir yol, beyaz bulutlar ve o bulutların arasından yarılmış ufkun eşsiz güzelliği.

bugün yoğun yağan kara soğuk bir rüzgar da eşlik ediyordu. öyle ki yürümek çok zordu. savrulan karlardan önüme bakamıyordum. yüzüm buz gibi, ayaklarım kara batmış... taze yağan karın altında önceki donmuş kar olunca, hele de buzlaşmışsa gelin görün siz çabamı. henüz düşmedim ama tehlikeli durumlar düşmeden de hasıl olabiliyor, bir yerlerim incinecek diye korkuyorum. dün karşıki tepeye tırmanma girişiminde bulundum ama yarısına vardım varmadım ki geri dönmek zorunda kaldım. boğazım dondu, uyuştu, karda tırmanmak beni feci yordu. kendimi eve zor attım.

kar ilaç gibi. bazen zihnim yoruluyor ya da gözlerim ağrıyor. hemen dışarı çıkıyorum, soğuk ve tertemiz kar havası öyle iyi geliyor ki anlatamam. derin derin içime çekiyorum bu havayı, nerede bulabilirim ki başka. bir de tertemiz karı alıp yüzümü ova ova yıkıyorum, tamamdır. ne hastalığı,vız gelir bu havada.

beyazdan başka bir şey olmayan bu yaylada, oturup bu tertemiz havada dinlemek sesizliği...harika.

bu sabah

2010-01-19T10:38:00.000+02:00

yoğun bir kar yağışıyla uyandım bu sabah.öyle ki bizim evin arkasındaki tepe büsbütün kayboldu. fotoğraftaki bulanıklık da bunun ispatı. hani şu kara batmış iki kulübecik de olmasa bir şey görünmeyecek.

kalktığımda saat sekizdi. sobaydı şuydu buydu derken kahvaltıya oturdum. menüde zeytin, beyaz ve kaşar peynir, bal ve anacığımın halis kızılcık reçeli vardı.şimdi de sıcacık çayımı aldım, Fahir Atakoğlu piyanoya o harika dokunuşlarıyla bana eşlik ediyor. birazdan dışarı çıkmalıyım, bu harika yğan karda dolaşmak güzel olacak. hoş pek dolaşacak yer yok, çünkü yoldan başka bir yere gidemiyorum, yerde çok fazla kar var, en son su getirmeye gittiğimde dizimi geçiyordu, o günden beri yağan karları da hesap edersek siz düşünün artık. ama belki bugün cesaret ederim, bilmiyorum.

dün çok güzel bir şey oldu. ben yine hava almaya çıkmıştım ki kavruk tenli on yaşlarında sevimli bir oğlan kızakla hafif yokuşta bir çuval yükü çekiyordu. ben arkadan yaklaşırken seyrettim, var gücüyle çekmeye çalışıyor, biraz sonra yoruluyor ve soluklanıyordu. ona yaklaştım ve "yardım edeyim mi sana?" dedim. alçakgönüllülükle reddetti ama ben " ağıra benziyor ver bakayım bi." deyince ipi elime verdi, kendisi de arkasına geçti birlikte çekmeye başladık. o an ne kadar mutluydum bilemezsiniz. canım çıkana kadar ona yardım etmeye hazırdım.

şimdi sobanın içinden uğultulu sesler geliyor, dışarıdaki rüzgarın sesi bu. çok rahatım burada. bu yaylada, yaklaşık 2600 metrede.şehrin karmaşası, gürültüsü yok. bazen yürürken duruyor, sessizliği dinliyorum. bir kuş sesi bile gelmiyor. akşam pencereyi açıp dinliyorum, sessizlik beni ürkütüyor. birkaç su şıpırtısı o kadar.

bembeyaz

2010-01-16T23:29:00.000+02:00

kaldığımız evin hemen arkasındaki tepe

sabah erken kalkarım demiştim ama dünün yorgunluğu beni dokuz buçuğa kadar uyuttu. kendime geldiğimde yataktan heyecanla fırlayıp pencerenin perdesini bütünüyle açtım ve manzarayı seyre koyuldum. kar yağmıyordu ama hava kapalıydı. dışarı çıktım ama eldiven giymedim,külahımı (bere) da giymedim, sadece atkıyı sardım. hiç de iyi etmemişim ama. hava soğuktu çünkü, ellerim üşüdü.şöyle bir dağ havası çektim ciğerlerime. eve döndüm, kahvaltımızı yaptık. sonra pencereden manzarayı seyredip Radiohead'in içimi hoş eden şarkısıyla çayımı yudumladım.

öğlen vakitlerinde kar yağmaya başladı. biz de bu esnada dışarı çıktık çünkü suyumuz bitmişti. istikamet dağdan gelen su kaynağıydı ama işimiz hakikaten zordu.ayağımızdaki bota güvendik tabii ama bir şeyi hesap edemedim o da şu ki karlar üstten ayakkabıma giriyordu böylece vücut ısımla eriyerek hem ıslatıyor hem de üşütüyordu. fakat ne çare gidiyorduk. kar boyu dizimi geçiyordu ve yürümek zordu. sonra bir akıl dedim "yahu ben niye önden gidiyorum ki? zaten yolu da bilmiyorum a şaşkın geriden gitsene, yol bir nebze açılır sen de takip edersin." böylece bu parlak fikirle arkadan gelmeye başladım ve bir nebze hazır batmış ayak çukurlarına basarak ilerledim yandaki fotoğrafta görüldüğü üzere.

bir yandan kar yağarken ben öte yandan temiz havayı içime çekip etrafı seyrediyordum. gerçi kar yağarken ve her yer bembeyazken etrafta bir şey görünmüyordu. sanki etraf tek vücut olmuş gibiydi, ancak hava açarsa ayırt edilebilirdi. bazen karşıda tepe olduğunu bildiğim halde onu göremiyordum. buna da şahidim en üstteki fotoğraftır. ama bu tepe bize yakın olduğu için ayırt etmek kolaydı.

hasılı, selametle eve geri döndük. bir müddet sonra yine çıktık ama bu sefer yolu takip ederek yürüdük. şimdi de sıkışıp kayganlaşmış zeminde ayakta durma mücadelesi veriyorduk. ama kaç kez düşeyazdım, günü selametle kapattım.

bugün böyle geçti, yarın Palandöken' e yolcuyuz sabahın köründe. yollar ne alemde bilmiyorum ama mutlaka açıktır diye düşünüyorum.kayarken bir tarafımı kırmadan akşama varabilirsem ne ala.

ilk gün

2010-01-15T23:16:00.001+02:00

şehrin az dışından Palandöken manzarası

yağmurlu ve karanlık bir sabaha uyandım Antep'te. bavulumu kaptığım gibi havaalanına attım kendimi. ilk defa olduğu için acemice ve etrafımdaki insanların ne yaptıklarını anlamaya çalışarak hareket ettim.

kemerleri bağlayın kalkıyoruz dediler, firmanın dergisini incelerken bir de ikram yaptılar.ben daha bir şey anlamadan kemerlerinizi bağlayın iniyoruz dediler. işte uçak böyle bir şeymiş. tepeden bol bulut manzarası seyrettim, bazen aralıklardan karlı dağ manzaraları göründü ama Erzurum'a iniş anı çok güzeldi.

hava çok da soğuk değildi şehirde.kar yağışı yoktu ve ucundan kenarından da eriyordu.şehir her zamanki gibi yoğundu,mekanlar ise tıklım tıklım.

akşam beş gibi yayla yoluna çıktık, ben bir saat kadar uyumuşum. uyandığımda tırmanışa geçmiştik. virajlar arttı ve bir süre sonra kar başladı. biz ilerledikçe hızını arttırıyordu, sonra tipiye dönüştü. ortalama elli km hızla gidiyorduk,bir ara tipiden önümüzü dahi göremez olmuştuk. kar temizleme ekiplerine rastladık, yolları açıyorlardı.acaba yaylada da tipi var mı diye düşünürken yakşaltıkça yağış azaldı. arabadan indik, kar sakin sakin yağıyordu ve hava muhteşemdi. düşmemeye dikkat ederek elimizde yükümüzle eve vardık.

yarın erken kalkmalıyım,gündüzler kısa. Palandöken'e sanırım pazar günü gideceğiz,yarını dinlenerek geçirmeyi kararlaştırdık.Ağrı'ya da uğramak planım var ama henüz net değil.

sabahı iple çekiyorum.

yolcu

2010-01-13T22:13:00.000+02:00

Cuma sabahı yolcuyum. dağ havası ve beyaz karlar, hatta açık gökyüzünde sürüyle yıldızlar beni bekleyin... geliyorum.

yeni bir yıl

2009-12-31T11:29:00.000+02:00

herkese iyi bir yıl diliyorum. bugün ne mi yapacağım, ben de bilmiyorum. günün akışına göre belli olacak. ama sakin bir akşam geçirmeyi tercih ederim çünkü buna ihtiyacım var. günde altı saat kadar uyurken bunun bana yettiğini düşünürdüm. ama dün ne kadar da uykusuz kaldığımı anladım çünkü evvelki gece baş ağrısıyla birlikte uyudum ve ertesi gün onbir buçukta kalkabildim. bu sabah ne kadar rahat kalktığımı görünce anladım ki haftada bir iyice uyumak lazım. nitekim haftasonu bile erken kalkarım ben.

uçak biletimi aldım, ay ortasında Erzurum'a uçuyorum. güzel bir tatil iyi gelecek. sonra Antakya'ya gideceğim. köyümü o kadar özledim ki... acil bir çağrı olmadıkça on-oniki gün kadar tatil yapacağım.

ha gayret

2009-12-18T10:04:00.000+02:00

kış geldi sonunda. şimdi yerler çürüyen yapraklarla dolu. bu sabah çektim bu çürüyen dev yaprakların fotoğrafını. günlerim koşuşturmaca içerisinde geçip gidiyor bu aralar. ne kadar da çok olmuş yazmayalı. en son bayram tatili için memleketime gitmiştim, geldikten sonra böylesine yoğun bir döneme gireceğimi tahmin etmiyordum. ama az kaldı, haftaya bu koşuşturmalarım azalacak ve derin bir nefes alacağım. ocak sonuna doğru da tatile çıkmayı planlıyorum, istikamet Palandöken olacak. şöyle bir izole etmeyi düşünüyorum kendimi, uzak mı uzak bir köşede durup kendimi dinleyeceğim.

ne kadar yoğun olsam da, vakit ayırıyorum kendime mutlaka. arkadaşlarımla birlikte oluyorum her zamanki gibi. bazen çıkıp sokakları arşınlıyorum, etrafı seyredip duruyorum, fotoğraf çekiyorum. şehri yaşıyorum yani. roman falan okuyamıyorum, en son Necati Cumalı' nın "yağmurlarla topraklar" romanını aldım, ne zamandır okumak istiyordum ama hala başlayamadım. Fahir Atakoğlu dinliyorum ne zamandır. ona ayrı bir değinmem lazım başka bir yazıda. film falan izlediğim yok ama Avatar'ı uzun süredir bekliyordum, nihayet gösterime girdi.

kısacası her şey yolunda maşallah. şu yoğun dönem bitsin, kendimi yeniden programlayacağım daha rahat ve stressiz çalışabilmek adına. iş hayatı tecrübelerim artıyor ve alıştıkça her şey daha da kolaylaşıyor.

ha gayret az kaldı.

başarmak

2009-11-23T12:03:00.000+02:00

evet başarıyorum. ve bunu görebilmek, yeteneklerimi kullanabilip iyi sonuçlar alabilmek beni nasıl mutlu ediyor. doğan bir güneş gibi an be an büyüyorum.

yıllar boyunca sancısını çektiğim şeydi bir şeyler yapabilmek arzusu. yeteneklerimi keşfettiğim zamandan beri içimdeki harekete geçme arzusu beni rahat bırakmadı ama elimde hiçbir şey yoktu. şimdi o arzuladığım yol artık önümde açık bir şekilde beni bekliyor. her ne kadar hızla ilerlemek istesem de bu basit bir iş değil ama günden güne artan bir hızla ilerliyorum.

toplantılarda fikirlerimin beğenilip uygulamaya sokulması, ilgilendiğim konularda gösterdiğim çabaların ve uyguladığım yöntemlerin işlerlik kazanması ve bana olan güvenin günden güne artması nasıl anlatılmaz bir mutluluk.

bir şeyler yapabilmek ne kadar güzel bir duygu. inanıyorum ki daha çok şey yapacağım.
maşallah.

farkında olmak

2009-11-21T15:34:00.000+02:00

bazen gün içinde çok koşturduğum ya da işime sıkı sıkı sarılıp kendimi kaptırdığım oluyor. ama yine de gözüm, kulağım, ruhum hep etrafımda olan bitenle birlikte oluyor, dünyadan, hayattan kopmuyorum. bu vesileyle kendimi robotlaşmış insanlar gibi olmadığım için mutlu hissediyorum. evet bir hayat var dışarıda ve ben o hayatı yaşamak istiyorum doyasıya.

geçen gün öğlen vakti geldim eve, odamdan çıktım ve salona geçtim kitaplar,dosya vesair şeylerle. kalorifer peteğinin yanında pencereye nazır bir yerde sırtıma yastığı, altıma minderi yerleştirip küçük çalışma masamı önüme çektim ve ayaklarımı uzattım. mis gibi kokan kahvemle birlikte işime koyuldum. ciddi bir şekilde çalışıyordum ama sık sık başımı kaldırıp pencereden dışarı baktım. perdeyi boylu boyuna açmıştım, zaten hiç sevmem perde çekmeyi. mahallem ağaçlarla her yandan bürünmüş olduğundan sonbaharın o eşsiz güzelliğini her an seyredebiliyordum. balkon kapısını ya da pencereyi ne kadar açmak istedim ama hava soğuktu. içeri giren temiz hava ve dış dünyanın sesleri bana huzur veriyor çünkü.

çoğumuz fark etmiyoruz ya da edemiyoruz. zaman bizim hayatımızı kolaylaştırıyor gözükse de aslında içten içe zorlaştırıyor. ben eminim ki eskiden insanlar daha mutluydu. çünkü bir aradaydık, kopmamıştık, ayrı düşmemiştik.

neyse ki birbirinden kopmamış bir çevrede doğdum, büyüdüm. asfaltlarda değil, topraklarda yürüdüm. betonların arasına sıkışıp kalmadım, yıldızları seyrederek uykulara daldım. trafik gürültüsü değildi penceremden içeri giren, ağustos böceklerinin nağmeleriydi.

inanıyorum ki hep öyle olacak.

başlarken

2009-11-16T15:03:00.000+02:00

bugün ilk defa üşüdüm, sarındım montuma sıkıca. serin bir rüzgar ve içli bir yağmur sesi hakimdi etrafta.salına salına yürüdüm yine kaldırımlarda. ne büyük bir keyifti sabahın o saatinde. yine kahvemi almaya gittim, kulağımda Fahir Atakoğlu'nun eşsiz melodileriyle başladım günün mesaisine.

bir güz günü

2009-11-12T11:19:00.000+02:00

o sabah uyanmakta zorlandığım bir sabahtı, aslında uyanmak ya da yataktan kalkabilmek noktasında sıkıntı çekmeyen biriyken. apar topar hazırlandım ve yola çıktım ama o sabah o kadar farklı bir havadaydım ki her şeyi bir kenara bıraktım ve bir kahve alıp sağı solu kolaçan edip bu güzel güz sabahının farklı güzelliğini keşfetmek istedim.

kuruyan yapraklar ve boş bir patika.

sarıyla bezenen ağaçlar

sonbahar beni sakinleştirir, çoşkun ruhum dinginleşir, huzur bulur. sokakları çevreleyen bahçe duvarlarından görünen sarıya bürünmüş ağaçlar, esen serin bir rüzgar ve boş sokaklar beni rahatlatır, düşüncelerimi toplamamı ve kendime gelmemi sağlar. o yüzden güzün aylak aylak gezmek çok hoşuma gider.

evimin yolunu tutarken salına salına yürürüm sokaklarda. etrafımdaki bütün seslere kulak tıkarım. sakin bir modda son bulur günüm. her ne kadar bu sakinliği korumaya çalışsam da evde yine eski ben olur çıkarım.

dört buçuk ay sonra

2009-11-09T15:47:00.000+02:00

aslında bayramda gitmeyi düşünüyordum memleketime ama artık dayanamadım ve kaçtım gittim. kolay değil, dört buçuk ay geçti ben en son evimi göreli ve hiç bu kadar uzun ayrı kaldığımı hatırlamıyorum.

limon ağacına mandalina aşılamıştık, bahçede gezinirken birden görünce sarı sarı, gülümsedim, mutlu oldum. kıyamadım yemeye ama bayram gidişinde mutlaka yiyeceğim.

her güz olduğu gibi bu güz de açmış çiğdemler. kedimiz yine doğurmuş boy boy yavrucuklar.

orada olduğum günden beri hava harikaydı ama benden önce epey yağmur yağdığı belliydi. bırakın yakmayı, soba dahi kurulmamış bizim evde. zaten her yıl kasım ayının ortasında kurarız sobayı. ama Antep' te kaloriferler yanmaya başladı.

en güzeli de bir iki yıldır göremediğim arkadaşlarımı görmek oldu. inşaat mühendisliğini bitiren bir arkadaşım kendi işini bile kurmuş daha yeni, ilk kartını aldım büyük bir gururla. ömrümün sonuna kadar saklamayı düşünüyorum. buluştuğumuzda ben eski Neco'yu her zamanki gibi görmeyi beklerken, o karşıma gömlek, kumaş pantolon şeklinde klasik iş erkeği modundaydı. "artık Neco değil, Necmettin Bey'im. " dedi bana. o kadar ki, sohbetlerimiz bile değişti, artık iş konuşur olduk. hey gidi günler...

iyi ki gitmişim dedim kendime. bu kadar açmamalıyım arayı, bunu da anladım ama söz bile veremiyorum kendime.

güz çiğdemleri

yaz sonrası

2009-11-03T10:59:00.000+02:00

dökülen ve çürüyen yapraklar...boşalan parklar, ıssızlaşan sokaklar.

günlerdir yağmur yağıyor şehirde. evim karanlığa büründü ve kaloriferler yanmaya başladı.

şimdilerde sokağa çıktığımda mahallenin yaramaz çocuklarını göremiyorum sokaklarda. birkaç ahbabım var bizim apartmanda, birisi Mert, onun kardeşi Cenk, sonra üst kattaki ve alt kattaki Emre ve Onur. onları görmek güzel oluyordu, bazen şaka yapardım, bazen de boş boş geyik. küçük Cenk, küçük Emre'yi şikayet eder, kızmamı bekler ama nafile. neymiş taş atmış bizim balkona... emre donuk bir yüzle bakar ama hiç kızmadığımı görür, sonraki günlerde beni her görüşünde selam verir asker gibi.

Mert ve Cenk'in annesi genç bir bayan. beni gördüğü yerde "ablam, ablam..." diye başlar konuşmaya soluk almadan nerdeyse. amma da çok konuşur ama çok canayakındır, bir de çok süslü. yazın bol bol karşı apartmandaki ahbaplarıyla olan pencereden pencereye muhabbetlerini dinledim. bir keresinde saat gece on buçuk olmuş,karşı apartmandan komşusu bağırıyor:

- haydi kız parka iniyoruz çay içmeye.
- yaa,tamam geliyorum hemen.
- ben çaydanlığı aldım, sen de tepsiyi bardakları kap gel.

üst kat Emre benim en sevdiğim uşak. şirin mi şirin ama fırlama mı fırlama. ne zaman bize gelse beni görse cıvıtır, ciddi ol derim, kızıyorum derim nafile. kızkardeşleri var, yazın apartman kapısının önünde bağırışmalarıyla az mı sabır çektirdiler bana. karşı apartmanın da çocuklarıyla birlikte bağır çağır oynarlardı. bir keresinde üst kattan biri başladı bağırmaya:

- yeter be sizin ettiğiniz bütün yaz, başım beynim şişti, gidin parkta oynayın.

çocuklar buna iyice gıcık verirler,bir de kadın içeri gidince iyice bağırmaya başlarlar. kadın bir daha çıkar bağırır:

- bana bak gelirsem oraya koparırım o dilini. babanız gelsin söylemezsem sizi.

kadın ne yapsa, ne dese nafile. ben de bütün kalbimle kadına destek çıkarım, hadi sal şunları, hallet şu işi der dururum ama nerde...

balkonda kahvaltılarımız da bitti, akşam yemeklerimiz de. bir keresinde arkadaşım sağolsun kahvaltıda çaydanlığı üstüme devirmişti de evde bol pantolon giydiğimden yanmamıştım.

bu böyle uzayıp gider.

şimdi kış geliyor, artık içerilerde sıcak çaylar ve sıcak sohbetler ederiz biz de. sonra ne çok özleriz baharı, yazı. kavuşursak, bir daha yaşarız güzelliklerini.

inovasyon ve Gaziantep

2009-10-28T12:32:00.000+02:00

uluslararası genç girişimciler kongresinin Gaziantep ayağı dün akşam gerçekleştirildi. ilk konuşmayı yapan Gaziantep sanayi odası başkanı "inovasyon" ile başladı, devam etti ve bitirdi.
o anlattıkça ben heyecanlandım, işte benim de sonuna kadar savunduğum şeyler bunlar. hoş benim mesleğimin iktiza ettiği esaslar inovasyon temeline dayalı zaten;ama bunu aktive edemeyen o kadar çok mühendis var ki. ağustos ayında bir konferansta Gülsan Holding insan kaynakları müdürü iki aydır istediği kriterlere uygun mühendis bulamamaktan şikayetçiydi. umarım şimdi bulmuştur:)
GSO'nun takdire değer çabaları ve projeleri gerçekten sevindirici. bunda da başkan Nejat Koçer'in ve Gaziantep sanayicilerinin rolü büyük. sanayi açısından çok parlak bir şehir olan Gaziantep kısa sürede çok daha azim yerlere gelecek, bunu daha da hızlandırmada hepimize iş düşüyor; çalışmalıyız çünkü vakit az ve yapacak şeyler çok.

yalnızlık mevsimi

2009-10-27T13:18:00.000+02:00

bitmek bilmeyen yaz havasının ardından dün şehirde sonbaharın ilk belirtileri ortaya çıkarken, akşam saatlerinde yağmurun da başlamasıyla her şey rayına oturdu. pencere açık arkadaşımın odasında onunla muhabbet ederken yağmurun şıpırtılarını duydum ve çok mutlu oldum.

Kasım ayı gelmek üzere ve en sevdiğim aylardan birisi de odur. bu ayda yalnızlık duygusunu yaşamayı ve onun tatlı yanlarını hissetmeyi çok seviyorum. şehri bir hüzün kaplarken, düşen damlalarla sanki her şey senin yalnızlığına ağlarken ve sararıp düşen yapraklarla ayrılık ve onun getirdiği yalnızlık duygusu daha bir belirginleşirken; yalnızlığı yaşamak, o duygu selinde yalnız yürümek büyük bir keyif. soğuk bir rüzgarın esmesiyle bir hışım dökülen yaprakların akla getirdiği ayrılık duygusu ve o manzara çoşkun ruhumu dindiren en güzel yollardan birisi benim için.

şimdi her şey yavaş yavaş gidecek, sonra beyaz bir örtü kaplayacak her yeri,sanki bu elim hali örtmek örtbas etmek istercesine. ama yine bahar gelecek ve her şey eskisinden daha güzel bir şekilde ve taptaze geri dönecek bize.

şimdi biraz özlemek zamanı.

yazdan kalma bir akşamüstü

2009-10-23T17:50:00.000+03:00

akşam saat beşi geçiyordu. çalışmak üzere dökümanlarımı hazırlamaya niyetlenirken kapı çaldı, gelen iki şamatacı dostumuzdu; geldikleri gibi evde bir şamata koptu doğal olarak. o şamata süredursun, telefon geldi, arayan babamdı. meğer anneannem hastalanmış, hastanedeymiş. ne olduğu konusundaki ısrarlarıma rağmen iyi olduğunu ifade edip geçiştirdiler her zamanki gibi. hatta annem haberim olmasın diye tembih etmiş, sebebi meşguliyetimin çok olması ve onların aksama ihtimali. telefonu kapattım ve evdeki şamatayı bir kenara bırakıp dışarı çıktım. kulağımda "bu böyle" nin tatlı melodisiyle Sertab Erener bana eşlik ederken düşüncelere daldım.

tatlı bir Ekim akşamı yaklaşıyordu; ılık bir hava, okşayan bir güneş hakimdi şehre. liseliler okuldan dağılıyordu, şalvarlı bir yaşlı amca Hoşgör Parkı'nın spor aletlerinden birini kullanmaya çalışıyordu, beni gülümsetti. caddelere sokaklara girip girip çıktım, Kolejtepe'nin kaldırım ve kilit taşlarını adım adım arşınladım. anneannem aklımdaydı, o güzel insan. belki iyileşecek, belki de bizi terk edecek; Allah bilir. en son onu ziyaret ettiğimde bana " siz yeterki iyi olun, ben hasta olayım sizin yerinize." diyecek kadar bizleri seven; her torununa "kurban olayım sizi veren Allah'a" diye şefkat etmekten hiç usanmayan tatlı insan.

sokağıma tekrar geldiğimde bir apartmanın bahçe girişinde oturan yaşlı bir teyze gördüm. kalbimdeki tuhaf hislerin teşvikiyle onun yanına gittim. yaklaştığımda beni görünce gözlerinin içi gülümsemeye başladı. "teyzeciğim nasılsın?" diye sordum. tatlı tatlı gülümseyerek ve yarım yamalak konuşmaya çalışarak iyi olduğunu ifade etti. "sağlığın, sıhhatin yerinde inşaallah?" diye devam ettim, yuvarlanıp gidiyoruz dercesine şükrünü ifade etti. benim kim olduğumu sordu, ben de anlattım ve dua istedim ondan. ellerini kaldırıp gözlerini yukarı çevirerek her yaşlının yaptığı tavırlarla dua etti bana. anneannem içi de dua istedim ve "benden bir isteğin var mı?" diye sorduktan sonra "selametle kal" diyerek ayrıldım yanından. o kadar tatlı konuşuyordu ki ve o kadar şeker ve masumdu ki. içimi bir sıcaklık kapladı, eve döndüm büyük bir sürurla. kalbim rahattı, belki yaşlı teyzenin duasının tesiriydi.

terfi mi ettim ne?

2009-10-19T09:37:00.004+03:00

yoğun ve esnek geçen bir dönemdeyim. yükümlülüklerimi kaldırabilecek bir tempoda ve rahatlıktayım bu da işlerimi düzene koymakta çok işe yarıyor. geçen hafta çarşamba günü toplantı kararı alındı ve buna ben de davet edildim. hayatımın ilk toplantısıydı ama ben oldukça başarılıydım. bu bir acil toplanıştı ve Ağustos ayında atandığım birimde çıkan problemler ve onlara getirdiğim çözüm önerileri oldukça beğenildi. toplantının neredeyse yüzde sekseninde ben fikirlerimi beyan ettim ve aynen kabul edildi. gözlemlerim ve çözüm stratejilerim takdir edildi ki bu beni çok mutlu etti. cuma günü bir daha toplanıldı ve bu sefer üç saat kadar sürdü. diğer birimlerdeki meseleler de konuşuldu, kararlar reyimize sunuldu. bundan sonra her cuma haftalık değerlendirme toplantısında bulunmak durumundayım.

bir de hiç beklenmedik bir şekilde bütçe bana devredildi. bu konuda da artık söz sahibi ve karar mercii oldum. bütçeyle ilgilenen kişi benim çok yakın arkadaşım ve bu sorumluluğun kendisinden alınması noktasında müteessir olduğu gerçek. bir de yakın arkadaş olunca sen ne kadar ılımlı davransan da birtakım sorunlar çıkıyor. maalesef dün böyle bir şey oldu,o iyi niyetli ve samimi birisi ve biz çok iyi dostuz ama iş noktasında dostluk işe yaramıyor. yine de biz mükemmel bir dostuz ve bu konudaki sıkıntıyı hallettik.

bütün bu gelişmeler noktasında benim memnuniyetim ne vasat ne de had safhada. ben toplantılarla ya da bütçeyle falan uğraşmak istemiyorum aslında. bunlar benim mizacıma, amaçlarıma ve mühendis kimliğime ters. ben gerçek dinamiklere erişmek istiyorum. yenilikçi, enerjik ve farklı olmalıyım. dünya hızla değişirken ve yeni süreçler belirirken ben toplantılarla uğraşamam. bu gelişmeler noktasında farklı dinamikler elde etmeli, süreci hızlandırmalı ve enerji katmalıyım. yeni projeler ve stratejiler üzerine yoğunlaşmalıyım. işte istediğim bu.

şimdi böyle devam edeceğim ama kimse zannetmesin ki bir yandan da kafamdakilere yoğunlaşmıyorum. bir şeyler yapmalıyım, kesinlikle.

karınca

2009-09-24T10:54:00.004+03:00

bundan on on iki yıl öncesiydi. evimizin bahçesindeki çam ağaçlarından birinin altında toprakla oynar, kazar, çamur yapardım. sonra başlardım çamurdan, taşlardan ve odun parçalarından evler yapmaya. bodrumu bile olurdu evimin, içinde televizyon, kanepe vs. de cabası. büyük bir keyifle yapar, sonra gidip gelip seyrederdim. bir gün yine gittiğimde yıkıldığını gördüm. üzülmüştüm, halbuki yanına nice evler yapıp köye çevirecektim orayı. evimi yıkan, mahallenin tanımadığım çocuklarıydı. bahçeye girip yıkmışlardı. ben yeniden yaptım. ne çare, bu sefer bahçeye girmemiş ama bahçe teline onbeş metre içeride olduğu ve arada başka çam ağaçları da olduğu halde o mesafeden taşlar atarak yıkmaya çalışmışlardı. neden diye sormuştum kendime, neden yıkmak istiyorlar, bundan ne zevk alıyorlar? bulamıyordum sorumun cevabını, anlayamıyordum.

karıncalar çocukluğumun en iyi hayvan dostlarıydı benim. onları izlemek benim için ne büyük keyifti. onları beslerdim, işlerine yardım ederdim ve yaptıklarını anlamaya çalışırdım. tohum taşıyan iri karıncalardı dostlarım. sürekli gözlemleyerek, ansiklopedileri kurcalayarak daha çok şey öğrenmek isterdim onlar hakkında. mesela, hortumla yağmurlama yapar ve nasıl bir tutum sergilediklerini gözlemlerdim.

her zaman şefkat dolu bir çocuk oldum. ama bir gün... içimde uyanan tuhaf hisler şiddetini arttırmaya ve bana yuvalarını yıkmamı ve bir savaş ortamı oluşturmamı fısıldamaya başladı. çoğu kez bastırıyordum bu kötü hisleri ama bir gün yenik düştüm. büyük bir zevk ve hırsla yuvalarını çubuklarla açmaya, nerede olduklarını gözlemlerimden tahmin ettiğim kanalların üstünden delikler açmaya ve hızla tahrip etmeye başladım. açtığım delikten şaşkınlık ve telaşla çıkan karıncaları izlemek büyük zevkti. kargaşa hali beni daha da çoşturuyordu, ağzımla silah ve bomba sesleri çıkartıp harp meydanına çevirdim ortalığı. havadan taş bombalar atıyordum üstlerine. içimdeki acıma hissi arka planda bir şeyler söylese de dinlemek istemiyodum onu.

sonunda şefkat damarım galip geldi ve ben her şeyi bırakıp eserime baktım. darmadağın etmiştim her şeyi.

artık anlamıştım.

moda ve ben

2009-09-17T21:39:00.006+03:00

Tween'in koleksiyonundan

bugünlerde çarşı pazar insan kaynıyor. bir yandan bayram, bir yandan sezon sonu indirimleri. en sevdiğim şeylerden biri de alışveriş yapmaktır. hele de ne alacağını bilen ve anlayan bir insan olarak kendim için olsun, başkası için olsun alışveriş yapmak büyük bir keyf.

giyime o kadar çok önem veririm ki artık kendimi bile aştım yolda sağda solda başka insanların bile dikkat çeken giyimlerini kendimce yorumluyorum. çevremde moda danışmanı olarak bilirkişi konumundayım. insanlar maalesef giymesini ya bilmiyor, ya da özen göstermiyor. halbuki ben giysilerim için özel muamele gösteririm. renkliler için özel deterjan kullanır, yıkama sıcaklığı, ütü sıcaklığı ve kurutma usüllerine uyarım. böylece giysilerim ilk günkü kalitesini ve şıklığını korur.

benim favori markam kesinlikle bir türk markası olan "Tween". genç, modern, farklı ve şık tarzı ile bir dünya markası olma konumunu sonuna kadar hak ediyor. herkes gömlek giyer, ya da ceket, ya da pantolon. ama Tween giyiyorsanız bunları siz de yapmakla birlikte diğerlerinden kesinlikle farklısınız demektir. işte bu da benim hoşuma gidiyor, herkes gibi giyin ama farklı ol.

klasik gömleklerde ve ayakkabıda markam Pierre Cardin, fit gömleklerde ise Sarar tercihim. kumaş pantolon sevmiyorum, keten her zaman tercihim, marka ise Dockers. spor gömleklerde de tercihim aynı. takım elbise bana yakışsa da sevmiyorum, giymek zorunda kalmadıkça giymem. giyersem de markası farklı çizgisiyle "Tween" olur.

giyim önemli, kendinizi farklı ve kendinden emin hissetmenizi sağlıyor. bence önemli olan sıradışı ya da uçuk olmak değil, klasik çerçevede farklı olmak. işte benim tarzım bu. zor bir tarzım var ama sonuç mükemmel, o yüzden tarzımı seviyorum.

gelecek

2009-09-16T14:07:00.002+03:00

yorucu bir aylık dönem geride kaldı. her şey bittiğinde derin bir nefes alıp ardıma ve kazandıklarıma baktım, sonuç harikaydı. benim için mesleki açıdan çok verimli bir dönemdi. kendimi daha donanımlı, daha bilinçli ve daha güçlü hissediyorum.

neler mi yaptık? ne yapmadık ki. daha iyi bir mühendis profili çizmek ve geleceğin Türkiye'sine mühendisler olarak en iyi şekilde katkıda bulunabilmek noktasında tartıştık ve bu konuda neler yapabileceğimizi, stratejilerimizi ve yol haritamızı belirledik. "Vizyon 2023" planı çerçevesinde ve Avrupa Birliği çalışmaları ve endüstriyel planlamalar noktasında üzerimize düşen büyük görevin bilincine vardık. bütün bunlar baz alınarak çeşitli toplantılar, konferanslar, laboratuvar çalışmaları ve sanayi kuruluşları ile diyaloglar gerçekleştirdik.

şimdi önüme daha bir farklı gözle bakıyorum. sorumluluk bilinci çerçevesinde yapmak istediklerimi bir bir sıralıyorum ve kafamda hızla şekillendiriyorum. inşallah her şey çok daha güzel olacak.

yeniden kolejtepe

2009-09-02T11:40:00.002+03:00

yine taşındım, hem de eski mahalleme. Kolejtepe Antep'in eski güzel mahallelerinden birisi. buraya ilk geldiğim günü hatırlıyorum, yanımda sonradan en iyi arkadaşlarımdan biri olacak Hüseyin ile gelmiştik ve ben ilk gördüğümde yeşilliğine hayran kalmıştım ve burada oturmayı istemiştim. nitekim ilk bir ay Karataş denilen ve siteler ve koca koca apartmanlardan başka bir şey olmayan ve tam hız o beton yığınlarından dikmeye devam edilen merkezden uzak bir mahalledeydim. belki hiç hesapta yoktu ama her şey o kadar çabuk gelişti ki kendimi burada buldum.

şehrin merkezindeki bu mahallenin gürültüsü, kalabalığı, tozu, dumanı ve sıkışıklığı beni yeni arayışlara itti. ayrıca Antep' teki rezalet şehiriçi taşımacılığının getirdiği sıkıntılar da tuz biber oldu. Antepli şoförlerin saat kavgası, sıra tartışması, bağırıp çağırmaları vs gibi saçma sapan hareketlerini otobüs ya da dolmuş yolculuğu boyunca ara sıra çekmekteydiniz.

nihayet taşındım, üniversite karşısındaki bir mahalleye. ilk başta rahattım ama sonradan o mahallede geride bıraktığım insanlar ve yeni mahallemin ruhsuzluğu ve beton yığınından oluşan matlığı ve şehre uzaklığı vs gibi sebepler üst üste gelince ben geri dönmeye karar verdim. arka sokak komşum olan medar-ı tesellim Hasan'ın yanına geldim, diğer yerde kankam dediğim Samet'i ve sırdaşım Mustafa'yı bıraktım. tercih yapmak zor görünse de ben bunda zorlanmadım ama kankamla aynı evi paylaşmayı özleyeceğim.

şimdi çok rahatım ama benim işim belli olmaz, yine değiştirirsem evimi şaşırmam ki zaten planlarım da var ama şartlar müsait değil. Antep' te bana bu kadar güzel birçok arkadaşı, dostu veren Allah'a ne kadar teşekkür etsem azdır.

sıcak

2009-08-24T09:00:00.002+03:00

bu fotoğrafı bulutsuz, rüzgarsız ve sıcak bir Agustos günü çimlerin üstünde susuzluktan yorgun düşmüş bir halde çektim. kulağıma müziği takıp canlı bir müzik bulunca kendime gelip ayağa kalkabildim.

bakmayın böyle dediğime, ben yazı öyle çok seviyorum ki. bu benim Antep' teki ilk yazım ve bu yazdan önce çevremdeki insanlara sorduğumda felaket bir sıcağın olduğunu söylerlerdi bu şehirde. ben de tırsıyordum alışkın değilim yakıcı sıcaklara, biz nemle boğuşmaya alışmışız çünkü. ama gel gör ki "felaket" sıcak yok bu şehirde. aslında bu benim için böyle. ben sıcağı seviyorum, güneş yakınca tenimi hoşuma gidiyor. dal kımıldamayan sıcaklarda bir gölgelikte oturup keyif yapmak ne büyük bir zevk benim için.

hele su içmek... susamak ve su içmek kana kana. ne büyük bir zevk anlatamam. yazın en sevdiğim taraflarından birisi de bu işte. susamak zevkine varıyorsunuz. hele de şimdi orucuz, daha bir kıymete biniyor su, akşam iftarımın yüzde seksenini su, ayran, kola ve karpuz gibi şeyler oluşturuyor. yemek değil derdim, susamışım yanıyorum. ama öyle bir zevkle içiyorum ki...

yağmurları çok özledim ama ben iyiyim böyle, rahatım yerinde. kana kana su içeyim şöyle.

ödül

2009-08-13T11:16:00.005+03:00

bu sabah kendime ödül verdim. işimi erkenden bitireceğimi kestirince sabahın bu tatlı serinliğinde Pamuk'un o anlatımına doyamayıp elimden hiç bırakmak istemediğim "İstanbul" kitabını kapıp çimenlere yayıldım. her zaman yaptığım gibi kahvem de benimleydi.

bugün işlerimin son günü, yarın derin bir nefes alıp masa başından kalkacağım. haftasonu Viranşehir' e gidiyorum, arkadaşımın yanına. bu küçük hava değişikliği çok iyi gelecek. sabırsızlıkla beklediğim önümüzdeki haftada laboratuvarlarda beyin fırtınası estiriyor olacağım.

yarım ay

2009-08-12T10:42:00.001+03:00

sabahın on buçuğunda masa başından kalkıp çalışmaya ara vererek bir kahve içmek için bahçeye çıktım her zamanki gibi. ormanlık tarafa bakarken birdenbire bu yarım ay gözüme çarptı, mutlu oldum. bu saatte ayı görebilmek harika bir duygu.

akşam kızıllığı

2009-07-28T13:40:00.002+03:00

odamın penceresinden akşam kızıllığı

Ağustos gelmiş, ne çabuk. günler birbiri ardınca geçip giderken ben farkına bile varamıyorum. bu kadar çabuk geçen bir yaz mevsimi hiç olmamıştı hayatımda. havanın en serin saatlerinde başlarken güne ve çabucak geçen saniyelerin, dakikaların ve saatlerin ardından bulurken kendimi akşamın o narin kızllığında; bakıyorum da şöyle geçmişe, hiç bu kadar sevmemiştim ben yaz mevsimini bu defa sevdiğim kadar.

özlemedim değil o eski yazları. hem de ne çok özledim.

kapının, pencerenin ardına kadar açık olduğu odada yatarken sereserpe emektar yatağımda, annemin gür sesi ve sabah şarkılarıyla uyanmak yeni güne. ağustos böceklerinin cırcırları ve serin ama nemli bir rüzgar dolarken odaya, ne tatlıdır o anda uyku. döne döne seslenir annem:

-haydi kahvaltıya!

kalkmazsın, sonra bahçeden çay kaşığının sesi gelir; babam ısrarla karıştırır biz duyalım diye. çay soğumadan rüzgarda, biraz zoraki biraz istekle kalkarım yataktan. kahvaltıda hemen hiç konuşmam, uykum açılmamışken azap gibi gelir bana. herkes bildiğinden kimse bir şey sormaz, iki saate kadar uykum açılınca başlarım şakımaya. öğlen olur, sıcak çöker, dört gözle beklenir serinlik. yine aynı akşam kızıllığında ne güzel olur mahallenin arka sokakları. ahali dışarıda, çocuklar koşuşturmacada; serin ve nemli rüzgarda ne güzeldir Antakya.

özlediğim uzun yazlar.

ama, şimdi daha çok seviyorum yazı, hiç sevmediğim kadar. bulunca bir fırsatını, atıyorum kendimi dışarı; güneş yakıyor kavuruyor ortalığı. elimde kahve, bir gülün zayıf gölgesine çöküp öğlen sessizliğini dinliyorum. dönerken eve, tozlu topraklı yollardan geçiyorum; güneş yakıyor tenimi, hoşuma gidiyor. kertenkeleler benden kaçışıp otların arasına gizleniyor, onları izlemek ne büyük keyif veriyor. şikayet etmiyorum hiçbir şeyden; ne yakan güneşten, ne de terden sırılsıklam atletimden.

nefes

2009-07-23T15:42:00.002+03:00

sabahtan beri ortalığı kavuran guneş ogleden sonra bulutların arkasına gizlendi. Nefes almak, gok gürültüsünün sesini işitmek ve uzaktan gelen topragın kokusunu duymak; çölde bir vaha bulmak kadar heyecan verici...

Erzurum Evleri

2009-07-20T11:00:00.007+03:00

Erzurum Kalesi

2009-07-17T14:58:00.002+03:00

Erzurum' da ilk tur

2009-07-06T11:02:00.005+03:00

çifte minareli medrese

ulu cami

yakutiye medresesi

semt pazarı kurulmuş sokağın civarında elimde bavulla otobüsü bekliyorum. hava serin, parçalı bulutlar var. aklıma Ankara geliyor,biraz benzetiyorum oraya. otobüs gelince bindim,en sevdiğim şeylerden birisi de yabancı olduğunu belli etmektir. ",biletli mi,kaç lira,nereye parayı atacağız?" gibisinden sorularla çok eğleniyorum, etrafa saf saf bakıyorum.elimde gps cihazıyla çarşı istikametine emin bir şekilde varıyorum, artık şöförlere minnet etmek yok.merkezde indiğimde etrafa şöyle bir göz attım,ilk izlenimin iyiydi. Erzurum güzel bir şehirdi. doğu tarafına doğru yürümeye başladık. ilk gözüme çarpan şey Yakutiye Medresesi oldu. hemen daldım bahçeye,incelemeye koyuldum, fotoğraf çektim. biraz ileride de Lalapaşa Camii vardı,buralar tarih kokuyordu. meraklı gözlerle inceleye inceleye ilerledim. istikamet çifte minareli medreseydi ama ondan önce Ulu camii çarptı gözüme. dayanamadım içine girdim,çok değişik bir mimarisi vardı, bugüne kadar görmediğim tarzdaydı. içerisi karanlıktı ve biraz basık gibi geldi bana ama muhteşem bir atmosferi vardı caminin. öğlen öncesi cemaat vardı camide ,kuran mı okunuyordu ders mi anlatılıyordu tam hatırlamıyorum. fotoğraf çekip çıktım ve medreseye vardım. hep fotoğraflarda gördüğüm meşhur medrese karşımdaydı.

medresede bol fotoğraf çektikten sonra kale istikametine doğru ilerledik. kaleye varmadan yağmur başladı ve ben sandaletlerimle kale kapısının altına sığındım. sağanak geçene kadar bekledik ve kaleye girdik. kalenin ilk yapısı mescitti, en köşede de kule. kuleye çıktık dolambaçlı merdivenlerle,şimdi Erzurum önümdeydi. soğuk bir rüzgar esiyordu yağan yağmurun ardından. fazla kalamadan indik aşağı.

erzurum'a doğru

2009-07-01T11:38:00.004+03:00

Malatya'daki işim erken bitince cumartesi akşamına biletimi aldım ve alana kadar da gideceğime inanmadım. pür heves otobüs saatini bekleyedurayım, ayağımın tozuyla halk oyunları şenliğine gittim. ne iyi etmişim, açık havada güzel yurdumun güzel diyarlarından üç tane oyunu izledim:Hatay,Yozgat ve Diyarbakır'ı. en güzeli de Diyarbakır' dı, doyamadım onların oyununa. bizimkilerin oyununu merakla izledim. ben lisedeyken halk oyunlarında oynadığım oyunlardan da oynadılar; mutlu oldum, ağzım kulaklarımda sağa sola söylüyorum "bunu ben de oynamıştım, bu çok zordu bla bla bla..."

neyse otobüse bindik gidiyoruz, ben heyecanlıyım tabii. yanıma zar zor Malatya' da bulduğum organik adaçayımı da almışım, bekliyorum ki servis başlasın bir sıcak su alayım, nerde... ben de uyudum kafayı vurup. Bingöl' de mola verdi ve hava hala sıcaktı. tabii insan ayağında sandaletlerle Erzurum' a gidince böyle tedirgin oluyor. bavulumda her türlü yazlık giysi de cabası. birinden ödünç aldığım polarla gidiyorum yüksek yüksek diyarlara;benimki de tam saflık.
ben yine uyudum tan yeri ağarana kadar. sonra etrafı meraklı gözlerle seyretmeye başladım. uyku sersemliğinin etkisi var mı bilmem ama etrafıma bakınırken kendimi başka bir ülkede, uzak ve yabancı diyarlarda hissettim. ben o kadar yer gezdim ama buralar çok farklıydı.kendimi Orta Asya' da gibi hissettim; her yer yeşil yeşil bozkırlar, bir tane ev, ağaç yok ve sürekli tırmanıyoruz, sağda solda uçurum da yok, her yer tepe bayır. biraz yüksek tepelerde de kar var iyi mi? ara sıra birkaç kuş görünce sevindim.

Erzurum'a geldik vesselam, otogara varmadan indik hava soğuk, ben üşümeye başladım. şehir uyanmamış, sıcak yataklarında uyuyor. eve vardık ve kendimi yatağa attım sıkı sıkı sarılıp. işte en güzel an, yorucu bir gece yolculuğunun ardından yatak. ona doğru kalktık, sıcak çay soğukta ne güzel gitti. evin içinde üşüyorum, arkadaş bana kalın bir mont verdi, post gibi. sonra yola çıktım şehir merkezine gitmek için. mahallede pazar kurulmuş, ahalinin kimisi kısa kollu kimisi de uzun. otobüsü sordum amcanın birine, yardım etti; enteresan bir şivesi vardı. hasılıkelam şehir merkezine vardım. ayağımda sandalet, üstümde polar, hava bulutlu, her an yağmur yağabilir şekilde Erzurum' u keşfe başladık.

not: fotoğrafı Erzurum Kalesi'nden çektim.

huzur içinde yat

2009-06-26T17:16:00.002+03:00

geri döndüm

2009-06-25T14:22:00.002+03:00

dün gece itibariyle Antep' teyim. Malatya' daki işim tahmin edemeyeceğim kadar erken bitti ve tabii ki ben kuzeydoğuya doğru yola çıktım. çok heyecanlıydım, boşuna değilmiş. muhteşem bir üç gün geçirdim Erzurum' da. daha bir gün bile olmadı ve ben o yaylaları çok özledim. aman Allah' ım ne güzel yerler öyle.

gün be gün anlatacağım hepsini, bir sürü fotoğraf ve video çektim. orada sadece doğa vardı; güneş, yağmur, dolu, şimşekler, çağlayan sular, binbir çeşit çiçekler...

oradaki serin ve bol oksijenli havadan sonra Antep' in sıcağı fena çarptı. neyse ki sıcakla aram iyi, güneşi seviyorum, bir problem yok. haftaya okula dönüyorum, dersler beni bekliyor. ağustosta atolyede olacağım, bu yaz çabucak geçip gidecek gibi. şimdiden temmuzu getirdim nasıl da geçiyor zaman.

gün batarken

2009-06-19T09:37:00.003+03:00

Antep gün batımı

pazarcık gün batımı

bugüne kadar izlediğim en güzel gün batımı bizim köyde olanıdır. sarı sarı tarlaların ötesinde uzanan Amanoslar' a batan o güzel güneşi köyün sessizliğinde oturup izlemek ne büyük keyiftir anlatılmaz. uzun zaman oldu izlemeyeli, ne zaman gidebilirim bilmiyorum.

gün batımlarını izlemek her zaman bir keyif oldu benim için. şimdilerde Antep' teki evimde odamın balkonundan batan güneşi izliyorum ötede uzanan çam ormanına doğru kayarken. kuzeye doğru giderken otobüsten batan güneşi resimledim, çok güzeldi o an. ama eminim ki bizim köydeki kadar güzel batamaz. Nemrut' ta nasıl batıyor bilmiyorum ama orası daha güzelse de inkar etmem söylerim:)

kuzeye doğru

2009-06-18T13:53:00.005+03:00

dün itibariyle Malatya'dayım. ayağımın tozuyla sabah sabah üniversiteye gittim, unutmadan bir de fotoğrafını çektim. İnönü üniversitesi çok güzelmiş gerçekten çok beğendim. neredeyse bir özel üniversite gibi kaliteli, kampüsü bir harika, binalar gıcır. eğitimi nasıl işte onu bilmiyorum, okuyanlardan sorun:)

buradaki işim çabucak bitse Erzurum' a gitme planlarım var,yaylaya davetliyim ama tarih de çok sıkışık. haftaya perşembe Antep' te olmam lazım. Malatya' da işim ne zaman biter bilmiyorum, başkalarının insafına kaldık. ahh o yaylaya bir gitsem, 2500 metre rakım, mis gibi hava, çiçekler, kuzular... Heidi misali gezeceğim, iki güncük bile olsun ama ne olur...

kaçamak

2009-06-09T19:22:00.006+03:00

Keldağı ve Akdeniz
dalgalar ve kumsal

kumda ayak izlerim

cuma günü Antakya' ya geldim. o günden beri hem geziyorum, hem de masa başındayım. bugün o kadar güzel bir güneş vardı ki ve ben eğer denize gitmeden yarın Antep'e dönseydim kesin çok pişman olacaktım. denizi ne çok özlemişim, onu görünce yüzüm gülümsedi. önce biraz yürüyüş, sonra güneş.... balık tutanlar, yürüyüş yapanlar, yüzenler... dalgaların güzel sesi ve açıklarda balıkçı teknelerinin homurtusu.
güzel bir kaçamaktı, şimdi bir sürü işim var, yetişir mi bilmem ama o anda canımın istediğini yapmak hoşuma gidiyor. varsın odamın ışığı geç saatlere kadar yansın, ben bu enerjiyle bu işi de hallederim.

en kısa zamanda görüşmek ümidiyle Akdeniz.

geride kalan bahar

2009-06-08T12:39:00.005+03:00

bir bahar daha bitmek üzere. bu baharda eski ben olamadım, ne yağmurları izleyebildim gönlümce, ne o baharın güzel güneşini hissedebildim doyasıya içimde. ama yine de güzellikler gözümün önünden hiç gitmedi, ben her bahar olduğu gibi elimdekilerle yetinip baharı yaşamaya çalıştım. ne kadar çok işim olsa da yarıda kesip gökyüzündeki şimşekleri seyrettim hayranlıkla ve toprağın kokusunu çektim içime. bir de bu fotoğrafları topladım elimden geldiğince.

hoşçakal bahar.

hoşgeldin yaz; sarı ve sıcak yaz...

son bulutlar

2009-05-26T11:37:00.002+03:00

yaz ha geldi ha gelecek derken ben de son yağan bahar yağmurlarını ve bulutları çekip duruyorum. malum özleyeceğim bulutları, uzun bir yaz var önümde ve sıcak bir Antep. ancak bu yaz çabuk ve keyifli geçecek gibi gözüküyor, özellikle de Ağustos ayında bir sürü iş var beni bekleyen ve keyifle yapacağım. o yüzden içim rahat bu yaza girerken. çoğunlukla miskin miskin evde yatardık yazları, sıcaklar bizi mayıştırdıkça tembelleşir, akşam serinliğiyle canlanırdık. şimdi gün nasıl geçecek anlamayacağım herhalde. bu hızlı yaza girmeden önce bütün hücrelerim tatil diye bağırıyor. denizi ne kadar da özledim, güneşlenmeyi de. neyseki Temmuz' a kadar iki hafta boşluğum var,iyice bir dinlenip işimin başına döneceğim. bu yaz gidecek çok yer vardı gezmek için ama gidemiyorum. iki haftalık boşluğumu memleketimde geçirmek istiyorum. arada yine kaçamak yapacağım sağa sola.

sıddık

2009-05-18T20:13:00.003+03:00

arkadaşımız bir gün bizim fakirhaneye küçük kardeşi Sıddık' ı getirir. sıddık afet mi afet, fırlama mı fırlama bir zamane çocuğudur. hayatı evde cartoon network'u izlemek, bilgisayarda oyun oynamakla geçen; sokağa çıkıp da bizim çocukluğumuz gibi saklambaç, kovalamaca,körebe,futbol vs. oynayıp oynamadığını bilmediğim bir çocuktur o.
evde kıyametleri koparır sıddık,bağırır çağırır çığlıklar atar;ben tırnaklarımı yerim komşular şikayete gelecek diye. sonra görür ki evde üç tane laptop var, gözleri parlar ufaklığın. önce birinden ister:
-musa abi, seni çok seviyorum.
-sağol canım benim.
-bilgisayarını açabilir miyiiiiiiiimmm??
sonuç olumsuz. sıra bende ama bu sefer başka bir taktik:
-murat abi,bilgisayarın çok güzelmiş.
-sağol canım.
-açabilir miyiiiiiimmmm??
-olmaz.
o akşam amacına bir türlü ulaşamaz.ertesi gün olur. sabah uyanırız ki sıddık çoktan kalkmış bile. bilgisayarlardan iki tanesi küçük odada açık vaziyette,ama şifreye takılmış. musa abisinin geldiğini gören sıddık hemen mutfağa kaçar,hiç haberi yokmuş gibi koridorda karşısına çıkıp:
-günaydın Musa abiiiii!
-günaydın Sıddık, laptopları kim açmış?
-bilmem!!! (bak seeen!)
kahvaltıda sıddık bize bilgisayarda oynadığı yüzüklerin efendisi oyununda bilmem kimi neyle nasıl öldürdüğünü anlatıp kudurur,şaklabanlık yapar.aklımıza gelir sorarız:
-sıddık atatürk kim biliyor musun,nasıl biriydi o?
-iyi biriydi.
-başka?
-atatürk yoktu düşman çoktu,atatürk geldi düşmanı yendi. (anaokulunda öğrendiği iki mısra)
-peki Atatürk mü yoksa yüzüklerin efendisi mi?
-yüzüklerin efendisiiiiiii!!!

bir fırtınaydı gelir geçer,sıddık gider evineee. ertesi sabah bir şey fark edilir,tuvaletteki fırça ortadan kaybolmuştur. ne oldu nerede derken sıddık akla gelir, fırça deliğe sokulmuştur,kapak olduğundan görememişizdir. fırçayı çıkarma hikayesini hiç anlatmasak?
karar alınır,sıddık bir zorunluluk olmadıkça bir daha eve alınmayacaktır.
bu hikaye de mutlu sonla mı bitti bilinmez.

gerçek

2009-05-10T12:10:00.004+03:00

bundan bir kaç ay önce hayal başlığıyla yazdığm hayalim şimdi gerçek oldu. işte arzu ettiğim telefonuma kavuştum. böyle bir telefona ne kadar çok ihtiyacım olduğunu şimdi çok daha iyi anladım. artık internet, fotoğraf makinesi, oyun, müzik ve ajandam elimin altında. insanın hayatı yoğunlaştıkça teknoloji imdada koşuyor. ama bir çelişki de var bence;teknoloji geliştikçe hayat yükü de artıyor,o yükü hafifletmek için alışan da yine teknoloji oluyor. ne tuhaf.

ablacığım, bu telefonu bana hediye ettiğin için sana çok çok teşekkür ederim.

not: öğrenci milletinden korkacaksın:)

nerede kalmıştık

2009-05-05T12:42:00.003+03:00

çarşamba günü hocalarım hem beni almak hem de bahçemizde bir çay içmek için evimize geldiler öğlene doğru. ardından hep birlikte yola çıktık Reyhanlı' ya. hocalarımızın eski bir ahbabı olan yaşlı bir beyefendinin kocaman evinde konuktuk. bahçesi de kocamandı ve o kadar çok gül vardı ki renk renk. karşımızda tarlalar ve ötede Suriye' ye ait tepeler bize manzara oluşturuyordu. burası harika bir yerdi, bakkal bulmak için dışarı çıktım ve inekler ve keçi yavrularıyla karşılaştım. o kadar uğraştım ama yakalayamadım keçi yavrularını. onları bırakın inekler bile yüz vermedi bana, ama çikolata verince hemen yanaştı, koca dilini çıkardı almak isterken ben elime değmesin diye yere bıraktım, bir türlü yerden alamadı. hocama anlattım ama diline düştüm, "çikolataları bana verme,git keçilere koyunlara yedir!" diye önüne gelene söyledi. ne yapalım, diyette olmasaydınız siz de.

gün içinde yapılacak çeşitli işlerden sonra akşam geldi çattı,közde künefe pişirildi, afiyetle yenildi. hocam fazla yemesin diye önünden çatalı bile aldım,vermedim. gece yaklaştı,yatmak vakti gelince biz dört öğrenci bir odada, diğer üç öğrenci de diğer bir odada yatmak zorunda kaldık çünkü ortalık sivrisinek kaynıyordu ve bizim sadece üç tane ilac makinemiz vardı. neyse taktık ilacı ve yattık. gece iki buçuk gibi uyandım ki bizim odanın hepsi yataklarından doğrulmuş, karanlıkta kaşına kaşına söyleniyorlar. meğer sivrisinekler bunları yemiş de bitirmiş,ben de ise tık yok. sivrisinek savar makine bozukmuş, işe yaramamış.laf attım sabah onlara, hemşehrisini sokmuyor sivrisinekler diyerek. arkadaşlardan birisi odadaki bütün bulduğu sivrisinekleri öldürdü kanlı bir vaziyette, biraz olsun intikamını aldı böylece.

bahçedeki harika bir kahvaltı yaptık. anneme gözleme yaptırmıştım, onlar da sofradaydı. öğlen vakti yola çıktık ve akşam Maraş' a vardık. orada yemek yedik ve ben ve tek hocam Antep' e döndük. ben eve gitmenin sabırsızlığı içindeyken hocamın gitmesi gereken bir toplantıya yetişmesi gerekiyordu, beni eve bıraksa vakit kaybı, mecburen ben de gittim. eve dönüp yatağa girdiğimde saat oniki buçuk civarıydı.

hasılıkelam, muhteşem bir beş gün geçirdim, uykusuz kaldık, yorulduk, sivrisineklerle uğraştık ama çok eğlenceliydi. her günüm ayrı bir keyif, ayrı bir güzellikteydi. arkadaşlarımla çok ama çok eğlendik, hocalarımız da bizim gibi matrak,espritüel olunca harika bir grup olmuştuk.

şimdi Antep'teyim,okulu özlemişim. güç topladım,derslere dönüş vaktidir artık.

uykusuz

2009-04-27T12:58:00.002+03:00

Cuma günkü konuşmam gayet başarılıydı, heyecanlanmadım ama kalabalık arttıkça gerildimse de hocam yanıma geldiğinde rahatladım.

o akşamın sabahı saat altı civarı yola çıktık Kahramanmaraş' a doğru. ben uykusuz, hocam benden de uykusuz. gece oniki buçukta yattım beşte kalktım. hocama erken uyumasını tembihlemiştim o da tamam demişti ama gece üçte ancak yatabilmiş. arabada içtiğimiz kahveler bile kar etmedi. uyumayalım diye bol bol sohbet ettik ama nihayetinde Maraş'a vardığımızda nüfusumuz da arttı. oradan bir hocamızı ve öğrencilerini aldık ve Adıyaman' a yola çıktık. iki hoca önde muhabbet ededursun, benim arkada ara sıra gözlerim gidiyordu. bir ara gözlerimi açmıştım, hoca bir döndü arkasını bana baktı, neyseki yakalanmadık yoksa dilinden kurtulamazdım.

Adıyaman' a en son dokuz on yıl önce gitmiştim, o zaman çok sıradan bir şehirdi ama şimdi hayretler içinde seyrettim, beğendim bu şehri. gezmek fırsatımız yoktu, toplantı başladı, benim gözler kapanıyordu. hocama baktım, o benden önce başlamış uyuklamaya. akşamın gelmesini iple çekiyordum, aklımda fikrimde hep uyku vardı. toplantı bitti, leziz bir akşam yemeğinden sonra ben bir an önce yatmak peşindeyken bu sefer de davete gittik. gözüm sürekli saatte, resmen dakikaları sayıyorum. nihayet sıcak yatağa kavuştum ve kafamı yastığa bırakıp derin bir uykuya daldım.

sabah onda çıktık yola, önce Gölbaşı' na uğradık, sonra Pazarcık' ta konakladık biraz. ardından Islahiye' ye geçtik. orada mola vermiştik ki bir Islahiyeli arabamıza yanaştı ve bizim hocaya sordu:" iş yok mu iş,benim oğlan işsiz iş verin oğluma." hocamız "Keşke olsa da verebilsek sizin oğlunuza iş." dedi, başka yapacak bir şey yoktu. takım elbiseli adamları görünce işadamı mı sandı nedir bilmiyoruz.

sonunda Hatay'a geldik, toprağıma. önce Hassa'nın Deliçay adlı köyünde konakladık. arabadan indiğimizde yeşillikler içerisinde bir ev ve harika bir çiçek kokusu bizi karşıladı. mandalinalar açmış, kokusu dört bir yanı sarmıştı. yukarı dağa doğru çıktık sulama amaçlı yapılan barajı inceledik; tertemiz bir suyu vardı, rüzgar korkunç esiyordu ama hava ılıktı. akşam yemeği için geri döndüğümüzde serilen sofrayla gelen sıcak taze saç ekmeğinin kokusunu duyunca içim cız etti, ne kadar özlemiştim o kokuyu, duygulandım, ağlamak istedim. köylüler bize "ekşili bazlama" denilen ekmekten pişirmişti, babam geldi aklıma, o da çok sever bu ekmeği. yemeği iştahla yedik ama ben o ekmeğe doyamadım, hem kokladım hem de yedim. geceyi geçirmek için Kırıkhan' a dönerken son kez çiçek ve köy kokan havayı çektim burnuma. işte arzu ettiğim hayat buydu benim.

şimdi Antakya' dayım, evimde. bahçemiz güllerle dolmuş, mis gibi kokuyor. bizim ekip Reyhanlı' ya gitti, ben eve kaçtım. yarın ben de gitmeliyim oraya. çarşamba günü dönüyoruz Gaziantep'e.

çocukluğumdan kareler

2009-04-22T13:27:00.003+03:00

çocukluğumdan çok bahseder dururum. eskiden olsa, ben güzel bir çocukluk geçirmedim derdim ama aslında ne kadar yanıldığımı sonradan anladım. şimdi çocukluğumun o güzel hatıraları sık sık aklıma gelir ve mutlu olurum. şanslı bir çocuk olduğumu söylerim kendi kendime.
Koray çocukluğuma dair farklı olayları hatırlamamı sağlayan bir "mim" gönderdi bana.

-çocukken altıma kaçırdığımda, bir kış günüydü ve akşamdı. ne yapsam ne etsen de anneme söylesem deyip kıvrandım durdum. epeyce müddet söyleyemedim ama sonuda korka korka söylemiştim. annem sadece kızdı bana.
-çocukken çok oyuncağım olmadı,bundan yoksundum. ama ihtiyaç da duymadım belki; çünkü biz hep bahçelerde, bağlarda büyüdük, eve tıkılıp kalmak yoktu. oyuncaklarımız doğaydı bizim.
-doktor olmayı hayal ederdim. daha sonra bunu asla yapamayacağımı fıtratım bana gösterdi. çocukluktan çıkıp hayatı tanımaya başladıktan sonra içimdeki teknik bilimlere olan aşk ortaya çıkmaya başladı ve mühendislik becerilerim arttıkça arttı. evdeki elektronik aletler benden korkardı, bayılırdım onları söküp takmaya,tamir etmeye,incelemeye. şimdi bir mühendislik öğrencisiyim ve istediğim mesleği yapabileceğim için çok mutluyum,bu çok büyük bir mutluluk.
-daha çok harçlığım olsun isterdim. her zaman harçlığım olmazdı ve olan da çoğu kez yeterli olmamıştı.
-bir daha asla halamı ve o varken geçirdiğimiz güzel günleri göremeyeceğim için üzgünüm. halamın çocukları çoktu,bir kısmı evliydi ve torunları benim yaşıtlarımdı. o kocaman evlerinde bütün herkes toplanırdı, o kalabalık içinde geçen gündüzler, akşamlar ne güzeldi. ama onu kaybedince o kalabalık bir daha olmadı, evlenmeyenler de evlendi.aileyi bir arada tutan işte o anneydi.

Koray,her sorunun cevabını bulamadım, ya cevabı yoktu ya da ben hatırlayamadım. çok teşekkür ediyorum.

samimiyet

2009-04-19T11:59:00.002+03:00

bugünlerde bol bol üşürken nihayet baharın sıcak ve samimi güneşi bir kez daha göründü gökyüzünde. bereketli yağmurlar yağdı, kimi zaman dolu yerleri beyaza bürüdü Antep'te. işte özlediğim yağmur buydu, bol gök gürültüsü ve şiddetli sağanaklar.

bahar geldi mi o güneş çıktı mı gökyüzünde ben pozitif enerjiyle dolarım, içim içime sığmaz. şu son günlerde havalar serin geçtiyse de ben pozitifliğimi yitirmedim. yeni insanlarla tanıştım, daha içten ve samimi olmak adına yeterince güçlüydüm. eskiden sadece fotoğrafta gördüğüm kardeşimin arkadaşını yolda gördüğümde onu durdurup "ben sizi tanıyorum, sizi fotoğrafta gördüm, ablamın arkadaşısınız." diyip tanışacak kadar cesaretli ve becerikliydim. Antep'e gelince bu şehirle olan aramın bozukluğuyla o cesaret kalmamıştı ama yine de becerikliydim ve samimiydim. ama insan kendini bir şehirde yabancı hissedince o kadar hevesli ve cesaretli olamıyor. ama şimdi bugünlerde o eski sosyal cesaretim yeniden doğmaya başladı. insanlardan korkmuyorum ben, kafama koyduysam gidip bitiriyorum o işi. samimiyetim ve sıcaklığım en güçlü özelliğim. böyle olunca insanlar senden ürkmüyor ve hemen ısınıyor.

biz insanlar nedense ürküyoruz birbirimizden. iki çift kelime konuştuğun yabancı biriyle rastlaşınca selam vermek tereddütü var herkeste.ürkekçe bakışıp gözlerimizi kaçırıyoruz hemen. kimisi birebir tanıştığı biriyle rastlaşınca yeniden konuşmak tereddütünü bile yaşıyor. bense direk üstüne gidiyorum olayın, hemen selam verip konuşuyorum sıcak bir şekilde. insanlar da böylece cesaret buluyor, açılıyor.

bu arada, daha önce bahsettiğim "ilk defa bir topluluğa konuşma" olayı önümüzdeki cuma olacak, erkene alındı. beni heyecan bastı ama aşmalıyım, aşacağım da. bu daha başlangıç, ileride daha kapsamlı konuşmalar olacak inşallah, bir an önce alışmalıyım. bana dua edin.

yoğun

2009-04-12T12:21:00.005+03:00

seçim haftası Antakya'ya gittim. harika bir üç gün geçirdim, hatta birçok şeyi yapamadan geri döndüm. geçen bahar da yaptığım gibi yine doğa yürüyüşüne çıktım, dağa tırmandım. kekik toplamaya da gidecektik ama ona fırsat kalmadı, bir sonraki gidişime inşallah. kedimiz doğurmuş, mini mini yavrucuklar hayata merhaba demiş. anneleri onları bizim bodrumdan çıkarıp bahçedeki tahtaların arasına taşıdı havayı güzel görünce.
Antep' e döndüğümde o kadar yoğun günler geçirdim ki anlatamam. kimi oldu gece iki üçlere kadar çalıştım. son salı çarşamba evden çıkamadım ama sonunda yoğun tempo sona erdi. son perşembe okula gittiğimde sınav öncesi milletin halini gördüm ve gülümsedim. havanın da güzel olmasıyla öğrenciler bahçenin her köşesine, kantine, koridorlara yayılmış harıl harıl sınav öncesi birbirlerine sorular soruyor, ders notlarını, eski sınav kağıtlarını okuyor, inceliyor. herkeste bir telaş, bir heyecan vardı. işte üniversite bu dedim ve bir kez daha çok sevdim onu. çok önemli bir sınavdı ve nasıl geçti diye sorarsanız fena değil diyebilirim:) sınav sonrası iki gün gece rüyalarımda bol integralli elektrik hesapları yapmaya devam ettim. ama kendimi ödüllendirip hemen alışverişe çıktım, kuş gibiydim.

üç dört hafta sonra hayatımda ilk kez bir topluluğa konuşacağım. bu konuşmaya iyi hazırlanmalıyım. ilkler çok zor geçer ama tatlıdır herhalde. ilkini atlatırsam gerisi gelir. bundan böyle ayda bir yapmak durumundayım bu işi,bana dua edin.

taşındım

2009-03-28T21:01:00.002+02:00

nihayet taşındım yeni evime, hiç sevmediğim bir şey de ev taşımaktır. ama bu artık gerekliydi, çok da iyi oldu. yeni evim üniversite mahalinde şehirden uzak sakin ve yeni bir mahallede. bu sefer dördüncü katta geniş bir evdeyim. evim sabah, öğle ve akşam güneşini alıyor, yani oldukça aydınlık. eski evim şehir merkezinde apartmanların iç içe geçmiş olduğu bir yerdeydi ve arka odalar yeterince ışık almıyordu ki ben bundan hiç hoşlanmazdım. bu durum sabah uyanmamı da zorlaştırıyordu. yeni evimin yanı kocaman boş arazi, ötelerde apartmanlar uzanıyor yine, apartmanların arkasında da üniversite ve hayvanat bahçesinin ormanı gözüküyor. en azından ötelere bakınca biraz olsun teselli bulabiliyorum.

insanları hiç bir zaman anlayamadım. öyle bir hayat yaşıyorlar ki hiçbir şeyin farkında değiller. evlerine girdikleri zaman dünyaları evin içinden başka bir şey olmuyor. halbuki pencerenin dışında bir dünya var sürekli değişen. ben evimdeyken pencerenin karşısına oturup yağmuru seyredebilmeliyim ya da sabah kalkıp pencereyi açtığımda içimi açan bir manzara görebilmeli, mis gibi havayı çekebilmeliyim ciğerlerime. sokağa çıktığımda selamlaşacak birileri olmalı mahallede, bir sıcaklık olmalı orada, bir samimiyet olmalı.

ama birçok insan bunları hiç düşünmeden, fark etmeden yaşıyor, evlerine tıkılıp perdelerini çekiyor ve televizyonlarının karşısına diziliyor. hayır hayat bu kadar sıradan değil, ben hayatı yaşamalıyım. yağmur yağınca sesini dinlemeliyim, gökte geçen bulutları seyredebilmeliyim, ılık bahar havasını hissetmeliyim.

hayat budur, böyle ne kadar da güzeldir. etrafımızdaki güzellikler bizim içindir, onlara nasıl yabancı kalabiliyorlar, beton yığınlarının arasında sıkılmadan nasıl da yaşayabiliyorlar, anlamıyorum. anlamak da istemiyorum.

yuvam

2009-03-27T21:58:00.002+02:00

şu anda kendimi ne kadar huzurlu ve güvende hissediyorum anlatamam.

Antakya' dayım, baba evinde. iki ay kadar oldu gelmeyeli toprağıma; bir buçuk yıl oldu Gaziantep' te yaşayalı, ilk defa bu kadar uzun kaldım Antakya' dan. hele son bir ay içim içimi yedi, özlemim gün geçtikçe artıp büyüdü içimde. sonunda kavuştum ama ne kavuşmak. kendimi bütün dünyadan soyutlamış gibiyim, bütün dünyam burası olmuş sanki. evimdeyim, dışarıda yıllarca koşturup durduğum bahçemiz, bereketli yağmurlarını ve sıcacık güneşini gördüğüm gök, yüzümü okşayan tatlı rüzgarıyla ılık hava... bu gece her zamanki gibi kendi yatağımda uyuyacağım; sevinçlerimi, acılarımı paylaştığım yatağımda. sabah uyanınca her zaman yaptığım gibi yanımdaki pencerenin perdesini açıp çam ağacına günaydın diyeceğim. anacığımın sıcak çayını içeceğim bahçede. yeni doğan kediciklerimizi seyredeceğim keyifle. baharın renklerini seyredeceğim ıslak otların üstüne basa basa.

Nisan geldi sayılır, şimdi kekik mevsimi. tabii ki taze kekik toplamaya gideceğiz dağlara. sonra leziz kekik salatası yapacağız bol zeytinyağlı.

bu huzur hiçbir şeye değişilir mi? insan bu güzellikleri tattıktan sonra başka bir şey isteyebilir mi?

affetmek

2009-02-28T21:02:00.001+02:00

neden insanların iyiliklerini düşünmekten ziyade yaptığı yanlışları hep ön plana çıkarır, karşımızdaki insanı hatasıyla yargılar, bütün iyiliklerini bir kalemde zihimizden sileriz? bugünlerde çok soruyorum bu soruyu kendime. bu hatayı sıklıkla yaptığımı fark ettim ve bunu aşmanın yollarını arıyorum hep içimde. halbuki hatasız insan olamaz, bu bizim doğamızda olan bir şey.insanları hatalarıyla da kabullenmek gerek, yoksa hem kendimize hem karşımızdakine zarar veririz. hata yapmışsa bir insan, onu acımasızca yargılamak hakkımız değil. belki birçok iyi yanını düşünüp affetmek, önemsememek gerek.
hep bunu düşünüyorum bugünlerde. en sevdiğim insanların küçücük hatalarını ne kadar da büyütüyormuşum meğer. ummadığım insanların küçücük hataları içimde nasıl da acımasız bir his oluşturuyor ki o hatadan başka hiçbir şeyi gözüm görmüyor. bunu aşmaya çalışıyor, o hissi bastırmaya çabalıyorum.

bugünlerde öğrendiğim en önemli şey bu olsa gerek.

hayal

2009-02-21T16:11:00.002+02:00

bugüne kadar şu son model telefonların hiçbirisine özenip de satın almak istemedim. millet yeni aldığı telefonunu ballandıra ballandıra anlatıp gururla elinde taşırken ben polifonik melodi bile çalamayan el fenerli nokia telefonumla mutluydum.ta ki o güne kadar.
üniversite kampüsünde wireless var,bir gün bir baktım ki ne göreyim, arkadaşın biri almış telefonu çatır çatır internete giriyor. ben telefon konusunda bayağı cahil olduğumdan şoktayım tabii, hayretlerim şaştı. ben hala kontörle internete girildiğini biliyordum, meğer wireless bir yana, navigasyon bile çıkmış da haberim yokmuş.
o günden sonra bende de bir telefon hastalığı başladı. şimdi wireless telefonları imrene imrene inceliyorum ama alacak mangırı da bulamıyorum. benim polifonik telefonum bile olmamış bugüne kadar. direkt olarak son model telefonları inceliyorum ama sadece hayal kuruyorum, çünkü çok pahalı. ne yapsam ne etsem diye düşünüyorum ama nafile.

ben en iyisi hayal kurmaya devam edeyim,elden ne gelir, bir gün o da olur herhalde. tabii o zamana kadar başka şeyler boy göstermezse.

iyiyim

2009-02-17T15:05:00.002+02:00

günlerdir bereketli yağmurlar yağıyor bu şehre. hava ılık. aslında değil ama bu şehre göre ılık. kar da yağmaz oldu, memnunum.
sabah dışarı çıktığımda üşümüyorum, bazen terliyorum da. bazen de ıslanıyorum yağmurda. bile bile şemsiyemi almıyorum ama korkuyorum hasta olmaktan da.
hep meşgulüm, kendime yapacak bir sürü iş bulmuşum. üniversite yolu on beş dakika, bana vakit kaybı, taşınıyorum.
antepi hala sevmiyorum. bu şehri sevemiyorum, istemiyorum da sevmek.
hayatıma en kaliteli, en güzel, en sevdiğim insanları katmış, beni onlarla buluşturmuş olsa da ve onlarla olmaktan dolayı çok mutlu olsam da...
ısınamıyorum ona bir türlü.
bana göre değil kat kat apartmanlar, vızır vızır trafik, mahalle arası parklar... hele de dev alışveriş merkezleri...
hiç değil.
etmiyorum ona teşekkür, ediyorum sadece Allah'a.

son değirmenler

2009-01-30T17:44:00.002+02:00

birkaç gün önce TRT türk kanalında birkaç bölümlük belgesel vardı "son değirmenler" adında. her sabah kahvaltı sofrasında büyük bir keyifle izledim ve çocukluğumun o güzel günlerine gittim yine.

biz bulgur ve unumuzu kendimiz yapardık o zamanlar. evvela buğday alınırdı, sonra koca kazanlarda kaynatırdık ve hedik olurdu, adını böyle söylerdik pişmiş buğdayın. ne şenlik olurdu buğdaylar koca kazanda kaynarken. doya doya hedik yerdik biz çocuklar. sonra hedikler kuruması için serilirdi güneşe, ardından değirmene giderdi.

ev unu ile fabrika unu arasında çok fark var elbette. bir kere kendi yaptığın unda senin tertemiz elin, emeğin var; bu çok önemli ve anlamlı bir şey, insana haz veren bir duygu. kalite farkı yok mu elbette var, ev unu gibi lezzetlisi var mı? renkleri bile farklı, fabrika unu bembeyaz, ev unu olması gerektiği renkte, yani açık buğday rengi.

annem küçükken toplanıp değirmene gittiklerinde değirmenin kepeği ayrılan ayrı bir bölmesine girerlermiş, orada değirmenin üfürerek attığı kepeklerin önüne geçer üst, baş her taraflarını kepeğe bularlarmış. ne büyük keyif.

şimdi değirmenler ne oldu bilmem ama Hatay' da zeytin ezen taş dibekler hala kullanılıyor. diğer yörelerde bile eski zamanlardaki değirmenler çok kalmamış, kalanlar da tutunmaya çalışıyor malaesef.

bahara çağrı

2009-01-22T21:17:00.000+02:00

şu son günlerde bir bahar havası ortalıkta dolaşsa da uzun sürmeyeceği kuvvetle ihtimal ki henüz kışın ortasındayız. ben biraz kendimi teselli ettim ama baharın gelmesini dört gözle bekler oldum. her ne kadar içinde güzellikleri barındırsa da, kış benim için olumsuz yanları daha ağır basan bir mevsim. toprağın üstünde ölü yatan yapraklar, çıplak ve ruhsuz ağaçlar ve diplerinde biten sevimsiz mantarlar gördükçe, pek arzu etmesem de her yanın karla kaplı olması daha iyi olurdu diye düşünüyorum bazen. sonra yağmura olan sevdam geliyor aklıma ve vazgeçiyorum.

gel artık güzel bahar; bütün renklerinle, bütün enerjinle, bütün güzelliğinle gel. dağlarda tepelerde dolaşıp senin bütün güzelliğini doyasıya seyretmek için gün sayıyorum.

ayaz

2008-12-30T21:00:00.002+02:00

soğuk bir aralık gecesi amik ovasında yalnız bir ağaç ve dolunay

kışın renkleri

2008-12-10T20:52:00.001+02:00

Akdeniz'in en güzel tarafı da bu işte,kışın bile doğanın renklerini görebiliyorsunuz. Aralık ayında bu renkleri görebilmek gerçekten harika.

bakmayın boynunu büktüğüne, aslında dipdiri bu beyaz gül.

güz gülü mü desem, kış gülü mü karar veremedim.

yenidünya ağacının çiçekleri çoktan açtı. baharda sarı sarı meyveler verecek.

bu zeminin yeşil ve sarı renkleri. hala sarı papatyalar gülümsüyor.

kış güneşi

2008-12-10T20:20:00.000+02:00

iki gün boyunca kapalı ve yağmurlu havanın ardından bu sabah sekiz buçuğa doğru uyandığımda yataktan doğruldum ve her sabah yaptığım gibi penceremden dışarı baktım; ışıl ışıl bir sabaha uyanmıştım.

kış güneşi her zaman çekici gelmiştir bana, hele de yağmurlu günlerin ardından. su damlacıkları ve toprağın çamuruyla kaynaşan güneş ışığı ne kadar iç açıcıdır. bu sabah da öyle güzel ve canlı bir sabah vardı Antakya' da. sabah kahvemi bahçede içtim ıslak otların arasında dolaşarak. minik kedi yavruları koşuşturup duruyordu sabahın bütün enerjisiyle. otlar ışıl ışıldı, su damlacıkları hala kurumamış, güller yağmurun suyundan boyunlarını bükmüştü.

öğlene doğru gelen bayram misafirleri bahçede oturmayı yeğledi, işte Akdeniz bu dedim kendi kendime ve kaptım fotoğraf makinasını ve çektim bu güzel sabahı.

uzun bir aradan sonra

2008-11-18T14:58:00.000+02:00

son bir ay öyle yoğun geçti ki ve öyle hesapsız işler çıktı ki ben bile bu kadarını hayal edemezdim. hayat güzel güzel akıp giderken ve yapılması gereken işlerin günü gelirken ve ben hala yazın rehavetini atamamış aylaklık yaparken birdenbire hastalandım. bütün düzenim, planlarım bozuldu, işler birikti ve aksadı. sonrasında altından kalkmak zor oldu ve her şey yarım yamalak bitip gidiverdi. ama daha kötü sonuçlar beklerken ilahi bir yardımla mıdır nedir bilmem ama halim hiç de fena değil şu anda. kafi derecede toparladım işlerimi, bu kadarını ummuyordum.

bu son bir ayda yaşadıklarım bana mükemmel bir ders verdi ve ben dün en son işimi bitirdikten sonra yeni bir sayfa açtım her şeye, şimdi yarınımı dünden planlıyorum ve işlerimin hiçbirini aksatmadan yürütmeye devam ediyorum. hatta yarın yapılacakların listesini bile yazmaya başladım akşamdan. artık planlı çalışmalı ve mümkün olduğunca toparlanmalıyım.

planlı yaşamak insanı stresten bile uzak tutuyor, akşam yatağa girdiğinizde içiniz rahat oluyor. bir bela bin nasihatten iyidir lafı bir kez daha benim için doğrulanıyor.

bir ekim günü akşamüstü İskenderun

2008-10-12T09:30:00.001+03:00

güzel İskenderun Hatay'ın ikinci büyük kenti ve aynı zamanda sanayi ve deniz turizmi merkezi. merkez Antakya daha çok tarım, hayvancılık ve tarih ve doğa turizmi merkezi. Hatay işte böyle kendi kendine rahatlıkla yetebilecek bir ilimiz. İskenderun limanı ve sanayisiyle gözde bir şehir. güzel bir Ekim akşamı çektiğim fotoğraflarla az biraz size tanıtayım.

İskenderun sahilindeki şehitler anıtı

şehir meydanlarından birindeki portakallı havuz

sahil boyu uzanan parktan görüntü

sahildeki anıtlardan bir tanesi, üzerinde asker kadın ve çocuk kabartmaları var.

yukarıdaki anıtın altında böyle yazıyor.

yine aynı anıttan Mustafa Kemal'in o günkü söylediği sözler.

aynı anıttan şiir dizeleri,fotoğrafı büyütürseniz daha rahat okursunuz.

burası da sahilde bir meydan ve güzel İskenderun manzarası.

yukarıdaki meydana bakan bu anıt sahilin tam ortasında ve çok anlamlı.altında Atatürk'ün o meşhur sözü var:kırk asırlık türk yurdu düşman elinde esir kalamaz.

Akdeniz ve kum.buna maviyi de katarsanız muhteşem üçlü ortaya çıkar. deniz hala sıcacıktı, yirmi sekiz derece.

gün batımı ve İskenderun körfezi.

doğa hayat buldu

2008-10-11T20:35:00.000+03:00

Eylül yağmurlarından sonra gelen tatlı güneşin de sıcaklığıyla topraklar yeniden yeşerdi, çiçekler açtı dört bir yanda. sarısıcak yazdan sonra yeniden zemin yüzünü rengarenk görmek çok güzel. fırsatım olsa dağ tepe çıkıp sonbaharın sarıdan önceki renklerini seyretmek isterdim.

bu güzel çiçekleri de bahçemizden çektim. güz çiğdemleri hala çıkmadı, ancak Kasım ayında boy atarlar. zaten Akdeniz' de sonbahar ancak Kasım ayında tam olarak temaşa ediliyor.

yakında toprak uykuya dalacak ve bir sonraki bahar bütün güzelliğiyle kendini gösterecek. bu güzellikleri görebilmek, onların farkına varabilmek adına çok şanslıyım, çok şükrediyorum.

toprağın insanı olmak

2008-10-08T20:42:00.000+03:00

sabahları beşte uyanmak, tarlalara doğru esneye esneye adım be adım yürümek, sıcacık yatağını hayal edip sitem etmek... serinlikte kanala doğru giden yolda yürüyüp suyu getirmek, güneşle birlikte yakıcı sıcakta sulama yapmak, çapa yapmak, ürün toplamak...

çocukken tarla sulamak için erkenden kalkmadım ama gidip suyu getirmek hep bize düşerdi. tarlaları geçerek giderdik su getirmeye. ellerimizde kürek olurdu ya da bel. su açılırdı biz de onu takip ederek tarlaya gelirdik. bazen suyu keserlerdi bir daha giderdik. biz açardık dönerdik bu sefer başkası gelip yine kapatırdı. haydi yine git su açmaya. bazen büyük kanaldan kesilirdi su, bu sefer büyük kanala giderdik nice tarlaların, yeşilliklerin içinden geçerek. büyük kanala giderken korkardım ben, biraz uzaktı çünkü. beni ailem korkutmuştu aslında, yoksa yine uzak başka tarlalara kendi başıma gitmiştim.
tarlamızın içinde oturmak hep hoşuma giderdi. yanımızdaki tarlanın mısırları, ayçiçekleri daha çok olur, bahçeyi daha gür gösterirdi diye kıskanırdım. bazen habersiz oraya gider yalnız otururdum.
tarlaların kenarlarında meyve ağaçları olurdu,biz de gider hep kayısı çalardık.bahçe sahibini görünce nasıl da kaçardık,halbuki gidip tatlılıkla istesek verirlerdi herhalde. açgözlülüğümüz yüzünden bir keresinde ettiğimiz kayısıları bitiremeyince atmıştık üstelik.kanalın civarlarında larva kurbağalarla oynardık. kavaklara konan kuşları avlardı kimisi, sapan kullanmayı hiç beceremezdim.

bugünlerde erkenden kalkmak zorundayım, sabahları altıda kalkıp güne başlıyorum. erken kalkmak her zaman yaptığım bir şey ama bu kadar da değil. insanın en tatlı en ağır uykusunun olduğu saatlerde kalkmak biraz zorluyor beni. aklıma türlü şeyler getirip sanırım kendimi teselli ediyorum ben de. en çok da toprağın insanları geliyor aklıma.
zordur toprağın insanı olmak;emek ister, sabır ister, şükür ister. ama en çok da sevgi ister, tutku ister. toprakla uğraşmayı hep sevdim,çamurlarla çok oynadım çocukken. belki de bu tutku insana doğuştan yazılan bir şey. umarım o tutku hiç bitmez.

eylül yağmurları

2008-09-28T14:45:00.000+03:00

bu sene bizim diyarlara yağmurlar erken geldi. Ağustos'un ortalarıydı Hatay' da yağmurlar yüzünü gösterdi. bu büyük bir müjdeydi bizim için, o zamanlardan hep umuyordum ki bu sene kuraklık bitecek. o günlerden beridir yağmurlar dinmiyor, inşallah da devam edecek.
normalde her yıl Antakya' da toprak suya doyardı. bizim bodrumumuzun zemininden toprak suyu teperdi. sonra ya motorla suyu çıkarırdık ya da kovalarla. biz çıkardıkça topraktan su kaynamaya devam ederdi. işin yoksa uğraş dur, üstüne bir de rutubetle uğraş, bodrumdaki eşyaları kurtar. bir keresinde kedimizin yavrularını boğulmaktan kurtardık. hasılı yağmurlardan çok muzdarip olurduk ama iki yıldır bodrumdan su çıkmadı, yağmurlar yine yeterince yağsa da toprağın doymadığı bizim bodrumdan anlaşıldı. dedim ki içimden, yeterki yağmur yağsın ben her kış bodrumdan usanmadan su çekeyim.ellerim üşüsün, paçalarım suda sırılsıklam olsun, bedenim titresin.

son iki gündür o kadar çok yağmur yağdı ki Antakya'ya, yine bir sel olmasından korktuk. gök gürledi, yıldırımlar düştü yine, ürktük. bahçemizde oluşan fotoğraftaki gölcük bunun kanıtı. o gölcüğü görmek ne sevindiriciydi anlatamam. kışın yağan kar yerde kalır ya, bizim buralarda da böyle su toprağa inmek bilmez günlerce orada kalır. umarım bu kış da böyle olacak.

barak ovası

2008-09-22T11:15:00.000+03:00

Eylül geldi ve artık işbaşı zamanı, hasılı ben memleketimden geri döndüm Antep'e. bu yıl ayrılmak bir önceki yıla göre daha kolay oldu benim için ama gelir gelmez özledim hemen toprağımı.

Eylül girdiğinden beri bir koşuşturmacadır geçti günler. ben her şeye rağmen gezmeyi ihmal etmedim yine.

gittiğimiz yer Barak ovasında bir köydü. Barak Ovası Antep'in ve güneydoğunun en bereketli topraklarından bir tanesi. toprağın rengine dikkat ettim de kırmızıydı ve uçsuz bucaksız ötelere uzanıyordu. ayrıca bu diyarların meşhur güzeli Ezogelin de bu ovada bir köyde yaşarmış. o esnada akşam saatleriydi ve gün batmaya yakındı yoldaydık. gündüz kavurucu sıcakta bu toprakları hayal ettim, şimdi tatlı serinlikteydiler. günbatımı ötelerdeki tepelerde ne de güzel batıyordu ovada.

ova adını buralara yerleşen Türkmenlerden almış. bizim gittiğimiz yer ise büyük bir aşiretin köyü olan Mülk idi. arabadan indikten sonra durup sessizliği dinledim de harikaydı. alacakaranlıkta sadece baykuşların uğultuları, köpek sesi ve rüzgarın hafif mırıldamlarından başka bir şey yoktu, şehrin gürültüsünden dumanından çıkınca ne de iyi geldi bana.

harika bir iftar sofrası kurulmuştu ve ben en çok da içli köfte yedim. tıka basa yedik desem yeridir ve hala da gözüm açtı. üstüne güzel bir çay ne de güzel gitti. güzel bir serinlik çökmüştü ovaya. çay sonrası ikramlar da bitmek bilmedi, sağolsunlar çok misafirperverlerdi.

geri dönerken doğuda doğmakta olan ay gözüme çarptı, henüz kızıl renkteydi ve yarımdı, o kadar güzeldi ki. gökyüzünü süsleyen binlerce yıldızları da seyretmeden gitmedik.

antakya çocukları

2008-09-06T12:11:00.000+03:00

bu güzel fotoğraflar için Dick Osseman' a teşekkürler.

rina namıdeğer zarife

2008-08-30T18:10:00.000+03:00

fotoğrafta gördüğünüz sevimli köpekcik (aslında pek de köpekcik denemez çünkü kocaman bir şey:) bizim Rina. asıl adı bu olmakla birlikte ben ona Zarife adını koydum, yani adı Rina Zarife.yaklaşık yedi aylık köpeğimiz Rina' yı sizlere takdim etmekten gururluyum. köpek beslemek çok zor iş, hele de aktif bir cinsse. her akşam Rina ile oyun oynanmalı, enerjisini atmazsa gece neler yapabileceğini siz düşünün. mesela bahçedeki hortumu çekmek, çalı çırpıyı dağıtmak, olmadık yerlere çukurlar kazmak, kedilere sataşmak, yemek kabını oradan oraya fırlatıp koşturarak sizi uykunuzdan etmek vesaire... o iyi bir bekçi köpeği, içeri girenlere ya da girmeye çalışanlara karşı direkt alarma geçer, biz de rahat bir uyku çekeriz. aynı zamanda da çok uysal biri, yabancı olmadığınızı ya da tehlikeli işler yapmadığınızı anlarsa hemen yumuşar ve soytarılaşır. yoldan geçen ve ona hayran olan, kapıdan seven hatta besleyen çok insan var. komşularımız da dahil, ona yemek getiren, onu şımartanlar çok. yani sadece bizim değil komşularımızın da dostu.

kötü huyları da yok değil. mesela çok kıskanç, kedileri çok kıskanır, sevdiğinizi gördüğünde hemen gelir ya kediyi itekler, ya sizin elinize atlar. yemeğini de asla paylaşmaz, zerre dahi olsa kedilere izin vermez. karnı tok olsa bile sırf kediler yemesin diye gidip yemek kabını siler süpürür. doğal olarak kedilere çok sataşır, bazen kedi dayanamaz ya ısırır ya da tırmalar ama bu onu daha da kamçılar. kedi ne kadar sinirlenirse bizimki o kadar çoşar. sonuçta ortaya çok komik manzaralar çıkar, sizi gülmekten kırar geçirir.

köpeğimizi seviyoruz, o artık ailemizin bir üyesi.

güz esintisi

2008-08-24T14:06:00.001+03:00

birkaç gün önce akşamüstü bahçede dolanırken akşamsefalarının kurumuş ama üzerinde kalmış çiçeklerini temizliyordum. birkaç gün şehrin üzerine bir pus çöktü, Antakya' nın o her zaman uğuldayan kuvvetli rüzgarı kesildi ve nem tavan yaptı. balıkların suda nasıl yaşadığını anladım az biraz, resmen su içinde yaşar gibiydik. sonra rüzgar çıktı, uğultular gelmeye başlayınca tamam dedim hava normale döndü.

ama güneşin hala tadı yoktu, esintiyle birlikte bir serinlik çökmüştü. aniden güz canlandı içimde, hele de o kurumuş çiçekleri ellerimle ezerken. sonra yeni açanlara baktım, güzde olmadığımızı fark ettim yeniden. ama sanki her şey güzü hatırlatıyordu bana, güneşin bile tadı yoktu, bir yağmur haberiydi sanki bütün bunlar.
meğer doğruymuş, nihayetinde dün yağmur yıkadı şehrin tozlu sokaklarını. önce gök gürledi sonra damlalar düşüverdi. yolları ağaçları yıkayıverdi toptan, koca bir şehir ancak bu kadar kolay temizlenebilirdi herhalde. herkes mutluydu yağmurunun yağışına, mahallede çocuklar bağrışıyordu. herkes içerilere kaçıştı, kimisi de ıslanmayı yeğledi.

gece boyunca pıtırtılarını duydum damlaların. bu sabahsa tıpkı bir güz sabahı gibi serindi, güneş bulutların ardında saklı hala.
hoşgeldin yağmur.

sınır teli

2008-08-15T14:38:00.001+03:00

ilk gördüğümde "bu mu sınır?" diye sormaktan kendimi alamamıştım. burası Suriye sınırı, karşı taraf bizim değil ve o bölgeler mayınlı. bir ara mayınların temizlenip tarıma açılması anlaşmasına varılmıştı ama yeni durumdan haberim yok. yol ise hemen sınırı takip ediyor burada.

sınır telini görmek çok tuhaf bir duygu, anlatmak pek kabil değil. böyle basit bir tel işte ve öteki tarafa geçmek yasak. geçsen bile sana ait değil, istediğin gibi hareket edemezsin. ne zaman düşünsem bunu, insanları ayırmanın ne garip bir dünyalık iş olduğunu hissederim ve üzülürüm. o ulaşamadığım taraftaki insanların hayatlarını çok merak ederim ama buna izin verilmez.

sınır görmediyseniz eğer, bir gün mutlaka görmelisiniz.

tuhaf babalar ve geçinemeyen oğullar

2008-08-06T15:17:00.000+03:00

sıcak ve nemli bir öğlen vaktinde dört arkadaş serin bir mekanda oturmuş sağdan soldan laflayıp buzlu kahvelerimizi yudumluyorduk. laf nereden geldiyse babalara geldi, mesele ise babalarla oğulların anlaşmazlığıydı.

babasının tayini Ankara' ya çıkan bir arkadaşımız başladı babasının son günlerdeki tuhaf hikayelerine. Ankara' da yeni eve yerleşen babası buna açıp sormuş:

-oğlum hangi odalara lamba takayım?

hakikaten tuhaf bir soru değil mi bu? lamba bütün odalara takılmaz mı yahu? hem sürekli yanmıyor ki bu lamba takınca elektrik harcasın, lazım olunca kullanırsın. arkadaşımızın delirmemesi içten bile değil, anlatırken gülmekten kırılıyoruz.

-zaten tuvalete takmasın lambayı, biz deliği tuttururuz nasıl olsa, diye espriler havada uçuşuyor.

öteki arkadaşımız bu yaz geçen yıllara nazaran babasıyla daha az kavga ettiğini anlatıp bu duruma seviniyor. kavgaların bitmesi fazla bir lütuf zaten, azalması bile şaşılacak durum. bir diğeri babasıyla muhabbetinin pek az olduğunu söylüyordu, bir çoğu gibi.

babasıyla anlaşamayan hatta babaları tuhaf olan ender insanlardan biriyim sanırdım ama benden o kadar çok varmış ki etrafımda, hem de o kadar çok ki. kavgalar bir yana dursun, babalarımızın tuhaf halleri şaşırtıcı, hele bir arkadaşımız var ki babası tuhaflık abidesi, resmen komedi. üniversitedeki arkadaşım babasının her işine karışması yüzünden artık eve sık gitmek istemiyor, ondan uzakta rahat olduğunu söylüyor.

bir gün baba olursak biz de mi tuhaflaşacağız Allah' ım diye sormadan edemiyorum kendime ve korkuyorum. ben eskiden babamla kavga ederdim ama artık haksız bile olsam sesimi çıkarmıyorum, susuyorum. böylece kavga etmiyoruz artık çok şükür.

denize doğru

2008-07-30T14:46:00.000+03:00

sahil, Akdeniz ve ötelerde heybetli Keldağı

geldiğimden beri hala denize gitmedim dersem bana inanın,evet gitmedim. geçen yaz tarlalarda yanmıştım, üstelik iki kolum da güneş yanığından su topladı, korkunçtu. ama bu yaz denizde yanmaya kararlıyım. o yüzden büyük ihtimal yarın denize doğru yola çıkıyorum.

deniz Antakya' dan ortalama 25 km ötede. biz Asi Nehri' nin açtığı vadide yaşıyoruz ve bu vadi boyunca ilerleyip denize varıyoruz. bu yemyeşil ve geniş vadi bize hem deniz yolunu açıyor çünkü bütün sahil boyunca Amanoslar uzanmış geçit vermiyor, hem de denizden nemi ve bol rüzgarı getiriyor.
bahsettiğim bu sahil dünyanın en uzun 2. sahili ve 14 km boyunca uzanıyor. eski bir antik yerleşim yerine kurulu Çevlik beldesindeki balıkçı limanından başlayıp güneyde Keldağı' na kadar kumsal hakim burada. ayrıca bu sahil caretta carettaların yuvalama yeri. bu yörede en muhteşem anlardan biri de günbatımı. denize giren güneş, kumsal ve Keldağı muhteşem bir manzaranın davetçisi.

şimdiden sabırsızlanıyorum; çünkü denizi, uzun kumsalda doyasıya yürümeyi, deniz kokusunu ve yoğun nemli havayı çok özledim. akşama doğru gidip güneş kremi almalıyım.

sergüzeşt-i incir

2008-07-21T23:36:00.002+03:00

çok değil, yalnızca bir kaç yıl öncesine kadar kaç kök incirimiz vardı bahçede. şimdi onlardan eser kalmadı galiba, bahçenin dip taraflarına pek gitmediğimden ne halde olduğunu bile bilmiyorum. o yıllarda incir mevsimi geldiğinde her akşamüstü incir toplamaya çıkardık, poşetlerle inciri doyasıya yerdik, komşulara dağıtırdık ve de güneşte kuruturduk. hatta ben bizzat kendim pazarda satmayı bile düşünmüştüm.

ne mi oldu? 2001 yılında sert bir kış hakim olurken o soğukla gelen, o güne kadar kaydedilmiş en yüksek kar yağdı Antakya' ya: 15 cm. bizler o kar sevinciyle eğlendik durduk o gün, kocaman kardanadam yaptık bahçeye, komşular da geri kalmadı katıldı bize. sadece bir günlük keyifin ardından Akdeniz yumuşak yüzünü bize tekrar gösterdi ve ertesi gün bütün kar eridi. sonra acı gerçekler çıktı gün yüzüne. o kadar karı hayatında göremeyen, narin ve toprağa sıkı tutunamayan bazı ağaçların dalları koptu ya da kökünden söküldü, bunların içinde incir de vardı.

son olarak bahçenin en uç kısmında zeytinlerin arasında sıralanan kalan incirler, bahçe etrafına duvar çekilmesiyle yıkıldı gitti. geriye o güzel akşamüstünde yediğimiz incirlerin zihinlerde anısı kaldı. bizim de komşuların da istifadesi kesildi gitti.

geçenlerde ninesi incir üreticisi arkadaşımla öğlen yemeğinde görüştük. sabah beşte incir toplamak için kalkmak zorunda olduğunu anlattı. diyor ki saat yediye kadar incirlerin toplanıp seçilip tüccara ulaştırılması gerek, yoksa o günkü ürün elinde kalır, ertesi gün o ürünü satın almazlar. üstelik bunca uğraşa emeğe rağmen yılda elimize net bin-bin beşyüz lira kadar geçer.

incir yemek için artık perşembe pazarını beklemeliyim. bolluk yılları geride kaldı bizim için. incire para vereceğimiz günler de gelecekmiş, gelmiş.

akşamüstü

2008-07-16T23:00:00.000+03:00

bahçemizdeki ağaçlar ve mahallemizin camisinin minaresi

akşama doğru evdeysem eğer, sıcak bir günün ardından o serinlikte, o efil efil esen tatlı yaz rüzgarında dışarı çıkıp mahallemi turluyorum sıklıkla. caddelerden kaçıp daha çok insan kalabalığı olan sokaklara dalıyorum ve sessizce insanları gözlüyorum. yine sandalyeler atılmış kapı önüne, muhabbetler edilip gülünüyor. çocuklar oradan oraya koşuşturuyor, yazın tadını çıkarıyorlar. çocuğun biri kendinden ufak birini kovalıyor ve tuttuğu gibi sürükleyip götürüyor. ufaklığın pis pis gülmesine bakılırsa muzip bir şeyler yapmış. sokaktaki çocuklara takılmak en büyük keyfim benim, hele de onlarla şivesel konuşup laf atmak çok zevkli.
- bre döl, gel buraya.
döl çocuk demek burada, eskiden kullanılırken şimdilerde pek yaygın değil ve "bre" seslenişi sadece Trakya' ya has değil, burada da herkesin ağzında.hem hep ben çocuklara laf atacak değilim ya, onlar da bana atar lafı. üç tane döl dizilmiş kaldırıma oturuyor.
-abi, senin sol ayağın sağ ayağını takip ediyor.
ben önce çaktırmıyorum, sonra da dönüp gülerek karşılık veriyorum, onlar da gülüyorlar.
-gız ablan gaç puan alık?
adamın biri kıza ablasının öss puanını soruyor, tam türkçesi: kız ablan kaç puan almış?
ufak bir çocuk bir şişe bulmuş kovalıyor, gülümsüyorum. yaşlı amcam da evinin bahçesinin kapısı ardına kadar dayalı köşeye sandalye atmış sokağı dikizliyor. insanlar tıpkı benim gibi bahçelerine tıkılıp kendilerini diğer insanlardan uzak tutmak istemiyor, eğer kabil olsaydı ben de bahçe kapımızın önüne atardım sandalyeyi. maalesef bahçemiz üç tarafındaki sokaklara değil de sakin caddeye bakıyor.
seviyorum capcanlı, yeşil, güzel mahallemi ve insanlarını.

sarı sıcak yaz

2008-07-12T14:00:00.006+03:00

Amik ovası' nda uzanan sarı mısır tarlaları. ovada en çok mısır, pamuk ve buğday ekilir. buğdayların hasadı çoktan bitti, şimdi mısır zamanı.
bir başka mısır tarlası daha. mısır baharda ekildiği gibi yazın da ekilebilir, ovada senede üç öğün almak mümkündür,o kadar bereketlidir bu topraklar. izlemekten en çok zevk aldığım, tarlalara en çok yakıştırdığım ürün mısır ve ayçiçeğidir.

tarlalar ve Amanos dağları. ova ve Amanoslar o kadar güzel bir ikilidir ki tarif edilmez.ikisi de buraların süsü, heybeti, anlamıdır. yazın üç büyük rengi seyredilir Hatay' da. deniz mavidir, dağlar yeşil, ova sarı.

tarlaların ötesinde uzanan dağlar Suriye' ye ait. fotoğrafı büyütünce daha iyi seçebilirsiniz. önde biçilmiş bir buğday tarlası ileride de komşu Terzihöyük köyü görünüyor.

kavruk tenli köy çocukları.ova köylerinde yaşayan bu çocukların sıcaktan tenleri koyulaşmış. tabii onlarınki oyun oynayıp derelerde yıkanmaktan yanmış. sağdaki ufaklığa "n' aber canavar?" derim, tam bir fırlamadır kendisi. bakışlarından belli olmuyor mu zaten.

Amanoslar' dan gün batarken.gün boyunca yakıp sarartan güneş şimdi bütün masumiyetiyle bize veda ediyor.ovadakiler için güneş kaybolsa da hemen arkadaki denizde o hala ışıltılarını sergilemeye devam ediyor. Amanoslar iki farklı hayatı birbirinden ayırıyor. ovada farklı bir hayat dönüyor, sahilde farklı.

işte en sevdiğim an. geniş düzlüklerin ortasında serin bir rüzgar eserken güneşin batışını seyretmek benim en büyük mutluluklarımdan biri. bu tarlalar benim hayatımın anlamı. ovanın insanı olmak başkaları tarafından zor gözükse de benim için bir şölen adeta. sarı ekinlerin ortasında dolaşmak, sıcak güneşte esmerleşmek, sesiz yaz akşamlarında toplanmak, serin rüzgarlar eserken koyu sohbetlere dalmak, binlerce yıldızı seyretmek... buğday yığınları, harman yerleri, çobanlar, traktörler, su depoları, dereler...

üzüm

2008-07-07T23:07:00.000+03:00

bu yılın ilk üzümünü geçen perşembe pazarında satın aldık ve ben de size bahçemizdeki üzümlerin son durumunu göstermek istedim. bizim üzüm ancak ağustosun ikinci yarısından sonra olur, niye diye sorarsanız ben de bilmiyorum; belki bağ üzümü değil de asma üzümü olduğundandır.
Hatay' da üzüm çok yetişir, evlerin bahçelerini, balkonları asma üzümleri süsler,hem gölge yapar hem de yemiş verir. ama bizim şehirde üzümü meşhur olan ilçe Hassa' dır, üzümü pek lezizdir.

üzümlerimiz hala koruk halindeler,bu sene epey çok verdi ağacımız. annem koruk ekşisi kaynattı bahçede, yemeklerde salatalarda kullanmak için. bu fotoğraftakiler ekşi yapıldıktan sonra kalanlar dersem ne kadar bol verdiğini anlarsınız.

üzümler olduktan sonra pekmez de yapılacak, bahçede kazanda kaynayıp leziz bir şifa olacak. eğer artarsa bir de üzüm pestili yapılacak ve hepsi kışa hazır olacak.

elma

2008-06-30T10:35:00.000+03:00

hafif ekşi, sulu ve gevrek; tam da sevdiğim gibi. annemin perşembe pazarından aldığı bu senenin ilk elmasını bahçede oturmuş yerken birden geçmişe, çocukluğuma gittim ve gülümseyerek o günleri hatırladım.

memleketimden çok uzaklarda serin bir yaz günü, yer Van' ın uzak ve unutulmuş bir ilçesi. ben ortaokul çağındaydım o zamanlar. kaldığımız yerin kocaman bir bahçesi vardı, içinde de türlü meyve ağaçları, uzun dev kavak ağaçları. bahçeden uzak dağlara bakar, oraları merak eder ve çocukça hayaller kurardım. havası gündüz yirmi beş dereceyi pek geçmezdi bu diyarın ve sürekli eserdi; malum dağ havası çünkü denizden yüksekliği 2400 metreydi. kış uzun sürer, meyveler geç olgunlaşırdı. Eylül girer girmez hava soğumuştu ve biz de hemen kaçıvermiştik memleketimize.
bahçede meyve çok olunca taliplileri de çok olurdu doğal olarak. etrafın çocukları bahçeye dalar meyveleri yürütürlerdi sık sık, bize de kovalamak düşerdi tabii. bir gün yine teşebbüse yeltenirken devredeydik. sonra benim munis çocuk ruhum dayanamadı, bahçeden elma topladım ve gidip çocuklara verdim, o sahneyi hiç unutamıyorum.
bir süre sonra çocuklardan biri yanıma geldi, beni alıp götürmek istedi diğerlerinin yanına, ben ne istediklerini bilmez halde utangaç ve çekingen gittim çocukla ve biz arkadaş olduk hepsiyle. sonraki günler o kadar güzeldi ki ve ben o çocuklarla o kadar mutluydum ki...

o çocukların tertemiz kalplerini ve içtenliklerini unutmam mümkün değil. gazetenin öğleden sonra ancak geldiği, güneşin yüksek dağların ötesinde erkenden battığı, uzun ve sert kışların hüküm sürdüğü ama insanların bir o kadar da sıcak olduğu o bambaşka diyarları özlüyorum.

düğün zamanı

2008-06-24T18:41:00.000+03:00

Geçen akşamların birinde saat on civarı serinlikte biraz tur atmak için güzel mahallemi şöyle bir tura çıkayım dedim. Baktım mahallede düğün var, bir yandan çalgı döktürüyor, diğer yandan davul coşturuyor. Bizim mahalleye düğün salonu mu açılmış diye sorarken meğer düğün bir kahvehanede oluyormuş, anladım. Zaten düğünleri çok severim, oynamamak için kendimi zor tuttum, hele de çalgıya davul eşlik etmişken.

Antakya’ da yazın tam olarak geldiğini hissetmem için birçok şey var, ben de içimden onları hatıra getirip hangisinin olup hangisinin henüz olmadığını keyifle düşünmeye başladım. Mesela havalar iyice nemlenmeli, haziran biraz kuru ve serin geçer burada; sonra nemli havalar başlar ve sürekli rüzgâr eser. henüz havalar nemlenmedi o kadar. Mahalle efradı yazın sokakta oturur, kimisi kilim serer, kimisi sandalye atar, konu komşu kaynaşır, akşamları sokaklar canlıdır, millet evine tıkılıp da hangi kutuda büyük var diye merak ederek ekrana mıhlanırcasına güzel akşamını öldürmez. Sonra en önemli şey düğünlerdir, çoğu akşam bir yerlerden düğün sesleri yükselir. Düğünler coşmuşsa tam yaz moduna girilmiş demektir, cırcır böcekleri de öter oradan buradan.

Bu yaz tam dört ayrı düğüne davetliyim ben de. Bunlardan birisi köy düğünü olacak, üstelik Arap düğünü. İlk defa bir Arap düğününe gideceğim, bakalım onların adetleri nasılmış

çarşı

2008-06-16T11:10:00.000+03:00

Her şehrin insan kalabalığı çarşıları vardır. Hele bir de eski şehirlerin çarşıları ayrı bir güzel olur.
Fotoğraftaki yer Antakya baharatçılar çarşısı. Asi’ nin karşı tarafında, şehrin dağ tarafına bakan eski yanında diğer çarşılarla kaynaşık bulunur bu çarşı. Kuyumcular ve ayakkabıcılar çarşısına komşudur. Şehrin bu yanına geldiğimde çoğunlukla uğrarım baharatçılara o enfes havasını çekmek için ciğerlerime. Bu çarşıların eskiye bakan hoş bir havası var. Özellikle çarşı içine yayılmış eski taş camiler ve onların bu şehre has minare yapıları arasında buralarda gezmek insana o eski atmosferi ve Anadolu kültürünü hissettirir. girip çıkana kadar ayakkabıcılar, kuyumcular, baharatçılar, bakırcılar, peynirciler, giyimciler çarşılarını sırayla gezersiniz.
Pazarlık olmazsa olmazıdır alışverişin bu diyarda. Altmış liralık ayakkabıyı, eğer iyi biliyorsanız bu işi, otuz beş kırk liraya alırsınız.
İki ana girişi var çarşının: birinden meydan çarşısı diye girilir, diğerinden de uzun çarşı diye. Güzelliklerini anlatmak kafi değil, gelip de görmek lazım bence.

mavi Akdeniz

2008-06-09T18:11:00.000+03:00

İskenderun sahili

Nihayet Akdeniz’ deyim, toprağımda, diyarımda.
Nasıl ki Karadeniz deyince insanın aklına yeşil gelir, yağmur gelir, kemençe, tulum gelir; Akdeniz deyince de akla mavi gelir, güneş gelir, palmiyeler gelir. Güneydoğu’dan çıkıp da Osmaniye topraklarına vardığınız zaman önce sarı yeşile döner, sonra hava nemlenir. Artık anlamışız ki Akdeniz’ deyiz. Osmaniye’ de sokakları artık palmiyeler süsler ve bu böylece devam eder gider. Turunçgil ve zeytin bahçeleri yayılır bayırlara, ovalar beyaz gelinciklerle dolar, yani pamuklarla. Denize vardığınızda maviyi olanca güzelliğiyle seyredersiniz, güneş sımsıcak gülümsemesiyle süzülür semada.
Bana Akdeniz ruhunu en iyi hissettiren şey ise palmiyelerdir. Onların her tarafta süzüldüğünü görmek bile yeter Akdeniz’de olduğumu hissetmeye.
Akdeniz’deyken, hele de kendi şehrimdeyken huzurlu hissediyorum kendimi, rahat hissediyorum. Havasını çekmek, toprağına basmak bana mutluluk veriyor, yaşadığımı hissediyorum.
Akdenizim, Çukurovam, Antakyam.

son yaz

2008-06-02T17:35:00.001+03:00

yaz kendini iyiden iyiye hissettirmeye başlamışken, çöl sıcakları bastırmadan Antep'ten gitmeye hazırlanırken, günlerin kimi zaman yoğun koşuşturmacası kimi zaman da serbestiyeti içinde yuvarlanırken; şimdiden bu yazın ve gelecek dönemin hatta geleceğimin planlarını kafamda tasarlamanın düşünceleri içerisinde zamanı su gibi akıtıyorum. iple çektiğim bu yaz ayında kendime yapacak bir yığın keyifli iş hazırladım. hem güzel bir şekilde dinleneceğim hem de önümüzdeki döneme sıkı bir şekilde hazırlanmış olarak Antep'e geri döneceğim. belki de bu yaz benim rahatça geçireceğim en son yaz olacak. o yüzden farklı bir tadı olacak bu yazın.

okul zamanlarında aylakça geçen güzelim yaz aylarının kıymetini bilmek isterdim. bir sona yaklaştığımdan olsa gerek, kıymetini yeni anladım. geçireceğim en son aylakça yazı aynı aylaklık ruhuyla ama önemli ve faydalı işler peşinde geçireceğim. ve bu yaz sanırım baştan sona kadar kendi evimde, Antakya'da geçireceğim en son yaz olacak.

çetin bir hayata doğru gün be gün ilerliyorum. hem heyecanlıyım hem de aylak yazlarımdan yoksun kalacağım için biraz mahzunum.

yaz rüyası

2008-05-26T15:37:00.000+03:00

yazlar en güzel taşralarda yaşanır.
güneş erkenden doğar dağların ardından. son serinliktir bu, uzun ve sıcak bir gün olacaktır.
kalkarsın miskinliği bırakıp erkenden, o serinlikte yüzünü yıkarsın bahçedeki çeşmeden.
ev kalabalıktır malum, sülaleden yakınların buluşmuştur. ev sahibi çoktan kalkar ve kahvaltı için hazırlıklara başlar. işçilerden hanımlar leziz taze ekmek pişirir tandırda ya da saçta, kokusu gelir buram buram. iki katlı evin önündeki avluya serilir uzun bir sofra. taze köy peyniri, biber kızartması, kef, katıklı ekmek, kızarmış çökelek, tuzlu yoğurt, domates, zeytin ve sıcak ekmek.
kahvaltı uzun olur, tadına doyum olmaz; çaylar dolup boşalır, yemekten sonra da devam eder. sıcak iyiden iyiye hissettirmeye başlar kendini ama ağaçlar kapatmıştır evin dört bir yanını. kimi işçilerin yanına çalışmaya gider, kimisi kalıp öğlen yemeğine hazırlığa başlar. kimisi de suya yüzmeye gider sıcaktan önce.
herkes öğlen yemeğinde buluşur, yemek biter millet mayışır. hamakları kapan kapar, kapamayan içeri geçer. avlunun bir köşesinden türküler çalar sıcak öğleden sonrasının sessizliğinde. uzaktan kubağaların sesi yankılanır, sineklerin vızıltısı, cırcır böceklerinin çığırtısı duyulur. herkes serinliği beklemektedir.
akşama doğru hoş bir esinti çıkar, tam da çay vaktidir. güzel sohbetler edilir, sonra akşama hazırlık başlar. güneş batmaya yakın suya yüzmeye gidilir, martlıların akşam ziyafeti seyredilir. sandalla akşam sefası yapılır, suda taş sektirilir.
yaz akşamları başkadır, avluda yemek yenir. eğlenceli sohbetler edilir, işçiler de bizimledir. oyunlar oynanır, çoşulur da silah bile sıkılır.
terasa uzun yataklar serilir, kadınlar ve çocuklar birlikte yatar. o yastık muhabbetleri ve kahkaha krizleri ne güzeldir. binlerce yıldızı seyrederek uykuya dalınır.
yazlar ne güzeldir, hele de taşradaysan.

yeniden

2008-05-10T11:34:00.000+03:00

özlemişim...

doya doya gülüp sohbet etmeyi, şaka yapmayı, sokaklarda yürümeyi, acıkmayı, akşam yemeklerinden sonra iki bardak Seylan çayını...

bir haftadır bağırsaklarımda illet olan mikrop beni yatağa mahkum edip hayattan kopardı, şimdi kendimi yeniden doğmuş gibi hissediyorum. hala kaç günlük sakalımı kesmedim, arkadaşım beni ilk defa tıraşsız gördüğünü bile söyledi. öylesine sancılar çektim ki ve o kadar çok uyudum ki yatağa girmeye tahammülüm kalmamıştı.

yolları bile özlemişim, giderken fark ettim.

sanki uzun bir ayrılık olmuş gibi özlemle baktım topraklara, yeşilliklere. minibüse iki takım elbiseli bindi, gayet şık ve bakımlı. hastalıktan yeni çıkmış halimle kendimi en sıradan insan gibi hissettim, hoşuma gitti birden. Hassa' da indim, hava gülümsüyordu bana, her yerde kuş cıvıltıları. Hatay' ın en şirin, en sevdiğim ilçelerinden birisinde, sakin ve şirin merkez caddesi Hürriyet' ten çıktım yukarıya. solunda bir sokakta pazar kurulmuştu, girip şöyle bir göz attım. yenidünya, çilek, erik... salatalık kırk kuruş. üzüm bağlarıya meşhur bu ilçeden ailemle geçerken durup üzüm aldığımız gün geldi aklıma, tam da mevsimiydi. şimdi olsa götürürdüm anneme dedim.

Maraş' tan gelen otobüse atladım, güzelim üzüm bağlarını seyrettim; bir ara sağnak dokundu dallarına. iki tane turist bindi Kırıkhan' da. onların yanında hepimiz tam bir Anadolulu' yduk.

dün gece bol sağanaklar yıkadı Antakya' yı, şimşekler, gök gürültüleri. öylesine özlemiştim ki bu havayı.

yeniden doğmuş gibiyim şimdi, özemişim yaşamayı. en çok da yağmurları, sağnakları. sırf onun için bile, bu dünyada yaşamaya değer herhalde.

anı iskeletleri

2008-04-27T11:46:00.001+03:00

hayat bir ayrılıktı, bir kaybediş.

biz yaşadığımız, gördüğümüz halde farkına varamadık hiçbir şeyin, bakarkördük hepimiz.
bir ayrılıktır hep yaşadık, yaşıyoruz ve yaşayacağız da.
şarkılar bize ayrılığı anlattı hep; kitaplar ayrılığı, sonbahar ayrılığı... toprak, yeryüzü, gökyüzü...
bakarkördük hepimiz.
öyle tokatlar yedim ki, kendime geldim; kurtuldum bu körlükten, uyuşmuşluktan. baktım dünyaya, hayatıma, yaşadıklarıma.

anneannem. canım anneannemin mahallesine gittim uzun aradan sonra. belki orada doğmadım ama çocukluğumun bir kısmı geçti orada. her şey o kadar değişmişti ki, kurtulduğum bakarkörlüğüm bana çok şeyi göstermemiş. yeşil kalmamış, her yer apartmanlarla dolmuş. halbuki o apartmanların yerlerinde kocaman bahçeli kerpiç evler vardı. anneannemin güzel komşuları yaşardı oralarda.
bahçesindeki kızılcıkları yediğimiz, kapısını çalıp şeker istediğimiz, dut mevsiminde sevinçle gidip ağaçlarına dadandığımız, büyüklerimiz erişte kesip salça yaparken onlara yardım ettiğimiz, saçta ekmek yaparlarken imrenip bizim de küçük ekmekler açıp pişirip yiyerek mutlu olduğumuz, bulgur yapmak için kazanlarda buğday kaynattığımız, balık tutmaya giderken solucan topladığımız... o güzel insanlar, güzel komşular, o güzel bahçeler.
kimisi hala var o insanların, kimisi de yok. ama yaşadığımız güzel şeylerin hiçbirisi yok artık. güzel anneannem hala aynı mahallede, geriye kalan bir iki eski komşusuyla beraber.
geriye kalan sadece anı iskeletleri.

bense mutluyum; yemyeşil mahallem, sıcak insanlar, sımsıkı komşuluklar. yaşadığım o güzellikleri kaybetmek bana hüzün verse de, şimdi sahip olduklarım onları hiç aklıma getirmiyor. hiçbirini kaybetmek istemezdim elbet ama zaten...

hayat hep bir ayrılıktı, bir kaybediş.

Adana'nın yolları taştan

2008-04-15T15:36:00.000+03:00

pazar günü Adana kaçamağı yaptık, haftasonları bir yerlere gitmek artık adet oldu bende. sabah sekiz buçuk gibi yola çıktık ve on bir gibi oradaydık.

kuzey yolundan Adana'ya girdik ve bizi ilk olarak Seyhan Nehri karşıladı. bunca yıldır bu civarlarda yaşadığım halde daha önceden hiç gitmediğim için dikkatle izlemeye başladım etrafı. sola dönüp nehir boyu giden bir yola girdik. inanılmaz güzellikte bir yerdi burası, solunda nehir sağında evler ve her yer bol palmiye olmak üzere yemyeşildi. ah çektim içimden, işte Akdeniz bu. ne zaman palmiye görsem kendimden geçerim. ne kadar da yakışıyor her yere, bu güzellikleri görünce aklıma Antep geldi, ben Akdeniz' siz yapamam dedim.

Adana'nın meşhur Sabancı Camiisi ve etrafındaki parklar o kadar güzel bir görüntüydü ki gitmek istemezdiniz oradan. pazar olması ve havanın da sıcak olması münasebetiyle cıvıl cıvıldı her bir köşe. fıskiyelerden fışkıran sular o kadar çoktu ki anlatılmaz.

Adana'nın eski çarşısına gittik, o civarları pek sevmedim çünkü eski yapılar olması itibariyle çirkinlerdi ve o civarda her yer Adana kebabı kokuyordu:) şalgam da içmedim çünkü sevmiyorum. ama içli köfte çok güzeldi, hoş o pek Adana'ya has değil ama neyse.

çok park gördüm, her yer yemyeşil ama dikkatimi çeken bir çarpıklık bazı yerlerde modern yapılarla çarpık kentleşmenin içiçe olması.

her şeye rağmen çok güzel bir şehir ama çok da sıcak; bunaltıcı bir hava vardı o gün.hasılıkelam ben Adana' yı sevdim, yine gideceğim.

halim vaktim

2008-04-06T10:17:00.001+03:00

bende Mecnun'dan füzun aşıklık istidadı var

aşık-ı sadık benim, Mecnun'un ancak adı var

bugünlerde deli gibi kitap okumaya daldım. divan edebiyatına merak saldım, Fuzuli'den beyitler ezberlemeye başladım. o kadar merak ki eski alfabeyi öğrenip elyazmalarını okuyabilmeyi ve sağa sola kendi elyazımla beyitleri karalayabilmeyi hayal ediyorum.

baharı arzu ettiğim gibi yaşayamamaktan dertlendim.doğru düzgün yağmur görememekten,şimşeklerle yıkanan pencerelerimi seyredememekten muzdaribim.kara bulutlar çöksün, yağmur yağsın günlerce,olmaz mı...kendimi melankolik şarkılara attım böylece.mesela şu şarkı iyi gider:

değişen Ankara

2008-04-01T15:36:00.000+03:00

bu Ankara gezisini anlatmak için nereden başlamam gerekiyor emin değilim; en iyisi ilk gözüme çarpanlardan başlamak ve devam ettirmek.

pahalılık.ben Ankara'dayken de bu şehir pahalıydı ama bu kadar da değildi. ben pahalı bile demiyordum bu şehre, gerektiği gibi diyordum. ama en son yazın gittiğimden bu yana ne kadar değişiklik olmuş şok oldum. sonra dedim ki kendi kendime, iyi ki burada kalmadım.

modernizm. Ankara mahallelerinin sevdiğim bir tarafı çok katlı yapıların azlığı, nitekim en fazla üç kat olan evler benim çok hoşuma gider. öte yandan iş merekezlerinin olduğu bölgelerde ciddi bir modern yapılaşma gözledim, gökdelen tarzı, "uçuk" diye tabir ettiğim yapıların temelleri hızla atılıyor Ankara'da. yakında kendimi Japonya'da falan hissedebilirim.

insanlar.Kızılay da mağazanın birinin önünde durup geleni geçeni şöyle bir gözlemledim, karşıma çıkan tiplerin çeşitliliği beni düşündürdü. insanların robot gibi dolaşması, çıkarcılığın artması, mutsuzluğun çoğalması... kendime burası Türkiye mi, bu insanlar Anadolu insanı mı diye sormadan edemedim.

dostlarım. onları yeniden görmek çok ama çok güzeldi. sadece üç güne sığdırabildiğim gezim herkesi görmeme yetmedi. onların sıcaklığı olmasa bu soğuk ve kasvetli Ankara çekilmezdi.

Ankara olması gerektiği gibi değil maalesef. bize bırakılan yarınların içinde Ankara böyle olmamalıydı.benim yaşamak istediğim Ankara böyle olmamalıydı.

Ankara yolcusu

2008-03-25T13:09:00.000+02:00

günler durmaksızın geçiyor gidiyor,bahar da iyiden iyiye geldi.yoğun günlerin arasında ben küçük bir kaçamak yapmak arzusu ile perşembe günü (o günü sabırsızlıkla beklemekteyim.) Ankara'ya kaçıyorum. arkadaşlarımı, dostlarımı çok özledim.bol fotoğraf ve havadis getirmek arzusundayım.

su zeyti

2008-03-16T08:58:00.000+02:00

zeytini anlatmaya tarifler yetmez benim hayatımda. o benim için çok özel bir nimettir bu dünyada. kendisi ayrı bir lezzet, yağı ayrı bir dünya, çekirdeği dahi ziyan olmayacak derecede önemli.

nasıl Karadenizliler için hamsi varsa biz Akdenizliler için de zeytinyağı hayatımızın vazgeçilmezi. vazgeçilmez olanın en iyisini elde etmek de bizim işimiz doğal olarak. başka Akdeniz memleketlerini bilmem ama bizim zeytinyağını en halis haliyle elde etmek için kullandığımız bir yol var, işte bu yolla elde ettiğimiz zeytinyağına biz "su zeyti" ya da "su zeytinyağı" diyoruz. niye mi?

önce zeytinleri toplarız, sonra özel bir ezme aleti olan "dibek" e zeytinleri dökeriz. dibek her şeyi taştan olan bir ezme aleti, basit bir alettir ama iyi çalışır, bir nevi değirmen gibidir ama genişliği bir kuyu ağzının genişliği kadardır ve içi çukurluk değildir, üstüne zeytinleri döküp ortasındaki ezmeye yarayacak taş kısmı bir at, eşek vb. hayvanla döndürürüz. sonra ezilen zeytinleri bir küçük havuza dökeriz, içine de kaynar suyu ekleriz. sıcak su ve püre zeytin birlikte karışır ve bulamaç haline gelecek şekilde yoğrulur. sonra hanımlar elleriyle avuç avuç alıp sıkmaya başlarlar bulamacı, neticede havuzda sadece zeytinyağı ve su kalır ve malumdur ki zeytinyağı üste çıkar.üstteki zeytinyağı alınır ve mis gibi leziz bir yağ elde edilir.

iki yolla saf zeytinyağı elde ederiz Hatay'da: biri fabrikada preslenmiş yol biri de bu yol. fabrikasyon zeytinyağlarından çok farklı şekilde özel bir tadı vardır su zeytinin, bütün doğallığıyla soframızdadır, en halis altın sarısı haliyle. içine emek de girmiştir,onun kattığı lezzet de ihmal edilemeyecek derecededir. zaten marketlerdeki rafine yağlara hiç yanaşmayız biz; zeytinyağının hasından, lezzetinden eser yoktur onlarda.

bir gün mutlaka su zeytini tatmanız gerek, ama önce bu büyük nimeti sevmeniz gerek.

aşkım bahar

2008-03-02T09:49:00.000+02:00

bu ağacın ilginç bir özelliği var;yapraklarını güzün dökmez,baharda hem yenilerini verir hem de eski olanları döker.

defne ağacı ve çiçeğinin tomurcukları.
yenidünya ağacı ve taze yaprakları
baharın habercisi mis kokulu nergis çiçeği

sarı,eflatun ve beyaz renkte kır çiçekleri

günler

2008-02-23T14:09:00.001+02:00

günler bugünlerde hem çok çabuk geçiyor,hem de çok yavaş.yapacak bir sürü işim var ama yorulmuyorum,sıkılmıyorum.memnunum hayatımın bu kadar dolu,bu kadar anlamlı geçip gitmesinden.
geçen hafta Antakya'daydım;bizim topraklara çoktan bahar gelmiş bile.o haftasonu her yere kar yağarken biz yağmurlarla boğuştuk,filizler kuru dallarından patlamıştı,şimdi o yağmurun üstüne iyice açılırlar.yıllar geçtikçe daha erken açıyor ağaçlar bizim diyarlarda.geçen sene yirmi şubattan sonra sürgünleri görmüştük,bu sene onu da bekleyemediler.
Antep'e dönüş yolculuğum ise bir harikaydı.İskenderun'a giderken Amanoslara tırmandığımızda bulutun içine girdik ve bulutun içinde bile yağmur yağıyordu,ne hoş.Osmaniye'den sonra beyaz örtüleri uzaktan görmeye başladık.sonra uzun bir tünele girdik ve çıktığımızda her yer bembeyazdı.bir yanı yağmurlu bir yanı karlıydı tünelin.sonra hep bir kar bir yağmur manzaralarıyla gidedurduk.çok harika bir yolculuktu.

havalar ısındı,ben pek memnunum.ama günlere sığamıyorum bir türlü.yaz gelse deyip duruyorum,beklediğim o kadar çok şey var ki.işte o yüzden günler hem yavaş hem de hızlı geçiyor benim için.

Antakya ve ılık bir kış sabahı 2

2008-02-01T22:51:00.000+02:00

Vali Ürgen Alanı'ndaki heykelin altına işlenmiş Hatay mozaiklerinin bir kopyası.milattan öncelere dayanan asırlık tarihiyle bu topraklarda güzide mozaik yapılar bulunmuş ve müzede sergiye açılmış.şu anda dünyanın ikinci büyük mozaik müzesi konumunda.

tarihi Antakya yapılarından eşsiz güzellikte bir yapı daha ve şu anda valilik binası olarak kullanılmakta.zeminin meyilli olmasından dolayı fotoğrafta eğik durmakta.binaya girişte tam ortada sizi geniş bir merdiven karşılamakta,dolayısıyla saray tarzı bir yapısı var bu binanın,dış ihtişamı da buna bir delil olarak görülebilir.

valilikten çıkışta tam karşınızdaki cadde burası.çevreleyen binaların büyük çoğunluğu tadilattan geçerek tarihi yapısı korunmuş olmakla birlikte ileride sağda görülen yapının haraplığı göze çarpmakta,umulur ki en kısa zamanda o da elden geçer.tam ilerideki kubbeli yapı ise yine tarihi olan ortodoks kilisesi,avlusuyla birlikte hepsi taş yapı.cemaati oldukça fazla olan bu kilisenin her akşam ve pazar sabahları çanı çalar.özellikle akşam çaldığında civardaysanız bir müddet sonra okunan ezanla birlikte kendinizi bambaşka bir şehirde hissedersiniz.

kimi şehirlerin Ulu Camisi yenidir,kimilerinki tarihi,Antakya'ya da yakışanı tarihi olmasıdır herhalde.dikdörtgen şeklinde tamamı taş bir yapı ,avlusu iki taraflı,ön tarafı görmekteyiz;arka tarafta ise bahçelik ve türbe ve mezarlar mevcut.çok eski zamanlardan bugüne kadar gelen mezarlar hala dimdik ayakta.sabah olduğu için üç kapısı da kapalı ama avlusu hiç boş kalmaz,çarşının tam ortasında çünkü.

Antakya ve ılık bir kış sabahı

2008-01-28T20:28:00.000+02:00

burası Vali Ürgen alanı,biz vali göbeği deriz.ortada eski Antakya zamanlarına çağrışım yapan bir heykel bulunur,heykelin etrafı havuzdur ve aslan başlarından sular çıkar.karşıdaki yeşillik parktır,bizim yazlık mekanlarımızdandır,evimizin çok yakınlarında olduğu için.bir keresinde arkadaşımla oturacak bank ararken "şöyle boğaza karşı oturalım." diyerek meydanı farkında olmayarak boğaza karşı oturmaya benzetmiştim.

burası vali göbeğinden köprübaşına gider.caddede genellikle markaların mağazaları vardır,güzel bir gezmelik yoludur,yolun sonu aşağıdaki fotoğrafın olduğu meydana çıkar.

burası şehrin en işlek merkezi,hayatın aktığı yerdir,adı köprübaşıdır halk arasında,nitekim köprüyü arka tarafta seçmeniz kabildir.minaresi görülen cami her şehirde illaki bir tane olan Ulu Camii.karşı dağın adı Habib Neccar.bu zatın hikayesi ise şöyle:zamanında kente gelen İsa'nın havarilerine inanan tek Antakyalı olduğu rivayet edilen bu zatı halktan bir topluluk dağın başına çıkarır ve orada kafasını keser,aşağı yuvarlanan kafası bir yere gelip durar ve sonra kafası toprağı deler,aşağılara kadar toprak oyulur ve bir yerde kalır.sonra gövdesini de getirerek gömerler.şimdi bu zatın türbesinin olduğu yerde Anadolu'nun ilk camisi kuruludur.zatın mezarı yerin altındadır,merdivenle inilir,onun üstünde de iki havarinin mezarı bulunur.dağın eteği çoğunlukla tarihi Antakya'dır.Asi nehri eski ve yeniyi çoğunlukla ayırır.

tarihi Antakya'dan bir eski yapı.şimdi özel lise olarak kullanılmakta.estetik yapısıyla çok özel binalardan bir tanesi.